Kalbimdeki tüm yara izleri sana ait. Hepsinin ayrı bir anısı ve acısı var. Altında kalmadığım enkaz, içine girmediğim savaş, dökmediğim gözyaşı ve senin için vermediğim mücadele kalmadı. Hepsi senin o senden önce inandığım tebessümün içindi. Bir yanım çölken, diğer yanım papatyalarla dolu bahçe oldum sana ben. Ama baktım ki verdiğim emekler boşa, ben de vazgeçmek zorunda kaldım. O bahçemdeki papatyaları teker teker kopardın. Ben o papatyaları hissettirdiğin acıların gözyaşlarıyla suladım. Ben seni sığınağım bildim. Bana hissettirdiğin tüm acılarla yine sana geldim.













