Genieten en verdrieten

Een plaats voor mijn verhalen, van alledag voor alleman

[gewoonkarin]

Geloof

Het kwam deze week ter sprake. Hoe fijn een geloofsgemeenschap kan zijn. Zeker in tijden van rouw en verdriet. Ik denk wel eens dat mensen te star zijn als het over geloof gaat. Voor mij is het net als mijn groep vriendinnen. Een gemeenschap waar je herkenning vindt. Vertrouwd.

Natuurlijk heb je extremen, dat is in elke vorm van geloof te vinden. Maar is jaloezie in vriendschappen dan niet extreem.

Elk mens moet doen wat goed voelt. Liever niets gewelddadigs, dat is namelijk niet goed. Maar wat is er mis met geloof, met bidden. Het is gewoon het mediteren van vroeger ofzo.

Uiteindelijk wil iedereen ergens bij horen. Kuddedieren. Niks mis mee. Het is pas mis als je een kudde mist.

[gewoonkarin]

De grote blij.

Dat is waar ik voor ga. Dingen doen waar ik blij van word. Werken hoort erbij, zo werkt het in het leven en ik werk meestal met plezier maar mijn vrije tijd is voortaan voor de grote blij.

Ik merk dat ik opzie tegen dingen waar ik niet blij van word, daar krijg ik last van. Het zal wel een overgangding zijn. Het is echt niet zo dat ik niets voor een ander wil doen maar iedere vrije dag die ik vanaf nu neem is van mij. Ik bepaal of ik vrij neem en waarvoor.

Ik ben bijvoorbeeld met beide liefjes naar een concert geweest. Heerlijk. Genoten. De tijd met ze doorbrengen met fijne muziek is onbetaalbaar.

Met vriendinnen lunchen of uit eten gaan. Bijkletsen, herkenning en vooral veel lachen.

Naar de tuin. Mijn kerk.

Gewoon thuis, op de bank. Met lief en soms ook met de liefjes erbij want die twee hebben ook eigen plannen. Fijn.

Ik hoef niet groots en meeslepend. Ik hoef klein en saai want saai is fijn.

Alles wat niet als een verplichting voelt is goed. Anders is het voortaan een nee.

[gewoonkarin]

Bijna elke week verschoon ik de bedden in huis. Vakantie en ziek verstoren dat ritme maar weinig fijner dan een nieuwes bed.

Meestal doe ik dat op de automatische piloot. Gisteren, toen ik geen witte tornado maar een bries was door een griepje, was ik traag met verschonen. Bij oudste liefje hangen ons pa en ons ma nog aan de muur bij haar bed. Ik heb staan kijken naar die twee zo vertrouwde gezichten. Ik zag ze lopen, hoorde ze praten en het gemis was een golf groot. Met van alles wat ik zo graag zou willen vertellen, delen, willen sparren. Maar ook gewoon effe een bakske willen doen.

Ons ma is er al bijna 11 jaar niet meer, ons pa dit jaar 8 jaar. Zoveel te vertellen. Het gemis was even een golf groot, daarna keek ik naar die twee koppies en voelde ik alleen maar warmte in m’n hart. Het is goed zoals het is. Ook met gemis.

[gewoonkarin]

Zondag was het internationale vrouwendag. Femke Halsema hield een prachtige speech die eigenlijk te triest voor woorden was. We zijn er nog lang niet.

Ik heb mezelf al lang geen “zwakke” vrouw gevoeld. Ooit in een relatie wel een tijd maar gelukkig is dat verleden tijd. Er is geen man die meer is dan ik in mijn ogen. We schijten allemaal bruin.

Sinds gisteren is het gevoel anders. Ik had gelijk maar een man kreeg zijn zin. Boos? Nee. Teleurgesteld en dat vind ik erger. Het geeft aan dat ik er niks mee kan en het maar moet accepteren.

We zijn er nog lang niet. Of je nu wel of niet je mannetje staat. Belachelijke uitdrukking ook. Het geeft het misplaatst meerwaardigheidsgevoel weer van een select gezelschap mannen.

