Gold Heroine @gold-heroine - Tumblr Blog

Być samym czystym patrzeniem bez nazwy

Bez oczekiwań, lęków i nadziei...

Czesław Miłosz - To jedno

"Pewnego dnia

wyjdę z domu o świcie,

tak cicho,

że nawet się nie zbudzicie,

I pójdę,

i będę wędrować po świecie,

i nigdy mnie nie znajdziecie.

I nie wezmę ze sobą nikogo,

tylko tego małego chłopaka,

co wczoraj na schodach płakał

i bał się wrócić do domu,

a dlaczego -

to tego

nie chciał powiedzieć nikomu.

I jeszcze weźmiemy ze sobą

tego czarnego kota,

co miauczy zmarznięty na progu

i każdy odpycha go nogą,

i nie chce go wpuścić do środka.

I to nie obchodzi nikogo,

że on tak płacze na progu.

I jeszcze weźmiemy ze sobą

te dwa uschnięte drzewa,

co nigdy nie były zielone

i chciały uciec do lasu

od kurzu

i od hałasu,

i żeby ptak na nich usiadł,

i żeby im zaśpiewał.

I będziemy tak szli i szli

drogami, lasami, polami,

i każdy dzieciak,

i każdy pies

będzie mógł iść razem z nami.

I będziemy tak szli i szli

Przez wsie, przez miasta, przez góry,

Przez morza, przez gwiazdy, przez chmury,

aż kiedyś,

po latach wielu,

staniemy wreszcie u celu.

I będzie tam ciepła ziemia

i dużo, dużo nieba,

i każdy

będzie miał to,

czego najbardziej mu potrzeba.

I na zielonej trawie

różne zwierzęta

będą się z nami bawić

w berka i w chowanego.

I nikt nikogo

nie będzie się bać.

I nikt z nikogo

nie będzie się śmiać.

I każdy

będzie rozumiał każdego.

I będzie wspaniale!

Tak!

I niczego

nie będzie nam brak!

I tęsknić nie będę wcale!

I tylko czasami, czasami

pomyślę,

że było by dobrze,

że może byłoby dobrze,

gdybyście wy

byli z nami…"

Danuta Wawiłow "Wędrówka"

flowerytale

Lord Byron — To the Countess of Blessington

#kaia gerber #anthony vaccarello #saint laurent

#river phoenix

Tadeusz Różewicz

Lepsze miasta, lepsze czasy, lepsza miłość, lepsze szczęście, lepsze cokolwiek, ludzie nigdy ich nie znajdą i nigdy nie przestaną szukać

Charles Bukowski “Zapiski starego świntucha”

#charles bukowski

Dla mnie wyznacznikiem pewnego pułapu, jakości czy klasy sztuki jest moment, w którym czytając, oglądając czy słuchając czegoś, mam dojmujące i jaskrawe uczucie, że ktoś sformułował coś, co przeżyłem albo o czym pomyślałem. Sformułował dokładnie tak samo, tylko przy pomocy lepszego zdania, piękniejszego układu plastycznego albo lepszej kompozycji dźwięków, niż ja sobie kiedykolwiek mogłem wyobrazić. Bywa, że na chwileczkę dał mi poczucie piękna czy szczęścia. Jeżeli to znajduję w literaturze, to jest to dla mnie wielka literatura, jeżeli w kinie, to jest to dla mnie wielkie kino. Kiedy czytasz wielką literaturę, to na którejś stronie znajdujesz zdanie, które – wydaje Ci się – kiedyś sama powiedziałaś albo usłyszałaś. To jest opis albo obraz, który Ciebie głęboko dotyczy, głęboko dotyka i jest Twoim obrazem. Na tym polega wielka literatura. Co chwila odnajdujesz siebie albo kogoś zupełnie innego wprawdzie, ale myślącego tak jak Ty, widzącego to, co Ty kiedyś zobaczyłaś. Na tym polega wielka literatura, na tym samym wielkie kino. Na chwileczkę znajdujesz tam siebie

Krzysztof Kieślowski “O sobie”

#krzysztof kieslowski