my black & pink thoughts

black is for academic text and pink is for the creative ones 🎀 yet, some may have exceptions || well, just read accordingly and write responsibly hihi but ofcourse, enjoy 💌

[giannefrancesca]

Me after finalizing my blog

(Short Reflection)

I wasn't so satisfied with my work because I felt like I can do more but, I wasn't able to show it. Nevertheless, I am happy for I know that I did everything that I can to make this as beautiful as it is. Well, one thing that I've learned while I was organizing this whole thing was "I shouldn't envy others because everyone will shine in the right time of their lives." Keep shining 💖

[giannefrancesca]

From the start

Made by an 8th grader Gianne Francesca

It was October 2015,

When I felt this strange feeling within

I don’t even know what this means

I have no idea of what’s happening

Another day came yet, still the same

Everything’s still unclear to my brain

Thinking causes me too much pain

It drives me insane

While I was walking

I finally realized everything

That I am already feeling something

For this person I am holding

I got to know things about you

Hoping that it would all be true

Please don’t leave me blur

Like how the kites in the sky flew

[giannefrancesca]

Me while editing my blog 👯‍♀️

[giannefrancesca]

Totoo na an pagbasol nasa huri. Dai mo na maririsa na may sala na palan hanggang sa may mangyari na dai kita uyon. Kaya, kun pwede, tawan ta nin halaga an mga bagay asin tao sa palibot ta hastang yaon pa sinda.

[giannefrancesca]

Lunod sa Katanungan ⁉️

           "Nasaan ako? Bakit ako nandito? Hindi ko ito kuwarto ah."

           Tumayo ako sa kama kung saan ako nakahiga. Hinawi ko ang kurtina at unang nakita ng aking mga mata ay ang tila walang katapusang katubigan. Sa sobrang pagtataka, dali-dali kong inayos ang aking mga gamit at naghanda papunta sa lobby ng hotel. Habang naglalakad ako sa hallway, maraming mga ngumi-ngiti at kumakaway. Lumingon ako sa likod para tignan kung sino ba iyon ngunit wala namang tao. Paunti-unti, naramdaman ko na ang taimtim nilang pagbati ay nagiging asiwa kaya't kumaway na lang din ako at ngumiti. Pagdating ko sa baba, tinanong ko agad ang babaeng nasa tanggapan.

           "Miss, naaalala mo ba kung anong oras ako dumating dito?"

           "Sino po sila, sir?"

           "Gideon Knoxx Monteverde."

           "Sandali lang po, sir."

           Kinalikot niya muna ang kaniyang kompyuter at saka ulit siya binalik ang tingin sa'kin.

           "Nakalagay po rito sir na alas-3 ng hapon po kayo nag-check in."

           "Maaari ko bang matignan ang cctv records niyo?"

           "Saglit lang po sir tatawagin ko lang po ang manager namin."

           Dumaan muna ang request ko sa kaunting proseso bago ako pinahintulutang pumunta sa security room ng hotel upang mapanood ang bidyu ng hapong iyon. Nakita ko ang sarili ko papasok ng main door. Kumunot ang noo ko sa’king naobserbahan. Ang polong hindi nakasara, swimming trunks, shades, at pang-sigang lakad ay malayong-malayo sa aking istilo. Biglang nagtaka ang manager sa aking reaksiyon kaya hindi ako nagpahalata at nagdahilan na lamang.

           "Suot ko naman po pala yung relo ko noong dumating ako dito baka nawala ko lang sa kwarto ko. Hahanapin ko nalang muna. Maraming salamat sainyo."

           Habang pabalik ako sa kwarto ko, may nakita akong bata na gusto magpalitrato sa akin. Nilagdaan ko rin ang dala niyang papel. Pinagbigyan ko siya dahil sa nakakatuwa niyang mukha at ugali. Noong medyo nakalalayo na siya ay may naisip akong gawin.

           "Bata!"

           Tinakbo ko ang kakaunting distansya naming dalawa. Nang maabot ko siya, tinititigan niya ang papel at saka iniabot ang kaniyang tingin sa’kin na para bang hangang-hanga siya pero bakas din sa kaniyang mukha na siya'y naguguluhan.

           "Maaari mo bang i-kwento ang nangyari kahapon?"