Je hebt gelijk, Femke. Jouw verhaal geeft weer hoe het nu is.

[gewoonkarin]

Ik ben zelden ziek en nog minder vaak blijf ik er voor thuis. Deze week dus wel. Koortsig, veel slapen. Energielevel is nul tot een beetje nu. Van een beetje schoffelen moest ik al zuchten maar de zon schijnt en die had ik de afgelopen twee dagen weinig gezien want ik lag vooral veel in bed.

Het tandje bij zetten is effe zoek. Morgen ga ik weer aan het werk en ik hoop dat ik een beetje rustig kan werken. Ik reken er maar niet op want het is al lang heel druk en dat zal nu niet in ene over zijn. Morgenavond vroeg het bed weer in vrees ik. Daarna een weekend om verder aan te sterken.

Het was sowieso een volle week, met name voor jongste liefje. Niet de beste week van dit jaar, laat ik het daarop houden. We zijn alle vier moe. Tijd voor voorjaar en zonne-energie.

Ook tijd om op te staan en te gaan. Het kost veel zuchten 😂.

[gewoonkarin]

Eerste kerstdag. Gisteravond waren we bij het kleine moedertje van mijn lief. Gourmetten. Ik had nul zin want volle dagen op het werk en was liever op de bank gestort en op tijd naar bed. Zoals bijna altijd wordt het dan toch gezellig. Veel gelachen. Het was lang geleden dat ik kerst buitenshuis had gevierd. Dan maar een feestje ervan maken.

Vandaag rustig aan. Kaarsje aangestoken bij het tuintje van ons thuis en nu effe op de tuin. De kippen en katten voeren. Het is koud.

Zo de warmte van thuis opzoeken. We eten sla met kip en hamburgers en gebakken aardappeltjes. Een spelletje doen en een film kijken vanavond. Gewoon met z’n vieren. Gewoon wat eigenlijk best bijzonder is. Mijn lief en ik zijn nog samen, dat is niet gewoon meer. Relaties kunnen stuk lopen of je verliest elkaar aan de dood. Dat je met z’n vieren kunt eten, eten hebt. Ook dat is niet vanzelfsprekend. Geluk is niet vanzelfsprekend en het is er zo lang het duurt. Besef en genieten van dat geluk is wel een goede kerstgedachte. Vrede op aarde is er niet. Klein beginnen met vrede in huis. Als iedereen nou toch… hopen mag.

Maak er mooie dagen van. Het wordt weer langer licht. Gelukkig. De donkere dagen voor kerst zijn achter de rug. Op naar licht en warmte.

[gewoonkarin]

Een jaar erbij. 54 vandaag. Ik ben blij met een jaar erbij.

Ik ben niet zo van het verjaardag vieren. Een gedoe vind ik het. Je loopt de hele tijd te zorgen voor natjes en droogjes en na een werkdag moet je het gapen inhouden omdat je eigenlijk liever naar bed wil maar de gasten blijven zitten.

Vroeger liep ik weg op mijn eigen verjaardagsfeestje. Twee vond ik leuk, een pyjamafeestje op de lagere school en mijn veertigste verjaardag vieren. Verder werd ik er vooral moe van.

We gaan uit eten met vieren en dat vind ik een feestje. Ik ga graag uit eten. Het is net als met vakanties, dan wil ik zelf ook niets hoeven doen. Ik zorg jaarrond, met liefde maar op mijn verjaardag wil ik verzorgd worden.

Ik weet dat sommige mensen dat raar vinden, dat niet vieren. Of lastig. Ik denk dat je dat vindt omdat je wel een vierder bent. Ik kan me best voorstellen dat iemand dat leuk vindt, het huis vol en alles wat daarbij hoort, ik wil het alleen niet voor mezelf. Het voelt als moeten verantwoorden. Bijna elk jaar geef ik aan dat ik mijn verjaardag niet vier. Ik heb alles al en hoop daar nog lang van te kunnen genieten. Daarom ook zo blij met een jaar erbij. Het niet vieren voor anderen betekent niet dat ik geen feest heb. Het leven is een feestje op zich, met af en toe een kater.

