giuniperus

an asian flu travelling to planet January

[tackled]

[giuniperus]

Συγγνώμη

Μου λείπεις.

Πάντα μου λείπεις.

Λυπάμαι που δεν ήμουν αρκετή για να αντέξω την απόλυτη αγάπη σου.

Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να γίνω τα πάντα για πάντα σου.

Δεν είμαι φτιαγμένη " για πάντα" μάλλον.

Παλεύω να μη σε σκέφτομαι.

Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν μαζί σου στο μυαλό μου.

Δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερη επιλογή.

Μάλλον η χειρότερη.

ίσως η λιγότερο καλή.

Θα μου λείπεις.

Πάντα θα μου λείπεις.

Μέχρι να ξανασυναντηθούμε στο παρελθόν

και να προσποιηθούμε ότι αυτό δεν έγινε ποτέ.

Δεν έγινε ποτέ.

[consecuences]

[giuniperus]

Liability

Η Lorde μου μαθαίνει ποίηση και γω της φτιάχνω κακο-ποίηση.

Αν μάθαινα ποτέ να εκφράζομαι νομίζω θα ήμουν πιο ήσυχη από ποτέ.

Peoples fucking pleaser.

Δεν ξέρω πότε να βγω απ' τον κύκλο, στον χορό άλλωστε χορεύεις.

Κι όταν αλλάζει η χρονιά ακούγεται νέα καμπάνα.

Ένας ακόμη χορός άρχισε και η ηχώς του έτους που γκρεμίστηκε στη χαράδρα της αιωνιότητας πλανιέται στον αέρα.

2022

Πολλά δυάρια σε μία σειρά.

Λείπει μόνο ένα για να φτιάξουμε μια τέλεια συμμετρία.

Μία κακόφωνη χορωδία.

Μία χαμένη, νέα προσδοκία.

[giuniperus]

τέλος

Μία ξυπνάω και έχω παιδιά,

ένας μικρός θάνατος.

Μια κοιμάμαι, βλέπω τον άρρωστο,

να τρέχει στο πέρα ασάλευτος.

Μία τα βλέφαρα κλείνουν

κι εμφανίζεσαι εσύ.

Το αγνότερο συναίσθημα,

σαν μικρότερο παιδί.

Μία τα ανοίγω και πάλι,

με λούζει το φως.

Στην πλευρά μου κοιτάζεις,

η νεκρή κι ο νεκρός.

Στο χορό μας μια νύχτα

και όλα γυρίζουν.

Η αγάπη αυταπάτη

που κορδέλες στολίζουν.

Δεν σε ξέρω βαθιά

μα αλήθεια το ήθελα.

Σαν μεγάλα παιδιά

να νικήσουν τη θύελλα.

Να τραπούν σε φυγή

μέσα σ' ένα φιλί,

Μία στιβάδα από χιόνι

σαν σφυρί σε αμόνι.

Να χτυπά τα παράθυρα

να σκεπάσει τα άδυτα.

Κι εμείς ζωντανοί

να κρατάμε την ανάσα μας,

να ευχόμαστε,

να μην τελειώσει,

ποτέ αυτή η στιγμή.

[lsleofskye]

[giuniperus]

Δρόμε

Διαβάτη δρόμος δεν υπάρχει,

Τον ανοίγουμε περπατώντας και μόνοι.

Μέχρι μοιραίας συμπτώσεως,

να συμβαδίσουμε με κάποιον άλλο.

Και φτάνουμε σε σταυροδρόμι,

πρώτο, δεύτερο, τρίτο και τέταρτο

και αδιέξοδο υπάρξεως

Να προσπαθούμε δεμένοι να προχωράμε.

Πως γυρνάς πίσω και πάλι μπροστά,

Και θεωρείς πως έχεις δρόμο ατέρμονο,

Μα σε κρατάει δέσμιο της πίστεως

Γόρδια η θηλειά, και στερεά.

Δεν ξέρω τι να κάνω, λες και ήξερα ποτέ μου.

- σιωπή, ύστερα ανάταση -

Συμπεράσματα της σκέψης

Δεσίματα, πλέξιμο να μην σκορπάω τις λέξεις

Ίσως η παύση της αναζητήσεως

να καρποφορήσει αίσθηση γαλήνης, ίσως τέρψης.

