Het Geroezemoes

Een digitaal dialoog tussen bffs over dingen die kwijt moeten of gevonden worden...

[hetgeroezemoes]

2023 to the future and beyond...

Volgens mij komt het doordat het volle maan was aan het begin van het nieuwe jaar. Het verstoord het ritme. Een aanrijding op de snelweg, slecht nieuws uit het ziekenhuis, covid-19 in huis, uitstel van grote projecten, kennis brak haar pols... en bff is ziek... en het is nog maar 11 dagen in januari. Snap je.

Photo by JV  Buenconcejo: https://www.pexels.com/photo/pink-clouds-during-nighttime-2719301/

[hetgeroezemoes]

I want my Oprah!

Ik mis Oprah.

Sinds dat zij niet meer dagelijks op de televisie is ben ik mijn baken van informatie kwijt. De gehele jaren nineties en zeroes was zij een bron van informatie over allerlei zaken in het dagelijkse leven. Ziektebeelden, culturen,en andere maatschappelijke onderwerpen werden besproken. Geen onderwerp was te blase of een taboe om een aflevering over te maken.

En ik heb dat allemaal gevolgd. Ik heb mee zitten huilen en juichen en verbaasd zitten zijn op mijn bank hier in ons kikkerlandje. Elke werkdag Oprah... ik verlang er naar terug. Ik heb er ontzettend veel van geleerd. Hoe je jezelf moet verdedigen in onveilige situaties, dat communiceren in je relatie essentieel is en dat Tom Cruise een briljante acteur maar een beetje maf is.

Maar ze is niet meer op de Nederlandse televisie. Heel af en toe komt er wel een fragment voorbij van Oprah (tranen, Pharell Williams, need i say more) maar die dagelijkse fix is er niet meer. En dat mis ik. Van mij mag alles vanaf het begin herhaald worden, wat zou je dan kunnen lachen (haardracht,mode etc) maar ook kijken met de wijsheid en ervaring van nu. Ik denk dat je er dan nog steeds wat van opsteekt.

[hetgeroezemoes]

Volg Het Geroezemoes op Bloglovin!

Follow this blog with Bloglovin

[hetgeroezemoes]

Kinderboeken lezen of filmpjes kijken?

Samen met mijn kinderen lees ik veel wat boekjes. Zij vinden het heerlijk om voorgelezen te worden en ik geniet van de mooie illustraties. Het aller leukste vinden ze het als ze daarna ook het filmpje mogen kijken. Niet alle boeken hebben ook een animatie, maar op youtube is er altijd wel iemand die iets in elkaar weet te knutselen.

Er zijn een aantal, echt leuke animaties die gemaakt zijn in navolging van een boek. (Of zou het andersom zijn?) Dit zijn de favoriete boeken van mijn kinderen waarvan ook een grappige animatie bij gemaakt is.

Mama Kwijt is een superleuk boek voor peuters. Mijn peuters leven erg mee met de kleine uil die samen met eekhoorn naar mama uil zoekt. Gemaakt door de Ierse vormgever Chris Haughton. 

Mama Kwijt Liedje op YouTube

Waar is de taart & Picknick met taart is heel verrassend. Er staat geen tekst in. Alleen maar prachtige platen die elkaar per pagina overlappen. Op elke pagina gebeurd iets anders en door verbanden te zoeken vinden we steeds een nieuw verhaal. Een heerijk kijk- en zoekboek van Thé Tjong-Khing, winnaar van het Gouden Penseel. 

Picknick met taart animatie op YouTube

Krrrr… okodil geschreven en geïllustreerd door Catherine Rayner. Een voorleesboek over een stoute krokodil die erg wild wil spelen, waarop een groot nijlpaard erg boos wordt. Het open einde is een beetje gek, maar wel grappig om er elke keer iets anders van te maken.

Krrrr... okodil animatie op YouTube

De Gruffalo geschreven door Julia Donaldson en geïllustreerd door Alex Scheffler. Een heel spannend verhaal over een stoere muis die niet gelooft dat de Gruffalo echt is. En dan wil de Gruffalo de muis ook nog opeten! Het verhaal rijmt en maakt het heel vlotjes leesbaar.

De Gruffalo 'videoknutsel' op YouTube

Wie heeft er nog meer leuke tips? Laat een bericht achter!