Vandaag vier ik mijn verjaardag op mijn manier. Met een wijnarrangement erbij. Hieperdepiep hoeraaa!

[gewoonkarin]

Bijna 10 december. Ons pa zou 85 jaar zijn geworden. Soms vraag ik me af hoe hij nu zou zijn. Nog steeds fit voor zijn leeftijd?

De afgelopen paar weken zijn grote zus en ik bij een aantal ooms en tantes langs geweest. Twee broers van ons pa zijn zeker krasse knarren te noemen. Helder van geest en ondanks wat phpd (met dank voor deze afkorting van ome C) wandelen ze nog volop en genieten van het leven, nog beter is dat ze dat nog samen met onze tantes kunnen doen. Door het zien van die twee ooms vroegen grote zus en ik het ons even af. Zou ons pa ook nog?

De zekerheid zit in het nooit meer weten. De middag voor ik met ons pa naar de spoedeisende hulp kon had hij nog takken lopen sjouwen, vuil pak aan en staand koffiedrinken in de keuken. Ik hoorde hem wel eens wat mopperen als hij stram was in de ochtend maar hij hobbelde gewoon door.

Van wie ik het gewoon doorgaan heb is wel duidelijk. Van werken word je niet dommer, aldus ons pa. Al merk ik ook wel dat het werken, fysiek dan, meer gepaard gaat met motiverende termen. Ons pa deed dat ook. “Hup”, “heentwee” en dat uitgesproken met een soort van zucht. Ik hoor hem huppen en heentweeën als ik van die termen gebruik maak. Het helpt echt. Wel gelijktijdig praten en zuchten.

Of ik ze mis. Ja. Nog steeds. Jongste liefje ging haar liefje aan oma voorstellen. Zo’n moment waarvan je denkt dat ze dat bij ons thuis ook zo leuk hadden gevonden. Toen ik dat zei tegen mijn lief zei ik meteen erachteraan dat dat soort dingen moeten missen van je eigen kinderen niet zou moeten mogen. Dat opa’s en oma’s dingen missen door levensverlies, dat kan maar als ouders moet je de kans krijgen om erbij te zijn.

Paul is al vaak gemist bij dingen. Grote dingen maar ook kleine dingen. Je kinderen groot kunnen brengen tot ze uit huis gaan en een eigen leven op gaan bouwen is rijkdom. Toen ons ma haar leven verloor was het bij ons allemaal goed. Ons pa heeft het verdriet van grote zus gezien. Ik denk dat hij ons ma toen nog meer aan het missen was want hoe ga je daarmee om als ouder?

Wat we zeker weten is dat ons pa tevreden heeft gekeken naar onze tijd met zijn familie. Hij probeerde ook op bezoek te blijven gaan. We hebben de donkere dagen voor kerst gebruikt om warmte en gezelligheid op te zoeken.

De zusjes op pad. Ze hebben ons goed afgeleverd. ♥️

[gewoonkarin]

Gisteren was de geboortedag van Paul. Een verjaardag zonder jarige blijft stom. Grote zus had bedacht om naar Andy Marcelissen te gaan kijken.

Wat hebben we gelachen. Om domme grappen, lichtelijk op het randje soms, terug naar onze jeugd dankzij vragen over toen. Ik denk dat Paul keihard heeft meegelachen.

Na een drukke week waarin ik teveel en te lang op hyper stond was dit een meer dan welkome avond. Een verjaardag zonder jarige blijft stom maar de avond ademde Paul. Fijn. Samen lachen. Genieten.

Vandaag naar Utrecht gereden. Jongste liefje ging kijken of ze rechten gaat studeren. Ja dus en ik geef haar groot gelijk. Het past haar. Groot rechtvaardigheidsgevoel en een goede babbel. Ik keek naar haar en luisterde naar haar vragen. Wat wordt ze groot. Aan de ene kant wil ik de tijd dan even stoppen maar aan de andere kant geniet ik van het mooi mens worden.

