Zamanı kaybettim. Nerede, ne zaman, hangi ara... Hiç bilemedim. Belki dün kaybettim, belki çok oldu. soramadım.. Sokaklar, hep aynı sokaklar ıslak asfalt, sakat bir sokak lambasının titreyişi altında parıldayan balık pulları gibi. Yıllar önceydi... diye mırıldanıyorum ama cümle ağzımda dağılıyor, bir duman halkası gibi. Bir sigara daha sarıyorum gölgemle, bir katil kadar huzursuz, bir serseri kadar kararsız, Şimdi miydi? diye takılıyor peşime. Ben yürüdükçe o sürünüyor, o süründükçe ben batıyorum. Adileşen ne varsa çuvala koyuyorum. sidikli aşklar sokağından çağırıyorlar beni çuvalı soruyorlar .
Bir barmenin sildiği tezgâhta, bir bardaktaki dipte kalan dudak izinde, gece kulaklarında çınlayan bir tren sesinde seni arıyorum. istasyonun merdivenlerinde görsem seni ağlayacağım. Güneş bir yerlerde batıyor, sen bir yerlerde doğuyor gibi geliyor. Bu bir yanılsama, biliyorum.. içimin yağmurlu camlarından süzülen bir hayalet. İsmin, bu kalabalık şehirde kayıp bir eşya gibi, kimsenin uğramadığı bir bulvara atılmışken, bir an... Rüzgârın taşıdığı çöp kokusuna karışıp geliyor. Hiç gitmedi mi buradan? diye soruyorum boş duvara. damlayan bir musluktan başka bir şey değil. seni unutan bir fırıncı gibi hissediyorum. fırının camları hala sıcak.
Ve işte tam o sıra, beklerken beklenmedik bir anda, hem en keskin bıçak yarası gibi hatırlıyor, hem de bir hırsız gibi, üzerine bastığım ıslak izleri silmeye çalışıyorum seni. Aynı anda. Bir yandan en ağır film şeridi, bir yandan son sigaranın dumanı. Silinmiyor.. Boş duvarlara yazılar yazıyorum..
böyleyiz. Bir gecekondu mahallesine benziyor hafızamız çürüyen, unutulan, üst üste yığılan. Ama bir yandan da o mahallede kaybolmuş, ebediyen aradığı bir yüzle dolaşan bir katil var. Kendimize işkence ediyoruz, sonra bir meyhanenin kuytu köşesinde o işkenceye bekçi arıyoruz. Çiçeklerin ismini unutuyorum, damla damla biriken göz yaşlarımı döküyorum onlara.. Bu yüzden gel de Unuttu mu? diye sorma bana. Ya da Unuttun mu? diye sorma. Hiç kimse unutulmaz. Sadece rolleri değişir perde arasında. Bir zamanlar başroldeki oyuncu, şimdi arka sokakta suratına gazete küpürleri yapıştırılmış bir kayıp ilanıdır. Ya da tam tersi, bir figüran, bütün hikayenin kahramanına dönüşür.
karanlığının karanlığıyım ben ve herkes bu pis, güzel, berbat şehirde bir iz bırakır. Bu bir seçim değil, karanlık gibi bir şey. Karanlığım ben hemde çirkinim.. giden gider, o iz kalır. Bir duvar yazısı gibi solabilir, üzerine başka yazılar yazılabilir, ama boyası altından bir şekil, bir imza sızar hep. Bir rakı kadehindeki anason kokusunda, bir otel odasının duvarındaki lekede, bir meczubun mırıltısında yeniden doğar. Ya da o enkazın üzerine, yeni bir bina, yeni bir umut, yeni bir yalan inşa edilir. Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi derdik. Yalanlar söyledik yalan olduk..
Bu, bir veda değil. Vedalar, netliği sever, bir bavul dolusu yanlızlık ve bir istasyon, bir el sallayış. Bense zaten istasyonda unutulmuş bir bavul gibiyim. İçi boşaltılmış, sahibi meçhul. Bunlar, hafızanın enkazından, geleceğin olmadığı bir kayıp atlasa yazılmış, okunaksız notlar. Unutuşun eşiğinde, sırtımı dönmeden önce, arkamda bıraktığım son bakış.
Ve şimdi... Şimdi neydi? Lamba mı söndü, yoksa gözlerim mi kapandı? Fark etmez.
theartofmadeline
annaxmalina
pixelskylines
jacobvanloon
ellievsbear
stormborns
dededos
origamiaround
