En mutsuz gününde mutlu olmak zorunda kalırmış insan kardeşi için candan öte bir can varmış oda kardeşmiş
he wasn't even looking at me and he found me

oozey mess
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
Misplaced Lens Cap

roma★
One Nice Bug Per Day
Sade Olutola

shark vs the universe
occasionally subtle
No title available

PR's Tumblrdome
h
Lint Roller? I Barely Know Her
d e v o n

@theartofmadeline

Andulka
No title available
Monterey Bay Aquarium
hello vonnie
Today's Document

seen from United Kingdom
seen from Canada
seen from United States
seen from Paraguay
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Vietnam
seen from Colombia

seen from Philippines
seen from Angola

seen from Germany

seen from Australia
seen from France

seen from Singapore
seen from United States

seen from France
seen from Jamaica
seen from United States
seen from Türkiye
@gunun-notu
En mutsuz gününde mutlu olmak zorunda kalırmış insan kardeşi için candan öte bir can varmış oda kardeşmiş
Bugün yağmur yağdı îslandım ben daha bu yaşta yaşlandım sen yoksun ben hep yalnızdım beni bu halde bıraktın hiç mi hiç mi rüyalarında sana hesap sormadım hiç mi o gecenin sabahında kendini suçlamadın hiç mi düsünmedin sana ne kadar muhtaçtım sen sadece bir alışkanlık tın şimdi hayatımdan çiktın neden hala aklımdan çıkmadın seni gördüğüm her günün sonunda neden hep ben ağladım ıslanan ben değildim benim ruhum ıslandı sen şemsiye tutmadın ama ders aldım o günden sonra şemsiyesiz dışarıya çıkmadim
otobüsün sol camından etrafı izlerken sağ camından kaçırdıklarımızdan ibarettir bazen hayat...
~ Özdemir asaf ~
Tumblr'da 1. yılımı dolduruyorum 🥳
Bir yıl geçti sırf bişeyleri unuturum diye açmıştım bu hesabı ama geçmiyor hiç bişey ,tam unuttum diyorsun sonra yine o anı yaşıyorsun o senin yüzüne bile bakmazken sen kendine kızıyorsun çünkü unutamıyorsun hâlâ ilk günkü gibi hissediyorsun ve bu duygu acı veriyor aynı bir taşı sevmeye benziyo o taşa takılıp düşüyorsun ama kızamıyorsun çünkü kızsanda anlamı yok
02.12.2024
Sanki zorluklardan kurtulmak için dik bir yokuş çıkıyorum ama okadar güçsüzüm ki her çıkışımda geriye yuvarlanıyorum sonra kendimi yine o zorlukların içinde buluyorum kurtulamıyorum hep başa dönüyorum
Bazen durduk yere mutsuz bir kişiliğe bürünüyorum sonra bir ağlama hissi kaplıyor içimi ama ağlayamıyorum ayakta durmak güçleşiyor yapamıyorum elimi kaldırmak bile gelmiyor içimden herkesi çok kırıyorum bağırıp çağırıyorum annem ve babamın birbirine kızgın olunca öfkelerini benden çıkardıkları gibi bende etrafımdaki şeylerden çıkarıyorum öfkemi korkuyorum çünkü annem ve babam yüzünden herkesi üzmeye başlıyorum git gide onlara benziyorum ve artık kendim olmak bile güçleşiyor sanki kendimi uzaktan seyrediyorum
Eskiden adın kitapta geçiyor diye kitabı bitirirdim ama şimdi baş harfini görsem o kitabı elime alamaz hale geldim eskiden senin için kitap bile yazardım ama şimdi senin için elimi bile oynatmak istemez hale geldim bendeki sevgin tükendi ama artık kimseyide sevemez hale geldim
Bir yerde okumuştum şöyle diyordu;
''İçindeki çiçek solduktan sonra vazonun ne anlamı var?''
İnsanın ruhu ölüyse ayakta duran bedenin ne anlamı var ?
Kimi sevdiysem beni yalnız bıraktı belki bedenleri yanımdaydı ama hiç akılları yanımda olmadı hiç kimse benim onları düşündüğüm gibi beni düşünmedi hep ruhum yalnız kalmaya mahkum edildi
Yine hava karardı yine içimizi ertesi günün endişesi kapladı kimi ağladı ama hıçkırıklar ını sakladı kimi o kadar yorgundu ki gözünden yaş bile akma'dı hepsinin aklında onları bu hale düşüren şey vardı sahi niye bunlar yaşanmıştı? uzaktan herşey güzelken neden içimiz paramparçaydı?
Şeytan mıydı? durteleyen yoksa insanın yaşadıkları mıydı? onu ölüme sürükleyen
sabahları bir başka oluyor yalnızlık sabahın sessizliğinde yok olmayı düşünmek düşündükçe kendini kaybetmek🥀💔