Tel je zegeningen. Ik heb er veel.

[gewoonkarin]

Vandaag is de sterfdag van ons pa. Mooi zonnetje, prachtige herfstkleuren, kortom een mooie dag.

Die 6 november staat vast in mijn geheugen. De avond. De rest niet. Die avond kan ik nog volledig terughalen. Ons pa lag met een zweem van een glimlach in het ziekenhuisbed. Hij zag er gewoon goed uit. Niets doods aan. Hij was het wel. Hoe dan.

Standje overleven, nog op halve stand aan, moest weer volledig ingeschakeld worden. Inmiddels best ervaren met regelwerk moest ik toch flink bijleren. Tijd voor verdriet was er niet echt. Je kunt niet nog meer rouwen, dat leerde ik toen. De groep mensen waarom ik rouwde werd groter. De rouw gelijk. Ik was vooral verdrietig in stilte. Of in woorden, tekst die ik typte. Verder moest het leven door en dat ging het ook.

Ik heb lang een schuldgevoel gehad omdat ik de zondag voor ons pa z’n levensverlies maar even was geweest omdat ik naar een afspraak moest. Ik was gehaast. Gejaagd. Het voelde als falen, dat ik die tijd niet meer had genomen. Achteraf bekeken stom dat ik me schuldig voelde. Ik had een groot deel van de zaterdagavond met hem in het ziekenhuis doorgebracht. Hij zou me niets kwalijk nemen. Hij was altijd blij dat we gewoon thuis kwamen. We zagen anders om ons heen.

De glimlach van ons pa kwam door ons ma denk ik. Eindelijk weer samen. Ik hoop dat eeuwig samen bestaat. Hoe mooi zou dat zijn.

Ik had een fijn thuis en dat mis ik. Het soms even weer kind zijn. Ze weten dat. Gelukkig heb ik ze dat verteld. Het is beter om te missen dan het nooit te hebben gehad.

[gewoonkarin]

Ik heb nu een week mijn nieuwe tanden. Van opnieuw normaal leren praten tot eten, het is een ervaring. Mijn link tussen prothese en kokhalzen moet nog wat doorbroken worden. Het hoeft niet meer maar soms voelt het in ene wel zo.

De spieren rondom mijn mond zijn zich nog aan het zetten en het slissen is nog een ding. Mijn speekselklieren zijn in de war, dat ook. Maar hé, ik ben jongste liefje ‘s avonds op gaan halen bij haar vriendje. Zonder rollen pepermunt. Ik heb peultjes gegeten, komkommer. Ik ben zoveel meer Karin dan ik de laatste drie jaar was. Ik kan weer lachen. Ik heb weer op stap dingen gepland. Ik kan weer op pad.

Voor mij voelt het als een wereld die weer opengaat. Na eindeloos geduld, kilo’s pepermunt en een lege spaarrekening ben ik er weer.

Ik wil ook graag even Menzis bedanken voor het nul begrip. Ik denk dat ze daarom ook menz typen in plaats van mens. Ik was en ben gewoon een nummer. Verzekeraars zijn boeven maar dat wist ik al. Het maakt niet uit bij welke je zit.

Hoe dan ook, ik ben er weer. En ik ga weer op pad. Ik kan weer op pad. Hieperdepiep en veel hoera!

[gewoonkarin]

Verdriet is alleen las ik van de week. Dat was een schot in de roos. Genieten kan ik met en zonder. Verdrieten bij voorkeur alleen.

Niet dat verdriet per definitie eenzaam is. Het is vaak juist troostend. Alleen verdrieten.

Dat verdriet alleen heeft er de laatste jaren wel voor gezorgd dat ik er niet altijd was. Wel fysiek maar het hoofd en hart wilde dan vaak liever alleen zijn. Herberekenen noem ik het. Verdriet mag er zijn. Altijd. Het is niet altijd zichtbaar in de vorm van tranen. Wel voelbaar in het hart. Waar ik er in gezelschap voor wegliep liet ik het komen in mijn alleen zijn.