[hetgeroezemoes]

Chocolade plakt

Er zit chocola in mijn hoofd. Al een paar dagen. Grote tabletten bruin smeltend goud zweven door mijn brein. Pure chocolade met advocaat-vulling, witte chocolade met smarties erdoor en chocolade met mint van alles komt langs. Het wil niet verdwijnen, ook al drink ik extra kopjes thee. Ik probeer mijn gedachten op andere onderwerpen te brengen door een boek te lezen. Ik kauw extra traag op een wortel maar helaas blijft de chocolade aan mijn cellen kleven.

Moet ik eraan toegeven? Zal het daarmee overgaan? Hoe krijg je chocola uit je hoofd?  Waar kan ik terecht voor dit? Is er een vraagbaak of encyclopedie voor eten uit het hoofd verwijderen. Of krijg ik dan een obscure site op mijn scherm?

Ik laat het maar voor wat het is en probeer de chocolade uit m'n hoofd te schrijven. Dat helpt lang genoeg om zonder het bruine goud het bed in te stappen. Hopelijk blijft het morgen op gepaste afstand.

[hetgeroezemoes]

(Dag)boeken die je leven veranderen

Boeken die je leven veranderen. Of in ieder geval, boeken die iets met je doen. Ik heb een persoonlijk lijstje opgesteld die ik graag wil delen. Het zijn stuk voor stuk boeken die ik al meerde keren heb gelezen. Ze hebben indruk gemaakt en hun verhaal kan ik als een film voorbij laten komen.

Een van de boeken die als een rots verankerd staat in mijn leven is Het Achterhuis - Dagboekbrieven door Anne Frank. Ik las het voor het eerst toen ik een jaar of tien was. Mijn moeder was lid van een boekenclub en moest (of mocht) per maand zoveel boeken afnemen. Ik las wat er binnenkwam als mijn moeder het geschikt vond, natuurlijk. Gek genoeg kan ik geen enkel ander boek herinneren van de boekenclub. 

Anne Frank en haar dagboek maakten grote indruk. Ze was ongeveer net zo oud als ik. Wat me het meest opviel was dat ze zo goed onder woorden bracht wat ze voelde. Ik had in het nawoord gelezen dat ze schrijfster wilde worden. Dat was een inspiratie. Daarna wilde ik ook een dagboek. Ik kreeg een klein blauw dagboekje met de Troetelberen op de voorkant. Ik hield van de Troetelberen want die hadden veel kleur. Kleur, zonneschijn en vrolijkheid. De oorlog was iets donkers en grijs. Het boezemde me veel angst in. Ik begreep niet alles over wat Anne schreef. Maar wel dat het een heel belangrijke periode was. Dat het boek iets moois en iets monsterlijks had. Ik begreep toen dat ik altijd waakzaam zou moeten blijven.

Als je nog nooit in het achterhuis in Amsterdam bent geweest, is het leuk om online een kijkje te nemen. Dit is de plek waar Anne Frank al haar teksten, brieven en dagboeken schreef.

[hetgeroezemoes]

Mijnenveld

Stel je voor je hebt kledingmaat 56/58. Het leven is dan vrij simpel in je kledingkeuze. Het aanbod is beperkt alhoewel dat met de jaren (tijdspanne van 18 jaar) groter is geworden, maar met de mode meedoen behoort dan echt niet tot je mogelijkheden. Dus je "uniform" is dan ook al jaren een spijkerbroek en een t-shirt. Heel af en toe schaf je iets uitzonderlijks aan wat dan zo uit je comfort-zone is dat het kledingstuk jaren achter in de kast blijft hangen. Met de jaren wordt je wijzer en gebeuren dat soort bijzondere aankopen niet meer, want ja waarom? 

Dan besluit je gezonder te eten, meer te bewegen en hulp te aanvaarden. Je verliest wat kilo's en je kleding begint om je heen te wapperen. Iedereen om je heen strooit complimenten over je heen alsof het confetti is en roept :"wel wat leuks kopen voor jezelf he".  Ja, dat ga ik doen (duimpje omhoog). Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want 2 maten kleiner en de keuze is al enorm!  Je gaat bijna terug verlangen naar het simpele dagje shoppen : 2 winkels bezoeken en zeker weten welke maat je moet pakken.

Nee, nu begeef je je in een soort van mijnenveld van kledingmaten. Elke winkel houdt er een eigen kledingmaat op na. En niet 1 maat verschil, nee soms tot wel drie maten!!!! Daar gaat je pas ontsproten zelfvertrouwen. Waar je eerst maar twee winkels tot je beschikking had zijn dat er nu vijf. En dat betekent dus passen,passen, passen in krappe pashokjes met grote spiegels en slechte verlichting. Als je niet voorbereid op pad gaat dan zit je nog voor de lunch aan een bak met ijs in een wolk van zelfmedelijden. Harnas jezelf met een dikke huid zodat je het verschil zo van je af kan laten glijden. 

