(Ont)haasten
Mijn dagen worden ten volle benut. De ochtend, middag en avond zijn gevuld met activiteiten. Werken, sporten, een feestje vieren, een filmpje kijken, het huishouden doen, spelen met mijn kinderen, en natuurlijk wat quality time doorbrengen met mijn man. Dit alles niet per sé op volgorde van prioriteit. De nacht gebruik ik om te slapen. Meestal dan. Laatst reed ik op een N-weggetje waar je 80 mag. Voor mij reed een schattige 2CV. De aanblik van dit koekblikje bracht me meteen 10 jaar terug, naar mijn eerste autootje. Mijn eigen rode Eendje met een wit dakje. In de oude zwarte zat een scheur, is er moest een nieuwe komen. Ik vond een witte leuker staan, lekker 'anders'. De versnellingspook zat op stuurhoogte, vlak in de buurt van bedrading die je zo lostrok, maar ook zo weer vast zette. Als die los was kon je niet rijden, ontdekte ik al snel. De deuren deed nooit op slot. Liever dat m'n parkeerkaartje gejat werd dan dat m'n dakje kapot gesneden werd. Maar mijn vertrouwen in de mensheid was terecht op dit vlak: Mijn kaartjes bleven liggen en mijn dakje bleef heel. De raampjes wilden alleen maar dicht als je ze zo hard heen en weer zwiepte dat ze in het slot knalden. Geen elektronica. Zwaartekracht deed het werk. How cute!! (Voor het gemak vergeet ik even dat de stoelen voor geen meter zaten. Dat je niet harder dan 110 op de snelweg kon. En dat het binnen en buiten altijd nagenoeg dezelfde temperatuur was.) Om nog even van het uitzicht te kunnen genieten, koos ik ervoor lekker relaxt achter dit fijne voertuig te blijven rijden. Ik had toch alle tijd. Dat was me toch moeilijk! 80 op een mooie, rustige weg: Onmogelijk! Ik kroop steeds weer dichter op de Eend in kwestie en irriteerde me mateloos aan het slakkentempo van de bestuurder. Op dat moment drong het tot me door: Ik ben altijd aan het haasten! 'S ochtends om op tijd op m'n werk te zijn, 's middag om op tijd op het schoolplein te staan, 's avonds om op tijd op de sportschool te zijn enzovoorts. Zelfs als ik geen haast heb, zoals gisteren, dan nog ben ik geneigd om over de weg te sjesen om maar zo snel mogelijk op mijn plek van bestemming te zijn. Het is een gewoonte geworden. Ik heb me laten vertellen dat alles wat je 30 dagen volhoudt, een automatisme wordt. Zou dat ook gelden voor onthaasten? Dat je er voor kunt kiezen om overal de tijd voor te nemen? Net even 5 minuten eerder weg gaan. Spullen van te voren klaar leggen, in plaats van alles voor een weekendje weg in 10 tellen in mijn tas te keilen. Zou ik dan ook eens niets vergeten mee te nemen? Dat zou tof zijn! Bij deze kies ik ervoor om me niet meer te haasten!! Whoeha! Zo, dat heb ik maar mooi gezegd. Vraag me gerust als je me tegenkomt hoe het er mee staat, het onthaasten. Ik hoop je positief te kunnen verrassen. 💋














