Τα χειλη μου στα χειλη σου, στο λαιμο σου και πιο κατω Ανασα καυτη δωσ’ μου να εχω ανασα για να υπαρχω
Iratus- Avmv (via nuxtwse-pali)
Sweet Seals For You, Always

⁂

pixel skylines
Xuebing Du
sheepfilms
will byers stan first human second
No title available
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open

JVL
Sade Olutola

Kiana Khansmith

No title available

JBB: An Artblog!
he wasn't even looking at me and he found me
Stranger Things
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
Monterey Bay Aquarium
Three Goblin Art
d e v o n

shark vs the universe

seen from Malaysia

seen from Malaysia

seen from United Kingdom
seen from United States

seen from United States
seen from Belgium
seen from Germany

seen from Türkiye

seen from Iraq
seen from United Kingdom
seen from Poland
seen from United States
seen from South Korea
seen from Germany
seen from T1

seen from United Kingdom

seen from Taiwan
seen from United States

seen from Sweden

seen from United Kingdom
@gameover-shh
Τα χειλη μου στα χειλη σου, στο λαιμο σου και πιο κατω Ανασα καυτη δωσ’ μου να εχω ανασα για να υπαρχω
Iratus- Avmv (via nuxtwse-pali)
I promise that I’m always here for you, I will never let you think that you aren’t loved, and at your lowest, I will hold your hand and help you pick up your broken pieces.
crusadertitanarum (via wnq-writers)
I promise that I’m always here for you, I will never let you think that you aren’t loved, and at your lowest, I will hold your hand and help you pick up your broken pieces.
crusadertitanarum (via wnq-writers)
feel better
kselafrwneis re paidi mou
Οι σχέσεις είναι λίγη τύχη και πολλή πολλή προσπάθεια.
Νατάσσα Μποφίλιου (via agapi-simainei-na-ponas)
Τα μεγαλύτερα νούμερα δεν είναι αριθμοί.
Άντζη (via agapi-simainei-na-ponas)
ΤΑ ματια μου σταζουν δακρυα κοκκινα , ματωμενα σαν τα πανεμορφα πεταλα ενος κατακοκκινου τριανταφυλλου
If you are lucky enough to find a weirdo never let them go.
Matthew Gray Gubler (via quotemadness)
I watched you become a stranger.
six word story // jschvguzdf (via just-six)
“Δεν ξέρω αν χρειάζομαι αγκαλιά,2 ποτήρια βότκα ή εσένα”
(via tired-for-everything)
Τη δικη σου αγκαλια και 2 ποτηρια βοτκα
(via chaotic-world21)
“Η αστραπόμορφή μου...”
Δεν θυμάμαι πολλά απο ‘σένα, δεν πρόλαβα να σε ζήσω όσο θα ‘θελα… Θυμάμαι, όμως, να μπαίνω στην αυλή του σπιτιού σου… Η αυλή γεμάτη κόσμο, θείες, θείοι, ξαδέρφια και παππούδες και εγώ να τρέχω σε σένα, στην αγκαλιά σου…Στην αγκαλιά του δίκου μου παππού. Κι εσύ να γελάς και να χαιδεύεις το κεφάλι μου.
Θυμάμαι να μου δίνεις κρυφά από τη γιαγιά και τη μαμά ψηλά για να αγοράσω παγωτό.Κι εγώ σου έφερνα, πάντα κρυφά, ποπ κορν που σου άρεζαν πολύ.
Θυμάμαι την κηδεία της γιαγιάς. Θυμάμαι που σε παρατηρούσα που δεν έκλαιγες και σκεφτόμουν πως δεν την αγαπούσες και θύμωνα κάπως. Μα όταν καμιά φορά φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη κι έτρεχα στο κρεβάτι σου, σε θυμάμαι να μιλάς πάντα, πριν ξαπλώσεις, στην φωτογραφία της στο εικονοστάσι. Που να’ξερα πόσο πολύ σου έλειπε; Στεναχωριέμαι που ποτέ δεν σε ρώτησα.
Θυμάμαι να ‘ρχομαι σπίτι σου και να βρίσκω δικαιολογίες για να περάσω από το χολ που είχες το μπολ με τα σοκολατάκια. Καμιά φορά δεν προλάβαινα να το μασήσω και το άφηνα στο στόμα μασώντας κρυφά. Που να ‘ξερα πως φαίνοντουσαν από τα μαγουλά μου; Εσύ κάθε φορά προσπαθούσες να μην γελάσεις…Το ‘παιζες χαζός και πάντα λίγο πριν τελειώσουν πήγαινες να πάρεις κι άλλα.
Θυμάμαι και εκείνα τα απογεύματα του Σαββάτου που όλο σου το σπίτι μοσχομύριζε μπακλαβά. “Ο καλύτερος μπακλαβάς του κόσμου είναι το παππού μου” έλεγα. Ακόμη το λέω…κανείς ποτέ δεν θα τον φτάσει.
Μα μεγάλωσες πολύ και σταμάτησες να μαγειρεύεις και ήρθες εσύ στο σπίτι μας…
Θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγες πριν κοιμηθώ. Μα θυμάμαι και τις ιστορίες που σου έλεγα εγώ. Ήσουν ο μόνος που μου ζητούσες να σου διαβάσω τις ιστορίες μου. Οι υπόλοιποι κάθονταν γιατί δεν τους άφηνα άλλη επιλογή.Μα εσύ τις άκουγες με προσοχή και πάντα περίμενες για την καινούρια.
Θυμάμαι που καθόμασταν στο σαλόνι και όταν είχες κέφια μου τραγουδούσες. Με κοιτούσες και μου τραγουδούσες τα αγαπημένα σου τραγούδια, αυτά που κάποτε, τραγουδούσες στην γιαγιά μου…
Θυμάμαι που ήθελες να μου πλέκεις τα μαλλιά πλεξούδες. Κι όταν σ’άφηνα βούρκωνες όταν με κοιτούσες και δεν κατάλαβαινα το λόγο μέχρι που βρήκα μια φωτογραφία της γιαγιάς με δυο πλεξούδες που θύμιζε τόσο πολύ εμένα. Βασικά εγώ θύμιζα εκείνη.
Κι εγώ σου τραγουδούσα και εσύ γλυκέ μου καθόσουν και μ’άκουγες…Κανείς δεν μ’άντεχε μόνο εσύ. Καθόσουν και χτυπούσες παλαμάκια. Κι όταν το αγόρια εν ολίγοις μου λεγαν να σκάσω, εσύ τους μάλωνες…
Είχες αδυναμία στον μικρό. Κι εγώ ζήλευα κάπως. Μαλώναμε συχνά. Κι οι δύο πεισματάρηδες. Ο καθένας ήθελε να περάσει το δικό του.
Μα όταν σε ρωτούσαν για ‘μενα, ξεκινούσες πάντα με μια φράση…
“Η αστραπόμορφή μου…”
Κι έτσι με φώναζες..Κι εμένα δεν μου άρεζε στην αρχή. Βλέπεις εγώ στις αστραπές κρυβόμουν κάτω από το κρεβάτι. Τώρα σε κάθε βροχή κάθομαι με τις ώρες μπροστά στο πάραθυρο και τις χαζεύω…Και αναρωτιέμαι πως κάποιος, κάποτε με θεωρούσε τόσο όμορφη…