Ik geef mijzelf over aan het lot  en pas alles en ik laat geen twijfel door het slecht sluitende gordijntje piepen. Het is ja of nee. En vooral niet treuren bij het feit dat je dus nog steeds af en toe 56/58 moet dragen.  

[hetgeroezemoes]

Supermercato Sienteklase

Si, si, de Nederlandse Kerstman toch? Ah no, een Nederlandse heilige? Een Spaanse heilige? Een Turk? Ook deze oerhollandse traditie ging bij ons thuis natuurlijk net iets anders dan bij de meeste klasgenootjes. Ik kan me goed voorstellen dat mijn ouders er gewoonweg geen raad mee wisten.

Iedereen die wel het sinterklaasfeest 'begrijpt', snapt heel goed dat vooral ouders een grote rol hebben in het succesvol afronden van het feest. Soms zelfs de buurman, of ooms en tantes. Het is een familie- en bovenal kinderfeest. Daarom is het heel handig als ouders kinderen vertellen dat de Sint weer in het land is. Dat de schoenen weer bij de kachel gezet kunnen worden. Af en toe de kinderen waarschuwen met 'stoute kinderen krijgen de roe'. En als ouders heel erg hun best willen doen nemen ze de kinderen mee naar de intocht of zetten ze de nieuwste S Sinterklaasfilm op. Meestal doen scholen, kinderdagverblijven, winkels en de media de rest wel. Wat ook essentieel is voor ouders, is dat ze de kinderen geruststellen.

Daar valt of staat het mee. Nee, de Pieten zijn niet eng, ze zijn gewoon vrolijk en ondeugend. Jawel, ook jij krijgt vast een cadeautje als je een mooie tekening maakt voor in je schoen. Nee, als je bij Sint opschoot gaat, neemt hij je niet mee naar Spanje. Tuurlijk lief kind, het is allemaal echt en goed, wees maar gerust en maak je geen zorgen.

Ik spreek hier ook (en misschien voornamelijk) voor mijn zusje, als ik zeg dat dit soort geruststellingen bij ons thuis nooit echt besproken zijn. We zien eerder de verwarde gezichten van onze ouders voor ons die ons naar de buurtsuper meenemen. Om ons daar vervolgens onhandig kennis te laten maken met Sint en Piet. En vooral voor het gratis cadeautje natuurlijk, (bij de legendarische foto).

In lichte paniek werd ze op schoot van Sint gehesen, die op een plateau op een versierde stoel zat. Pieter stond aan zijn zijde en probeerde haar nog gerust te stellen. Maar dapper doch angstig wees ze het strooigoed huilend af. Ze hoefde ook geen gratis cadeautje. Arm kind. Zelf begon ik al iets door te krijgen toen ik van dichtbij de baard van Sint had kunnen bestuderen. Hij zat niet vast die baard, en dat zorgde bij mij voor nog grotere twijfel...

Sint en Piet zijn voor mij vanaf het begin maar een raar fenomeen geweest. Om zoiets werkelijk te kunnen verankeren in je (gezins)leven moet je er volgens mij echt mee opgegroeid zijn. En je familie moet je die 'geruststelling' geven dat het leuk, goed, fijn, gezellig en normaal is.

Maar ja, wat is normaal? Tijdens mijn studie heb ik beeld- en ideeontwikkeling gehad. Ik heb het zelfs een jaar onderwezen. Juist daarom begrijp ik heel goed hoe krachtig beeld kan zijn. Krachtiger dan woord. Beeld kan vooral ook heel hardnekkig zijn. Probeer maar eens niet aan die roze olifant te denken. Dus vooral voor mijn kinderen wens ik dat dat de beeltenis van Piet snel met z'n tijd mee zal gaan. En natuurlijk, het is begrijpelijk dat verandering - in welke vorm dan ook - eng kan zijn. Waarschijnlijk zoals de Pieten voor m'n zusje.

[hetgeroezemoes]

Verblazen blad

Het bladblazer-volk begeeft zich weer buiten. Het blazende geronk klinkt door de straten. Het blad moet van de stoep.

De geur van moeder aarde verspreidt zich door de lucht. De fietser rijdt door het verblazen blad wat zich op het fietspad heeft opgehoopt. Een voetganger moet oppassen dat hij of zij niet in een wolk van blad en grond verdwijnt.

Het bladblazer-volk kijkt niet om zich heen, alleen naar de grond. Want het blad moet van de stoep. Het is herfst.

