Bakit ba na the more na tumatagal the more na sumasakit? Alm ko panandalian lang toh mawawala rin pero bakit kasi hindi pa ngaun na mismo bakit kailangan matagal at padahan dahan pa kaya sobrang sakit eh. Alam kong kasalanan ko lahat at kasalanan ko kaya rin ako nasasaktan ng ganto hindi ko inaasahan na ganto pala kasakit ang makita siyang may iba na. Yung tipong makita mo siyang lumalayo, umiiwas, may kausap na iba at ikaw hindi ka kinakausap oo kasalanan ko lahat nang yun kaya niya rin ginagawa yun lalo na't sinabihan ko siya na "open ur heart to someone else". Ang tanung ko sa isipan ko anu ba talaga ang gusto ko mangyare? Isa lang siguro ang mapatunayan na totoong lahat ng sinsabi niya as in lahat kasi ngaun ni hindi ko kayang maniwala sa lahat ng sinasabi nya dala na rin nung mga nangyari nung nakaraan. Ano na kayang mangyayare? Magiging ok pa kaya ang lahat? At anu rin namang mangyayare pag naging ok ang lahat? babalik sa dati? panung dati? ung masasaktan ulit? haaayz.. Halos hindi na ko maka focus at makakain ng maayos dahil sa kakaisip na yung taong gusto mo may gusto naring iba mahirap tanggapin pero sabi na nga ba ito rin mangyayare eh. Kung iisipin para akong tanga kasi ako rin naman ang may kasalanan kung bakit ako nasasaktan ako gumagawa ng paraan para mas masaktan ako lalo. Sobrang sakit as in sobrang sakit ang sakit sakit nagseselos ako oo naiinis ako oo masasaktan ako oo sobra sobra parang sasabog nalang ako anytime dahil sa sobrang sakit. Bakit ba kailangan ko pang maramdaman to nakakainis >_< bakit bakit bakiiiiiit?! arghhhh! pakiramdam ko wla na talaga siyang paki oo pnu nman magkakaroon siya ng paki sakin eh sinaktan ko din siya. Hindi ko na alam ggwin ko. Twitter, tumblr at sarili ko lang ang alam nang nararamdaman ko ngaun. Kahit anung deny ko kaht anung loko ko sa sarili ko hindi ko parin mapigilan magselos at the same time masaktan halos, ni anime nga nasasaktan na din ako. Dati sa anime lang ako umiiyak ngaun buhay ko naman iniiyakan ko grabe na dis. Yung makita siyang masaya na sa iba para akong sinasaksak ng 1000 na kutsilyo at pinapalamig sa kwartong puno nang yelo. "I wish that was me, the one who will make you happy"
Hindi ko alam pero makakaya ko kaya hanggang sa mawala na nang tuluyan oo kaya ko naman basta bigyan lang ako ng ilang araw at buwan kasi sobrang hirap pala ngayon lang ako nakaramdam nang ganto. Ang daming tanung sa isipan ko nalilito ako lalo. Napaka sarili ko talagang tao. Wala akong karapatan sa kanya kaya hanggang dito lang ako. Kikimkimin lahat nang sakit hanggang sa tuluyan nang mawala.
"It's killing me inside."
"am I in love?"
"what should I do?"
"Is this what they called love?"
"I regret"
"I'm sorry"
"Should I say "I'm happy for you""
"My heart is breaking"
"Everytime I saw them happy it feels me lonely."
"It happen again."
"I wish someday everything will be alright"
