Sizi bilmiyorum ama ben duygularımın varlığını pek hissedemiyorum. Eski bir arkadaşım vardı, ona hep sorardım: “Nasıl bu kadar çok kişiyle konuşabiliyorsun? Hiç mi aşık olmuyorsun?” Bana cevabı şöyleydi: “Kimseye aşık olamıyorum.” Onu bana söylediği gün, böyle bir hisle yaşamak çok garip gelmişti. Çünkü ben aşka hep inanan taraftım, ne yaşarsam yaşayayım, sevmeyi başarıyordum. Aşık olmak hakkında yazmıştım, biliyorum ama dediğim gibi, her insana aşık olunmuyor. Seviyorum evet, insanları gereğinden fazla seviyorum. Bana garip gelen şey ne biliyor musunuz? İnsanları çok ya da az sevin, onların önceliği olmayı başaramıyorsunuz. Size değer vermiş olabilirler ama birinin önceliği değilseniz, verdiği değer sadece alışılmışlık hissidir. Yani sizin varlığınıza alışmıştır, sizi sevmiyordur. Belki de anne şefkatiyle yaklaştığım için beni incitmek onlar için kolay oldu. Çünkü ne yaparsak yapalım, bizi onlar hep affeder. Gitsek de, kalsak da sevgilerinden emin oluruz. Benimkisi de o hesaptı işte. Binbir hayal kurduğumuz o insanların geleceğinde belki de hiç var olmadık. O arkadaş hep üzerime gelirdi, bir insana bağlı kalma diye: “Takıl, geç, boşver.” Ben yapamıyordum sadece. Şimdiki Evgenia’ya bakıyorum ve orada sevmek hevesini bulamıyorum. Takılıp geçmeyi seven biri hiç olmadım, sadece birisi hayatıma dahil olsun istemiyorum. Sanki o sorumluluktan kaçmaya başladım. Bunu fark etmem uzun sürmedi çünkü mantığımla hareket etmeye başlamıştım. Herkeste böyle değildir tabii. Ne zamana kadar böyle olacağımı bilmiyorum ama bu duygunun yükü aşk acısından daha ağır geliyor, bunu anladım. Bir süre sonra normal bir ilişkinin temelini koyamıyorsunuz. Sonra da size söylenen o klişe laflar vardır ya: “Ben ilişkiye hazır değilim, sorun sende değil bende, ben kimseye aşık olamıyorum.”
Bak, bu lafları anlıyorsunuz. Hayatımız bir döngü halinde ilerliyor, bazen kınadığımız şeyleri yaşamak zorunda kalıyoruz ve kabulleniyoruz.
theartofmadeline
kaledo-art
discoholicmusic
pixelskylines
janainaart
jacobvanloon
2087
