Gece☆

daima gökyüzünü görebileceğin yerlerde dolaş

[geceymisim]

"Nereye gideceksin?"

"Dünyayı dolaşırım."

"Belki başka bir kasabada karşılaşırız."

"Hayır, bu defa başka bir kasaba yok. Artık beni aramak yok. Geriye bakmak yok. Kapıların önünde beklemek yok. Bir yarayı sevdiysen bir iz değil, bir hatıra olmasına izin vermelisin. Kalan tek şey o yara sandığın için onu kanatıp durmayı bırak."

[geceymisim]

"Normalleştirme, kan dökmeden uygulanan bir şiddettir."

[geceymisim]

Biz bu dünyada hiç kimseye ihtiyacımız olmadığını, Doruk bu kasabayı terk ettiğinde anlamıştık. Ona gitme dememiştim, o da bana veda etmemişti. Sonra da birbirimizi hiç aramamıştık. Ama her şey ortadaydı, onlarca zaman sonra yeniden buradaydı ve biz yine Doruk ve Maya'ydık.

[geceymisim]

Goodbye my lover, Goodbye my friend.

[geceymisim]

Her zaman senin gözlerini arayacağım, ne zaman gökyüzüne baksam, ne zaman bir mavi görsem.

[geceymisim]

"Herhangi birini, özgürlüğünden daha çok sevebilir misin?"

"Hayır."

Gülümsedi: Mavi gözlü yalancı.

"Çünkü özgürlüğe sahip değilsin, insan sadece eksikliğini hissettikleri uğrayana çabalar. O gece sen sevgi istemedin, özgür kalmak istedin.

Bu yüzden benim küçük kızım, sen hiç kimseyi sevemezsin."

[geceymisim]

Maya belki de bu dünyadaki en güçlü kızdı ama Doruk'a karşı tek bir zaferi bile yoktu.

[geceymisim]

"Gökyüzü ölü yıldızlarla dolu ama ışıkları o kadar yoğun ki hâlâ parlamaya devam ediyorlar," diye fısıldadı. "Sen de parlamaya devam edeceksin. Bir gün gökyüzüne bakar gibi bir yansımada kendinle göz göze geldiğinde, kendini yaşayanlardan ayırt edemeyeceksin." Gözlerimin içine baktı dikkatle.

"Bırak ışık girsin içeriye, yaldızlar dolsun kalbine."

[geceymisim]

"Düşünme. Yavaşça bırak. Düşünmeyi bıraktığında acı dağılacak."

"Ya çocukluğum özlerse seni?"

"Gökyüzüne bak."

[geceymisim]

"Bir gün, çok bunalırsan, sakın unutma gökyüzüne bakmayı. Gökyüzü senindir. Gökyüzü herkesindir..."

[geceymisim]

Veda ederken olduğun kişisin.

[geceymisim]

Bazen perdeleri açıp bakmıyorsun, bazen gökyüzünü seyretmediğin günler geçiriyorsun çünkü orada olduğunu biliyorsun.

͏͏͏Gö͏k͏y͏ü͏z͏ü ͏b͏i͏r ͏y͏e͏r͏e ͏g͏i͏d͏e͏m͏e͏z ͏k͏i.

Gökyüzü bir insanı terk edemez ki.

[geceymisim]

"Şimdi bütün duvarlara yazabilsem şunu söylerdim: Ne kadar acı çektiğinin bir önemi yok. Ve biliyor musun? Ev, acı çektiğin yerdir. Çünkü dönüp dolaşıp sadece evine gidersin. Dönüp dolaşıp yine hissettiğin ağrıya dönersin. Ama buna gerek yok. Çünkü doğduğunda tek başınaydın. Çünkü dünya doğduğunda üzerinde tek bir çatı bile yoktu. Bu yüzden ev senin kaçtığın yerdir.

Şimdi o sokaklara geri dönsem o küçük kıza derdim ki, bütün kötü hislerin altından, dikenli tellerin arasından geçtiğin gibi geçebilirsin. Etrafına ne inşa edersen kalbine de onu inşa edersin. İçine gömdüğün hangi duygunun filiziyse sulayıp büyüttüğün o olur. Şimdi bir his bahçesi hayal et topraktan kaçmak yerine. Ne hissetmek istiyorsan onu ek. Yaraları sulamayı bıraktığın zaman kuruyup toprağa karıştığını göreceksin.Bu yüzden boynunda taşıdığın anahtarı, bu yüzden göğsünde taşıdığın ağırlığı koparıp at. Daima, gökyüzünü görebileceğin yerlerde dolaş."

[geceymisim]

Aşılamayan tek mesafe, kapanmayan tek yara.

[geceymisim]

Günün sonunda benimlesin çünkü sen her gün batımında benim o mezarlığa döneceğimi bilen tek kişisin.

[geceymisim]

Zamanın kendisiyle köprüde karşı karşıya gelirseniz, sudan ilk çıkanın hayatta kaldığını öğrendim. Bu yüzden köprüden geçmeyi değil okyanusu aşmayı hedeflemeliydi insan.

𝑩𝒆𝒏 𝒃𝒐ğ𝒖𝒍𝒅𝒖𝒎.

[geceymisim]

Beni öldürebilirdi ama mezarımın üzerinde yine onun getirdiği çiçekler açacaktı.