           "Huh? Bakit naman po?"

           "A e, kasi sobrang lasing ako kahapon kaya wala na ako masyadong maalala."

           "Ah, ganoon po ba? Noong una po, natakot po kami sa'yo kasi po nilabas mo yung baril mo tinutok mo po yun sa taas. Nasa gitna ka po nun kaya't kaagaw-agaw pansin. Akala ko nga po papaputukin mo eh. Mas nagulat po kami sa sunod mong ginawa, tinutok mo po yung baril mo sa bibig mo. Yung iba nga po pinipigilan ka na po tapos medyo bigla ka pong nag-iba. Ang nakakatawa kakanta ka lang po pala. Nabighani po kami sa napakaganda mong boses. Narinig ko nga sabi nung katabi ni mama, 'Magaling ang paraan niya para mapansin siya’. Kaya't ganon na din po ang naisip ko. Kumanta po tayo habang lumalim po ang gabi tapos ay nag uwian na sa kaniya-kaniyang lugar."

           "Biglang nalang akong nag-iba?"

           "Opo", tumango-tango pa siya. "Siya nga po pala, bakit po Gideon Knoxx ang pangalan mo rito sa lagda mo? Sabi mo po sa'min kagabi Russel ang pangalan mo?"

           Sa hindi malamang rason ay hindi ko alam ang aking isasagot. Muli'y nagdahilan ako sa pagiisip na bata palang naman ang kausap ko at maaaring maniwala ito.

           "Screen name ko lamang ang Russel, bata. Ibig sabihin, Gideon Knoxx talaga ang tunay kong pangalan."

           "Wow, talaga po ba?"

           "Oo at ikaw palang ang nakaka-alam kaya sikreto lang natin 'to ha!"

           Masayang umalis ang bata. Matapos niyang i-kwento ang lahat ng iyon ay mas lalo akong naguluhan dahil wala akong natatandaan na ganoong pangyayari, ni kahit pumunta man lang ako dito sa lugar na ito. Matagal na akong nagtataka sa sarili ko. Maraming nagsasabing katrabaho ko na “bipolar” daw ako gayong hindi ko napapansin iyon. Ang tanging napapansin ko ay ang parang maiikling araw at kung minsan nama'y ang haba ng aking mga tulog. Bigla kong naalala ang mga sinabi sa’kin ni Erin na magpatingin na ako sa psychiatrist. Dahil sa kawalan ng oras ay hindi ko iyon nagagawa at sa halip ay tinututukan ko ang mga inaatas na kaso sa akin.

           Agad akong bumalik sa kwarto. Tumalon ako papunta sa kama at nag-isip-isip. Nawawalan na ako ng tiwala sa’king sarili dahil ako mismo na imbestigador ay hindi naiintindihan ang mga pangyayari sa buhay ko. Gumulong ako ng ilang beses at tumigil nang may pumasok na tanong sa’king isip, “Kung Russel ang pangalan ng nakilala ng bata na kamukha ko, bakit Gideon Knoxx ang nakarehistrong pangalan sa hotel? Maaaring may ginagawa siyang ilegal kaya’t ginagamit niya ang pangalan at pagkatao ko.”

           Dahil doon ay biglang bumalik ang aking sigla. Makalaan ang ilang minuto ng pag-iisip ng napakamisteryosong pangyayari, hinanap ko ang journal ko na talaan ng mga kasong naatas sa akin para isulat ang aking mga nakuhang impormasyon na maaaring makatulong sa aking pagsisiyasat. Laman ng journal na ito ang mga importanteng detalye ng aking mga iniimbestigahan lalo na ang mahiwagang pagpatay kay Bb. Francesca. Nang buksan ko ito, lumaki ang mata ko at natakot. Naitapon ko ang kwaderno sa sobrang pagkabigla.

           "Ako ang pumatay sa kaniya?!"

           Lahat ng sigla ko ay nawala. Napalitan ito ng kababalaghan.

           Muli ay unti-unti habang inaanalisa ko ang impormasyon, napaupo ako sa upuan. Napayuko na lang ako sa mesa habang hawak ng dalawa kong kamay ang aking ulo. Wala na akong naiintindihan sa mga nangyayari pero pilit kong iniintindi. Dalawa ba ako? Tatlo? Kailan pa naging maganda ang boses ko? Pinatay ko ba ang mismong iniimbestigahan ko? Paano ako nakarating dito? Totoo ba ang nakita ko? Anong nangyayari? Sino ako?