Σαφώς το νεύμα αδυνατεί

τη θάλασσα του μυαλού να κατευνάσει

Θέλει προσπάθεια ευτυχώς αλλά το ξέρω,

για μένα τούτο δεν αλλάζει.

Η σκέψη είναι τύραννος,

αέναος και μίζερος με ένα σκοπό

Που μουρμουρίζει και σαν ανήξερος

σταμάτησες να τον ακούσεις.

Κι ο στίχος του σε επανάληψη

το μότο της ζωής μου παίζει

Πως να παύσω του μυαλού το τρέξιμο τα βράδια

όταν από παιδί πιστεύω

πως το σκέφτομαι ίσων υπάρχω

κι ας πνίγομαι μες τα σκοτάδια;

[giuniperus]

Περπατώντας

Έπεσε το σούρουπο με τόνους ηλιοβασιλέματος

Μα μοιάζει πιο μουντό, σαν να βουβάθηκε απ’ την εικόνα σου

Σαν να ξαφνιάστηκε από τη μορφή και τη σκιά σου πάνω μου

Δεν ήταν μια βόλτα σαν όλες τις άλλες

Ανήκει στο συρτάρι των αγαπημένων αναμνήσεων που τις βγάζεις φωτογραφίες

Τις ζωγραφίζεις και τις τραγουδάς για να μην ξεχάσεις ούτε δευτερόλεπτο

Μία απλή συναναστροφή άλλα κι όχι μόνο,

Ήταν ένας μονόπλευρος διάλογος, μία διαλογή αισθήσεων

Να αναρωτιέσαι τι κρατάς και τι αφήνεις τη στιγμή του αποχωρισμού

Αν μπορούσα να πω όσα σκέφτηκα

Δεν θα υπήρχαν λόγια αποχωρισμού

Μονάχα σχέδια αντάμωσης.

[peachypalm]

[niadil]

[guccikisses]

[status-excessu]

[giuniperus]

Σιωπές

Μέσα σε δειλινά κοιμήθηκα

ακούγοντας μονάχα τη βοή της ησυχίας.

Ήχος που εκτιμάται και παινεύεται,

συνώνυμος της γαλήνης.

Δεν μιλώ για αυτές τις σιωπές,

που γαληνεύουν και ταξιδεύουν τον ακροατή,

που είναι βιώματα και στιγμές ανάμνησης.

Υπάρχουν τόσα είδη.

Μα χειρότερο είναι εκείνο της απώλειας.

Της οριστικής φυγής ή της παροδικής τρέλας

κείνο το σύρσιμο που ακούγεται μεσάνυχτα,

Μέσα στα σωθικά και σαλεύει να σε ξυπνήσει.

Που είναι αποκύημα της φαντασίας σου

αλλά το νιώθεις αληθινό και βάναυσο στον οισοφάγο,

Ένας κόμπος στο λαιμό σαν γόρδιος δεσμός

που το σάλιο δεν αρκεί να λύσει.

Είναι η σιωπή της λήθης που πνίγει κάθε ανάμνηση,

κληρονομιά του ανθρώπινου είδους αβάσταχτη

απαράλλαχτη, άμεμπτη και δίκαιη

Ποια η δικαιοσύνη σε κάτι άφωνο;

Όπως το κληροδότημα το ορίζει

η σιωπή μαθαίνει να εμφανίζεται μόνο όταν είναι αναγκαία.

Σε τέλεια μορφή και χωρίς μέτρο ή όριο

γι’ αυτό και παραμένει ίδια.

Σιωπές αγαπημένες της σελήνης,

Σιωπές μισητές, μεγαλειώδεις κι αναπόφευκτες.

Σαν να εύχομαι να ακούσω

έστω μια κραυγή, κι ας είναι του τέλους.

[giuniperus]

Κατανόηση

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι η αληθινή τριβή και τι σημαίνει να σε καταλαβαίνουν.

Η κατανόηση δεν ήταν μέρος του λεξιλογίου μου. Απίθανο το γεγονός να ήταν των αισθήσεων μου.

Όλα μοιάζουν μάταια ανά στιγμές μέχρι να σκεφτείς το αντίστροφο.

Κρίμα το να μην μπορεί κανείς να νιώσει την μεταστροφή σου, να νιώσεις πως σε νιώθει και υπάρχει για λίγα λεπτά μόνο για σένα.

