Δεν θυμάμαι πολλά απο ‘σένα, δεν πρόλαβα να σε ζήσω όσο θα ‘θελα… Θυμάμαι, όμως, να μπαίνω στην αυλή του σπιτιού σου… Η αυλή γεμάτη κόσμο, θείες, θείοι, ξαδέρφια και παππούδες και εγώ να τρέχω σε σένα, στην αγκαλιά σου…Στην αγκαλιά του δίκου μου παππού. Κι εσύ να γελάς και να χαιδεύεις το κεφάλι μου.
Θυμάμαι να μου δίνεις κρυφά από τη γιαγιά και τη μαμά ψηλά για να αγοράσω παγωτό.Κι εγώ σου έφερνα, πάντα κρυφά, ποπ κορν που σου άρεζαν πολύ.
Θυμάμαι την κηδεία της γιαγιάς. Θυμάμαι που σε παρατηρούσα που δεν έκλαιγες και σκεφτόμουν πως δεν την αγαπούσες και θύμωνα κάπως. Μα όταν καμιά φορά φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη κι έτρεχα στο κρεβάτι σου, σε θυμάμαι να μιλάς πάντα, πριν ξαπλώσεις, στην φωτογραφία της στο εικονοστάσι. Που να’ξερα πόσο πολύ σου έλειπε; Στεναχωριέμαι που ποτέ δεν σε ρώτησα.
Θυμάμαι να ‘ρχομαι σπίτι σου και να βρίσκω δικαιολογίες για να περάσω από το χολ που είχες το μπολ με τα σοκολατάκια. Καμιά φορά δεν προλάβαινα να το μασήσω και το άφηνα στο στόμα μασώντας κρυφά. Που να ‘ξερα πως φαίνοντουσαν από τα μαγουλά μου; Εσύ κάθε φορά προσπαθούσες να μην γελάσεις…Το ‘παιζες χαζός και πάντα λίγο πριν τελειώσουν πήγαινες να πάρεις κι άλλα.
Θυμάμαι και εκείνα τα απογεύματα του Σαββάτου που όλο σου το σπίτι μοσχομύριζε μπακλαβά. “Ο καλύτερος μπακλαβάς του κόσμου είναι το παππού μου” έλεγα. Ακόμη το λέω…κανείς ποτέ δεν θα τον φτάσει.
Μα μεγάλωσες πολύ και σταμάτησες να μαγειρεύεις και ήρθες εσύ στο σπίτι μας…
Θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγες πριν κοιμηθώ. Μα θυμάμαι και τις ιστορίες που σου έλεγα εγώ. Ήσουν ο μόνος που μου ζητούσες να σου διαβάσω τις ιστορίες μου. Οι υπόλοιποι κάθονταν γιατί δεν τους άφηνα άλλη επιλογή.Μα εσύ τις άκουγες με προσοχή και πάντα περίμενες για την καινούρια.
Θυμάμαι που καθόμασταν στο σαλόνι και όταν είχες κέφια μου τραγουδούσες. Με κοιτούσες και μου τραγουδούσες τα αγαπημένα σου τραγούδια, αυτά που κάποτε, τραγουδούσες στην γιαγιά μου…
Θυμάμαι που ήθελες να μου πλέκεις τα μαλλιά πλεξούδες. Κι όταν σ’άφηνα βούρκωνες όταν με κοιτούσες και δεν κατάλαβαινα το λόγο μέχρι που βρήκα μια φωτογραφία της γιαγιάς με δυο πλεξούδες που θύμιζε τόσο πολύ εμένα. Βασικά εγώ θύμιζα εκείνη.
Κι εγώ σου τραγουδούσα και εσύ γλυκέ μου καθόσουν και μ’άκουγες…Κανείς δεν μ’άντεχε μόνο εσύ. Καθόσουν και χτυπούσες παλαμάκια. Κι όταν το αγόρια εν ολίγοις μου λεγαν να σκάσω, εσύ τους μάλωνες…
Είχες αδυναμία στον μικρό. Κι εγώ ζήλευα κάπως. Μαλώναμε συχνά. Κι οι δύο πεισματάρηδες. Ο καθένας ήθελε να περάσει το δικό του.
Μα όταν σε ρωτούσαν για ‘μενα, ξεκινούσες πάντα με μια φράση…
Κι έτσι με φώναζες..Κι εμένα δεν μου άρεζε στην αρχή. Βλέπεις εγώ στις αστραπές κρυβόμουν κάτω από το κρεβάτι. Τώρα σε κάθε βροχή κάθομαι με τις ώρες μπροστά στο πάραθυρο και τις χαζεύω…Και αναρωτιέμαι πως κάποιος, κάποτε με θεωρούσε τόσο όμορφη…
annaxmalina
pixelskylines
jacobvanloon
kianamaiart
2087
jbbartram-illu
yousharknotpass