Ik kan nog steeds huilen bij bepaalde muziek, al zing ik de nummers vaker mee. Remenisce is het woord wat dan naar boven komt maar de vertaling nagenieten dekt de lading niet. Het is een terugdenken met een warmte. Liefdevol. Vertaalmachines missen het gevoel bij een woord.

[gewoonkarin]

Vandaag is zo’n dag.

Dat ik even ons ma wil bellen. Of bij ons thuis op de koffie wil. Gewoon even vertellen wie, wat en waar. Mijn blij wil delen en wellicht ook de minder blij, die horen er ook bij.

Gewoon zo’n dag. Dat je zo blij bent met je eerste echt goed gelukte paprika’s. Dat je dan foto wil laten zien van jongste liefje met haar niet-vriendje maar ze zijn zo leuk. Dat het Bob Ross schilderij van oudste liefje toch echt een Bob Ross is, met golfjes en een bomenvriendje.

Zo’n dag zoals er veel dagen zijn. Ook na tien en zeven jaar mis ik ze. Niet dagelijks. Niet hartverscheurend. Niet met een stomp in m’n maag. Ik mis ze met een zachte fluistering. Dat ik ze zo graag wil vertellen. Wil delen.

Ik fluister ze wel eens wat toe. Of ze het kunnen zien. Soms een “help me” als ik het even niet weet.

Ze helpen altijd. Kon ik ze maar zien. ♥️

[gewoonkarin]

De eerste werkweek zit er bijna op. Morgen nog, dan is het weer weekend. Ik had totaal geen zin om te gaan werken, weer terug in de waan van de dag te moeten. Ik vind de week ook lang duren, vroeg uit bed en toch weer te laat erin. ‘s avonds weer boodschappen doen, de was wegwerken en naar de tuin. De tijd vliegt weer als vanouds. Ik wil alleen niet vliegen.

Vakantie was te leuk, te gezellig, te ontspannen. Met vieren vieren is heerlijk. Samen dingen doen maar ook alleen naar de tuin. Heerlijk. Logisch dat ik heimwee heb. Volgende week zal het wel beter gaan. Nu nog even niet.

Ik ga m’n dahlia’s naar huis brengen, op tijd in de douche en in een schoon bed. Ook heerlijk.

[gewoonkarin]

6 augustus 2017. Een warme vakantiezondag.

“Kun je komen? Ze zijn Paul aan het reanimeren.”

Het eerste jaar na dat telefoontje van grote zus is de film van die dag, die week, elke dag voorbij gekomen. Ik moest huilen bij het zien van ambulances met toeters en bellen en kromp in elkaar als ik toeters en bellen hoorde. Het was letterlijk en figuurlijk harder dan ik hebben kon.

We zijn nu 8 jaar verder. De film zie ik nog wel eens passeren. Gelukkig maar zelden. Meestal heb ik fijne herinneringen aan brede Paultje en die zorgen ervoor dat ik hem niet op de overloop zie liggen.

De meeste mensen zeggen dat ze milder worden na een heftige gebeurtenis in hun leven. Ik kan die mening niet delen. Ik ben vaker geneigd om dezelfde hardheid te vertonen zoals ik die toen te vaak heb ervaren. Ik moest gewoon door, van werk, van omgeving. Ik ben daarom ook een voorstander van rouwverlof. Voor de geboorte van een kind zijn er veel verloven maar voor verlies maar een handvol en ook nog eens cao gebonden. Het leven vieren kent maar 1 smaak.

Hard geworden. Niet dat ik nu zo hard ben maar ik heb weinig behoefte aan het leed van anderen. Enkel de anderen die er voor mij waren tellen. Dan leef ik mee. Verder leg ik het naast me neer.