Πώς ζητάς από κάποιον να είναι εκεί, όταν σκόπιμα τον αφήνεις εκτός ; Πώς ζητάς να θεαθούν τα βήματα εμπρός όταν κανείς δε γνώριζε τα πίσω;

Μοιάζουν ατέρμονες οι ώρες, ανέγγιχτες και άλφα στερημένες.

Ανικανοποίητες ορμές ενός σύμπαντος που σε απαιτεί εξ’ ολοκλήρου κι εσύ κυνηγάς τα αποκόμματα.

Δεν ήθελα ποτέ να νιώθω δίχως, διχασμό και διχόνοια. Πέτυχα μόνο το πρώτο και η δουλειά ολοένα και πληθαίνει.

Ωστόσο δεν πνίγομαι, μάλλον παρασύρομαι από την ορμή των κυμάτων της ζωής μου και δεν βλέπω σκοπέλους και βραχονησίδες.

Πώς το ταξίδι να είναι ο προορισμός όταν ποτέ δεν φτάνει σε ένα τέλμα, όταν κατά το χάραμα ξυπνάς και είσαι στην ίδια αφετηρία;

Να καταλαβαίνεις, να ακούς ό,τι κι αν λέω, κι ας μην υπάρχει συνοχή.

Είναι προκλητικό, το ξέρω, ίσως αν το συνηθίσεις να μη φαίνεται τόσο άπιαστο - σαν άλογο που καλπάζει σε άγνωστα εδάφη με αρπακτικά να το κυνηγούν.

Όταν ακούω τη φωνή στα σωθικά μου να ουρλιάζει νιώθω πως είναι η αλήθεια, αυτή που πορεύεται μοναχικά αφού όταν ακροάται πάντα πληγώνει το κοινό της.

Την σωπαίνω και βουβαίνομαι, την κρατάω μόνο για μένα που έχω μάθει να πληγώνομαι και να επουλώνομαι άναρχα και μόνη.

Πώς να μπορέσω να σου πω όλα όσα σκέφτομαι και όσα δεν θέλω να θυμάμαι, που ξέρω πως θα λυγίσεις μέσα σε άπειρες σιωπές και θα κρυφτείς για να μην δω τα δάκρυα σου;

[violentwavesofemotion-deactivat]

Where do you live?

Not to be poetic but truly, really, inside my head

[giuniperus]

Μοναξιά

Πως κάποιοι νιώθουν μόνοι όταν δεν έχουν κάποιον,

Εγώ νιώθω περισσότερο μόνη νομίζοντας πώς έχω,

Και σκέφτομαι ίσως να είναι τύχη

Ξέρεις

Να νιώθεις όλη την αγάπη

 Πως κάποιοι αισθάνονται θλίψη τον χειμώνα,

Εγώ αισθάνομαι πως χάνω καλοκαίρια,

Και σκέφτομαι ίσως φταίει το φως και η μέρα

Βλέπεις

Εκεί είναι όλα ορατά

 Πως κάποιοι ξέρουν που πηγαίνουν,

Εγώ δεν έμαθα ποτέ τον δρόμο

Και ψάχνω ακόμα μονοπάτια να ανοίξω

Αναρωτιέσαι

Πώς ακόμη βαστάω να γυρεύω

 Πως κάποιοι βλέπουν την αλήθεια,

Εγώ την κράτησα για μένα

Και κρύβω πάντα από συνήθεια το μαύρο

Νιώθεις

Πώς δεν έχω τίποτα να χάσω

 Πώς κάποιοι θέλουν να είναι μονάχοι

Εγώ δεν θέλησα ποτέ μου

Και ζητάω πάντα παρουσία

Ακούς

Πώς νόμισες ότι είμαι ολόκληρη;

Πως κάποιοι φεύγουν κι άλλοι μένουν,

Εγώ πάντα επέλεγα τη φυγή

Και ίσως να δειλιάζω για στιγμές μα

Γνωρίζεις

Πως δεν θα υπάρχει επιστροφή.

[biblioteca-prohibida]

“Eres especial para mí, y tal vez eso es todo lo que quiero, ser especial para ti también.”

— Eternizado / Mariposear (via somos-deseos)