           Napakaraming tanong na hindi ko maintindihan at sa tingin ko’y hindi kaagad maipapaliwanag. Naging balisa ako dahil pabalik-balik ang mga tanong sa ‘king isipan ngunit, hindi lang iyon ang dumaan sa isip ko.

           “Sigurado ka na ba, Knoxx?” Umiiling-iling pa siya na parang hindi kumbinsido sa naging desisyon ko. “Bakit ba nagkakaganyan ka? Ano ba ang nangyayari sa’yo?!”

           “Sino ba naman kasing nagsabing si Knoxx ako?” Hindi ko alam kung paano ko ito nasabi o saan ito galing. Parang may kung anong puwersa ang nagudyok sa’kin na sabihin ‘yon. Ngunit, siguro ay dahil na lamang sa sakit na aking nararamdaman.

           “Ano?! Nahihibang ka na nga!”

           “Maghiwalay na tayo, Erin.”, malumanay pero buong puso kong sinabi. Hindi ko rin alam kung saan ito nanggaling pero sa tingin ko ito ang tamang gawin sa puntong ito kaya hindi na ako nagdalawang-isip pa.

           “Talaga lang! Hindi ko na kaya makipagrelasyon sa gaya mo!”

           “Sa gaya ko na ano, ha?!”

           “ Nag-iba ka na! Ibang-iba ka na sa nakilala ko!” Nagbuntong-hininga siya. “Noon, lagi mo pa akong hinahatid sa bahay at lagi mo pa akong inaaya lumabas. Ngayon, ano? madalang na lang. Halos wala na nga tayong oras sa isa’t-isa. Naging malamig ka na rin sa pakikipag-usap sa’kin maging sa chat man ‘yan, sa text o sa personal. Ako nalang ba ang may gustong itaguyod ang relasyong ‘to? Knoxx naman! Lumalaban nalang ako dahil mahal kita. Binabalewala ko na ang lahat ng ‘yan para lang sa’yo dahil MAHAL KITA! Pero kung ganyan ka na paiba-iba ka ng  gusto, paiba-iba ng ugali, aba, magpatingin ka na sa doctor! Malala na ‘yang sakit mo!” Pinanood ko siyang kumuha ng kan’yang mga gamit at saka umalis. Hindi ko siya pinigilan na para bang iyon ang tamang gawin sa oras na iyon.

           Bumalik ako sa aking huwisyo at maharang pinoproseso ang mga sinabi niya sa’kin noon. Pagod lang siguro ako kaya naturan ko ang lahat ng iyon pero sa pagkakaalam ko ay hindi ako nagkulang sa kan’ya. Wala akong natatandaan na hindi ko siya hinatid o hindi ko siya inaya. Ang katotohanan nga niyan ay lagi ko siyang iniisip at araw-araw ko siyang minamahal.

           Paunti-unti ay nakakabuo na ako ng konklusiyon. Naputol ang pag-iisp ko nang may kumatok ng napakalakas sa’king pinto. Dahan-dahan akong tumayo saka binuksan ito. Magsasalita pa lamang ako ay may inilahad na sa aking papel. Nang itinaas ko ang aking tingin, nagtaka ako sa aking nasaksihan.

           "G. Monteverde?!"

           Pareho kaming nagulat sa presensya ng bawat isa. Lalong sumakit ang ulo ko at naguluhan sa mga pangyayari.

           "Bakit kayo nandito?"

           "May nagbigay lead sa amin na nandito raw sa address na to ang may sala sa pag patay kay Bb. Francesca. May kasama pa po ba kayong iba, sir?" halos hindi makapaniwalang utas niya.

           "Wala. Ako lang."

           "Sigurado ho ba kayo, sir?"

           Ako mismo ay hindi sigurado sa aking sinasabi, ako lang nga ba? Ako nga ba 'to? "Oo."

           "Kung gano’n ho, may search warrant ho kami laban sa inyo."