Zoveel jaren verder. Zoveel geleerd. Zoveel gemist ook. Ik mis Paul bij zijn gezin en dat gevoel zal nooit weggaan. Nooit is oneindig lang.

Ik ga straks met grote zus taart eten. Het leven vieren. Het was een mooi leven van een mooi mens. Maar wat had ik het graag langer gezien. Ook dat blijft.

[gewoonkarin]

Eerste week vakantie zit erop. Het sloopwerk op de moestuin is ver klaar. Het opbouwen kan langzaamaan beginnen maar de komende twee weken vieren we vooral met vieren en een deel twee om twee.

Vandaag lunchten we in Giersbergen op het terras waar ons pa en ma elke zondag heengingen. Onze liefjes herkenden het nog. Ik heb er met grote zus nog gezeten na de verkoop van het huis van ons thuis. Door het bos gestruind, veel paddenstoelen gezien want dankzij de regelmatige bui is het bos alles behalve dor. Slaap van gekregen. Dat ook maar wel fijn. Buiten.

Ik heb gewoon met tanden gegeten. Dat ook. Heel raar is dat na bijna een half jaar zo goed als niet. Nadeel van eten is dat de plakzooi sneller oplost en tanden naar beneden willen vallen. Lang weg is echt goed plannen. Daar had ik last van deze week. Dat spontaan niet kan. Dat blokkeert en frustreert. Ik had er even stilte voor nodig. Opgewekt blijven kan soms lastig zijn.

Jongste liefje kan dat goed. Leven en laten leven past ze eenvoudig toe. Ik heb daar meer moeite mee. Kan me ergeren aan dingen. Zonde van de tijd dus waarom dan. Ik verwacht soms teveel. Dat is niet handig. Dan erger je je aan een onopgeruimd huis bijvoorbeeld.

Op de tuin ben ik wel wat chaotisch. Ik zaai maar wat her en der en ben niet van het secuur zaaien of secuur zaad winnen. Het is nu best een bende op de tuin maar dat komt goed dus stoor ik me er niet aan. Mijn tuinversie mag wat meer in mijn standaardversie terugkomen.

Ik ga nog wat dahlia’s oogsten voor thuis. ♥️

[gewoonkarin]

Vakantie. Afgelopen vrijdag om half zes was het zover. Om tien uur ‘s avonds lag ik in bed. Niet normaal zo moe. Na een paar weken met liefjes weg, thuis, werken en ziek thuis, lief met lichte stress en ook niet fit was bij mij de koek in ene op. Zaterdag was het nog niet veel beter. De moe bleef. Toch wat getuind en aangerommeld. Zondag ook wat getuind, gestreken en rosé gedronken met m’n Tuinbuuf op ons terras van eigen moestuin.

Nu is het maandag. Gebak op bij de Kersenhof en weer wat aangerommeld. De moe zit er nog in. Ik heb niet voor niets nog veel vrije dagen, ik neem ze niet op. Dat kan beter, al zei ik dat vorig jaar ook al. De vrije dagen zijn nodig, anders sta ik te lang aan.

Deze eerste week is de week van klussen. Onze liefjes gaan nog drie dagen werken en wij doen wat klusgedoe. Niet omdat het moet maar omdat het fijn is.

Onze liefjes hebben overigens heerlijke vakanties met vrienden gehad. Blij dat ze thuis zijn maar vooral blij dat ze zo hebben genoten. Volgend jaar weer. Volgend jaar is nu het plan om terug te gaan naar Seefeld. De plaats waar ze bij ons thuis jaren vakantie vierden. Het hangt nog af van hoe het loopt met het werk van mijn lief maar anders gaan we. Misschien wel de laatste vakantie met z’n vieren, onze liefjes krijgen steeds meer eigen plannen en dat is goed. Nog een keer samen zou fijn zijn.

Ik stap zo op de fiets. Samen eten en straks tv kijken. En niet te vergeten, naar egel en baby egel in de achtertuin kijken. Als een kind zo blij met de twee nieuwe bewoners. Geluk zit in de kleine dingen.