macklin celebrini has autism

Love Begins

PR's Tumblrdome

bliss lane
No title available
untitled
No title available

No title available
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

Andulka
taylor price
Noah Kahan
Color Me Curious

titsay
occasionally subtle
official daine visual archive
Today's Document
Xuebing Du

if i look back, i am lost

No title available
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States

seen from United States
seen from Mexico

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from Costa Rica
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@hannakoppenaal
Jeder Mensch ist ein Künstler Lass Dich fallen. Lerne Schlangen zu beobachten. Pflanze unmögliche Gärten. Lade jemand Gefährlichen zum Tee ein. Mache kleine Zeichen, die „ja“ sagen und verteile sie überall in Deinem Haus. Werde ein Freund von Freiheit und Unsicherheit. Freue Dich auf Träume. Weine bei Kinofilmen, schaukle so hoch Du kannst mit einer Schaukel bei Mondlicht. Pflege verschiedene Stimmungen, verweigere Dich, „verantwortlich zu sein“ - tu es aus Liebe! Mache eine Menge Nickerchen. Gib Geld weiter. Mach es jetzt. Das Geld wird folgen. Glaube an Zauberei, lache eine Menge. Bade im Mondschein. Träume wilde, phantasievolle Träume. Zeichne auf die Wände. Lies jeden Tag. Stell Dir vor, Du wärst verzaubert. Kichere mit Kindern. Höre alten Leuten zu. Öffne Dich. Tauche ein. Sei frei. Preise Dich selbst. Lass die Angst fallen, spiele mit allem. Unterhalte das Kind in Dir. Du bist unschuldig. Baue eine Burg aus Decken. Werde nass. Umarme Bäume. Schreibe Liebesbriefe.
Joseph Beuys (via wenigeristmehr)
Een stad
Bewolking slaat toe. Doffe ellende langs een lange Lindelaan. Liesje kwijt. Wachten maar. Maar hopen. Bakken water uit de lucht, een tong gestrekt, geen druppel vangen. Alles alles. Vangen geen druppel, niet langs een neus een traan. Hopen hoop. Langs de weg een kus een licht. Een dag. Alles alles. Ongewis. Beslag beslagen verslagen. Een man een hoofd. Hij leeft. Liesje thuis, buiten de regen. Buiten buiten buiten binnen. Een lief een schat een wat. Een man een hoofd iets roods. Binnen binnen vanbinnen. Beminnen een man een hoofd een kus. Gewoord gehoop gestil. Een kiem aan het uiteinde van de wereld ligt een dijk. Bezwijk bezwijk durf een leven. Aan het eind een stralend begin iets. Het bouwen van een boot. De zee wacht op een schat een lief een wat. Een schat in een boot in een streep groen. Penseelvernis laag om laag om laag een schat. Verwacht een waaien een nacht in een stad.
Godzijdank
Godzijdank het eerste semester voorbij. Een reeks kwellingen en naar mijn maatstaven te veel koffie. En het geld naar de klote. In cafés. Vakantie. Bier.
Hooghartige damesblikken in een stiltecoupé
Hun smoelen ongegeneerd wassen met een protocol.
Te weten welke woorden er in mij leven een geschreven weg naar mijzelf een verdrietige partij kwellingen ontdekken en later koffie en een groot stuk lucht taart van verlangen een buik vol honger en een gezeefd leven achteraf gezien is alles te vertellen in beeld gevangen kent niets nog grenzen baan ik mij vrij de weg meer kleur dan mijn voeten het pad, letters een waarheid raken.
Hanna Koppenaal
Mijmeringen v. e. Dag
Verlangend naar de dagen als zij dagen waren zag elk van hen blank ten teken van een mij vreemdsoortige vervulling Ik wou graag dichters kennen die zichzelf dag na dag ondermijnen en zeggen dat zij in de verkeerde tijd zijn verwekt Leven is iets anders dan dan maar zijn
Tranen mijn binnenste binnengerold als een orkaan de dag dat uitgang blinkt een stopcontact vindt NEON
315/365 by (nijntjee) | Follow on Tumblr
cape cod (by Casey LeBlanc)
Alleen in een stad
Het eten waarmee ik mijn dagen vul, vult de maag maar het hart slechts voor de helft. Ik woon op een piepkleine zolderkamer aan de grote winkelstraat. Er staat alleen mijn bed en een streepje bureau. Staan kan net. Gelukkig is er de keuken wanneer ik het kleine trapje naast het bed afga. Voorzichtig, de treden zijn smal. Alleen naar achteren lopen kan. Dan sta ik plots in de helder verlichte keuken, over de kastjes wat vegen van kruiden, eten dat met nauwkeurigheid schijnt te zijn aangebracht op de hoeken van de deurtjes, voor een noot van doorleefdheid. Ik weet wat er in de kastjes zit. Pindakaas van de Surinamer, blokken palmolie, gedroogde tomaten in een zakje van de traiteur. Al dat lekkers wacht om nieuw leven in te worden geblazen, om behaagd en bejegend te worden. Beetje behaagziek. Ik ben al veel te vaak in de keuken naar de hospita's mening. Ik word er nog eens dik van op mijn ouwe dag zegt ze. Zelf is ze tonnetjerond. Ze kwam het zoldertje niet meer op. Noodgedwongen verhuren zegt ze. Maar ze hoeft niets natuurlijk, en als ze geluk heeft krijgt ze nog een hapje ook. Ik kook voor twee en mijn maag denkt net voor anderhalf. Meer past niet meer.
Vooral op de dagen dat ik buitenkom, een fietser mij haast omver rijdt, kan ik hem minder vinden. Dan ben ik op zoek, heel de dag. Ik fiets door de straten die ik steeds beter ken, en stap af voor de steegjes. Ik zie veel mensen. Overal is het druk. Dan vergeet ik hoe het donker wordt. Leeg kom ik thuis bij de hospita die mijn jas over de kachel legt, de druppels vallen ervan af. Ik zeg ‘de vloer wordt alsmaar natter’, zij 'Kind..'. De herfst is voor velen niet weggelegd. Ik sputter niet tegen en laat me vallen op het oudroze bankje naast de druppelende jas. Mijn haren koel in mijn nek beginnen al te plakken. Ik betaal eigenlijk niet voor deze woonkamer. Gebruikersvriendelijk zegt ze. Ze bedoelt 'gastvrij'. Ik kan niet lang blijven zitten en spring op. Mijn schoenen laten sporen op de trap, 'trek dat toch uit kind..'. Maar ik proef alleen een gedachte op mijn tong en sta al boven met op mijn rug de boodschappen van vandaag.
_________________