           Natulala ako sa narinig.  Huminga ako nang malalim bago sila iginawi papasok. Nagsimula silang halughugin ang mga gamit ko nang biglang lumapit ang lalaking kasama ni Valencia sa kaniya.  

           "Sir, positive." Inabot niya ang journal ko kay Valencia at binuksan sa iisang pahina. "Eto po ebidensya na siya ang pumatay kay Bb. Francesca."

           Nakita ko kung paano tignan ni Valencia ang kwadernong iyon. Punit lahat ng pahina tungkol sa'king pagiimbestiga. Ang tanging natira ay ang huling pahina na may nakasulat gamit ang pulang tinta 'AKO ANG PUMATAY' at isang litrato kuha sa cctv coverage na nakatutok ang aking baril sa kan'ya.

           "K-k-knoxx, sumama ka sa'min sa presinto. Doon ka nalang magpaliwanag. Hinuhuli ka namin sa salang pagpatay kay Bb. Francesca."

[giannefrancesca]

Toxic

Toxic is a scientific term used in the field of science containing poisonous chemical that is capable of causing death and serious conditions. But, due to unknown factors, the word toxic now have another definition. At present times, it could also pertain to the negative attitude that one self possesses and brings harm or unhappiness to the self and others for a long period of time. Some specific examples are spreading hate, talking about other people in their back and cursing in online games.

Reference/s:

Merriam-Webster. (1890). Toxic. Retrieved from https://www.merriam-webster.com/dictionary/toxic

Definition of TOXIC

containing or being poisonous material especially when capable of causing death or serious debilitation; exhibiting symptoms of infection or

[giannefrancesca]

To 📖 is to ✒ & to ✒ is to be creative 🌹

Gianne Francesca Almelor

[giannefrancesca]

Sana

Nagigirumduman ko pa

An mga pag-iribahan ta

Lalo na an bara-bangguing

Paghiling-hiling sa mga bituon kan langit

Dai ko malilingawan

An mga sinabi mo sako kaidto

Na an mga bituon

Anghel na nagbabantay sa'to

Pirmi kong gusto madangog

An nga dai maubos-ubos na isturya mi

Asin an mga pakawat mong pen-pen de sarapen

Na maugmahon ta may papremyo

Nagigiromdoman ko pa an mga aldaw asin banggui

Na gusto kong pirmi kitang magkaibahan

Alagad mayo kitang maginibo ta masuwayan

Asin masuwayan talaga kita

Dai mawawara asin yaon sana pirmi

An paborito kong sorbetes

'Pag ako saimo mabisita

Na dawa bawal saimo, makikikakan ka sakuya

Nakatukaw sana ako

Nagpipiripindot sa cellphone ko

Nagtindog ka sa duyan

Nagdulok ka sako

Sabay hapot, "Pwede akong magpabukay saimo?"

Diretso man ako rayo ta hinuhugakan ako

Dawa pirit mo na akong sinasabihang singko kada saro

"Dai" man guiraray an simbag ko

Pero ngunyan dakula an pagbasol ko na dai ko sinulit si mga pagkakataon:

Mga pagkakataong yaon ka pa sa kataid ko, pagkakataong nakakaulay taka pa, pagkakataong naguugma pa kita asin pagkakataong pwede taka pang makugos

Daing pundo na lugod an mga "sana" sa utak ko

Magbalik ka na

Ta pungaw na ako saimo

Magbalik ka na

Ta padangaton takang intiro

Dawa na magkasuwayan na kita

Dai ka pa man nanggad nalilingaw na magagi sa utak ko

Dawa dakulon akong ibang gusto,

Ika, saro sa mga yaon sa puso ko

Nakaukit na sa puso asin isip ko

An magaya-gayang pangaran mo

"Edmundo Almelor"

An pinakagwapong lolo dad ko

[giannefrancesca]

Have people become overly dependent on technology? 💻📱📺

              Technology, as it improves, makes our daily living easier. It gives us gadgets, computers, machines, and others that are now advanced which helps us in making the impossible before into possible like flying to the outer space, doing the laundry using washing machine, or painting in your gadgets. Humans invented technology because they want to do things, with shorter time and lesser effort. Unconsciously, people are getting dependent on it.

               Simultaneous with the rapid changes in technology is also the rapid change in people’s lifestyle. Early in the morning, instead of checking our loved ones and exchange greetings, people would grab their phones immediately to chat, tweet or post our good mornings and hellos to the netizens.  Hygiene is also affected – skipping to take some shower, no exercise anymore, eating at the wrong time and sleeping hours is shortened. This is because people think that there are more important things than prioritizing oneself. The library is a witness to this. People don’t come to the library anymore because instead of reading, they’re present just to connect to the internet, tick their apps and do some scrolling. The use of books, notebooks or manila papers for studying is barely seen nowadays. Humans make use of television, projector, laptop and cell phone in teaching and in doing tasks in school. Likewise in travelling, people skip the fun and adventure of sightseeing because they would focus on the GPS and after that, focuses on taking good pictures and videos. Not realizing that they are no longer enjoying with their company.  Also with their food, several clicks on their phone would already provide it on their tables which they find very efficient.  

               Almost everything can be done with the help of technology but, this requires great responsibility in wisely using it. Balancing your time in using the technology with the time for yourself and other things would be a great help. Some things are better to do without entirely using it. Spending genuine time with your loved ones at home is a lot greater than facing the screen and having a split second of happiness.

[giannefrancesca]

My happy place 💕🌹

             Who would’ve  imagine that the guy who appears to be snobbish in our first meeting will be the closest person to me at this very moment? The person who I never thought would be this important to me is now my happy place. From being complete strangers, we became seatmates that led us to being friends until we became special to one another. It’s ironic how two exact different personalities find comfort in each other.

                I was first attracted by his looks – sincere midnight eyes that speaks to me every time I stare at it, furious thick eyebrows, chubby cheeks that seems to be so pinchable, messy hair which is totally black and rare little smile that melts my heart. With his height of five feet and eight inches tall, I still slightly tiptoe when I talk to him and that’s how I got a clearer view of his face. Comes succeeding to  attraction is attachment which occurs after series of interaction like being with him every vacant hours, eating lunch with him, watching movies, playing tekken and having deep talks. That attachment helps me in knowing him more. Through the years, I have discovered a lot about him. He is one of the most generous person I know of, very willing to help others as much as he can. Also, he is a very patient person because he’s been waiting for my “yes” for almost four years now. His passionate affection not only to me but, also to his family and friends, made me fell to a God of love. And, my ever favorite trait of him is he can understand anyone so much that it’s making me speechless on giving further description about him, my happy place.

               He is my bliss. He sheltered my heart away from the coldness of my misery. Simply by having a person like him with all those astonishing characteristics already makes me happy and being with him makes me the happiest. I am indeed lucky to have a good-looking, God-fearing and kind-hearted happiness. Maybe soon, we’ll share our own abode of joy.

[giannefrancesca]

A Girl in my Dreams 🌫

          Dancing trees, crying sky and hiding sun were only some of what I saw as I opened the front door and sipped my coffee. Breathe in. breathe out. After I took in some fresh air, I went back inside my house, sat on the couch and thought about her again. How’s her project going? Is she doing fine? Until my thoughts about her suddenly faded and shifted to me , what should I do today?

          My footsteps led me to my room. Suddenly, I found myself browsing my phone, hoping to come up with an idea or even just a text message from her. My eyes sparkled as the “1 unread message” popped up in my notification panel then became a bit disappointed because it says, “Daniel, pre, tara moma. James’ club. 10pm. See you.” As I read that message, it was clear to me that I don’t feel like going out. I rather stay at home, so I declined his invitation right away. I continued browsing my instagram account. I saw her. I saw her instagram icon. I saw her post, about me. At that moment, I thought I  felt all the pleasing feelings one could ever feel.

          Little did I know, I was already walking towards my car following what the tiny voices have told me. “Drive”,  I heard the voices again yet, this time, I didn’t follow it. It got louder and longer, ”Driveeeeeeeeee!!”, up to the point that it already hurt my ears. So, I had no other choice but to continue. Then, I found myself driving to her place. The whispers were still controlling me and every time I would insist on doing, either I’ll become louder or I’ll see her beautiful face - talking to me, smiling at me, posting about me and kissing me. I drew myself near her door, knocked. And there, I saw her. I saw her but with him. My kathryn with his Dj was the last thing I saw before everything went black.