[hetgeroezemoes]

[hetgeroezemoes]

Wereldvrede met chocola

Zonder chocolade zou de wereld er een stuk slechter uitzien. Mijn wereld zeker. Ik had allang achter slot en grendel gezeten als ik geen reep tot mijn beschikking had.

De momenten waar ik naar chocolade heb gegrepen zijn niet op twee handen te tellen. Het is geen verslaving, dagelijks chocola eten vind ik geen plezier. Maar op het moment waarin je buiten zinnen bent van verdriet, boosheid of zelfmedelijden geeft chocola je de perfecte roes en voldoening om te kalmeren en het leven wat rooskleuriger te zien.

Misschien is het wel een reclame-dingetje om vrouwen (want dat zijn volgens mij  toch de grootverbruikers) aan te zetten tot chocolade te eten.

Toch ben ik ervan overtuigd dat een heleboel vrouwen zichzelf beschermen en daarmee dus ook hun omgeving door chocolade te eten.

Stel je een wereld voor waar iedereen kortaf en aangebrand is. Bij alles…niemand die nog een vriendelijk woord over heeft omdat alles te veel is.

Zonder chocola meer geweld, een regelrechte danger-zone. Een “je dag niet hebben” op zo’n grote schaal dat is je niet voor te stellen, ik wil er niet eens aan denken.

Nee laten we de chocolade maar gewoon verplichten. Gewoon om een beetje de vrede te bewaren. 

Keep Calm And Eat Chocolate

[hetgeroezemoes]

[hetgeroezemoes]

Zomerspons jeukt

Misschien wel voor het laatst, denk ik terwijl ik mijn slippers aanschuif. Ik neem wel een wollen vestje mee, het is immers al september. Voor het eerst dit jaar, voel ik een gekke kriebel over mijn lijf. Het wollen vestje? Ik sluit de voordeur en voel een frisse wind. Nog even twijfel ik over m’n zonnebril. Zuchtend zeg ik vaarwel tegen die heerlijke zwoele zomer…

Alleen de zomer heeft dat zeer felle licht. De traagheid in bewegingen. De matte doffe geluiden die klinken in kleine toeristische steden. Van de zomer gaan mensen meer open. Zomerprikkels zijn rijkelijk gekleurd en gegeurd. Watermeloen rood en groen. Geel van de zon, blauw van de zee. Als een spons neem ik al dat moois in me op. Het wordt een exotische ervaring.

Een groepje tieners fietst luidruchtig door mijn straat. Voor hen is er weer een nieuw schooljaar begonnen. Voor mij een nieuw cultureel seizoen, denk ik glimlachend. Mijn eerste museumnacht zit er immers weer op.

De zonnestralen zijn oker en lager dan een paar weken terug. Ik fiets hard naar mijn afspraak. ‘T is nu nog wat koud maar over twee minuten ben ik lekker opgewarmd, beloof ik mezelf. Ik fiets langs het Merwesteinpark en daar vallen de blaadjes al op de grond.

Oh, lieve herfst! Ik verwelkom je nu al. Jouw weldaad en warme sfeer. Jouw appels met kaneel. Het scharlaken pallet, zwierend hangend aan de bomen. Je bent milder, zachter en creatiever dan mijn zomer.

Die jeuk die ik ervaar, in mijn wollen vestje, is de kriebel van vernieuwing. Van al dat opsponzen zijn de kleuren diep verzadigd. Er rollen langzaam tekeningen en patronen in duizenden kleuren uit. De zomerprikkels willen iets spinnen en weven. De bijbehorende woorden willen dansen en bijten… Het brengt iets moois, zeg ik je, er komt iets goeds...

[hetgeroezemoes]

Een prachtig lied met een prachtige stem. Luister maar.

[hetgeroezemoes]

Tegennatuurlijk

Ons gezin heeft deze zomer een staycation gehouden.  Daarom heb ik besloten om er flink gebruik van te maken. 6 weken thuis zijn, daar kunnen bergen werk in verzet worden.

De puntjes op de i zetten was het thema. Op zoek gaan naar de kleine klusjes die je altijd maar vooruit schuift. Of grote klussen die veel tijd nodig hebben.

En het voelde goed. Het afwerken en voorbereiden van vanalles in en om het huis. En in een gesprek met m'n moeder werd het mij helemaal duidelijk. "Je bent je aan het voorbereiden op de herfst en de winter,zoals ze vroeger deden".

Bam!! Het spreekwoordelijke kwartje viel , "Eureka" riep ik en het lichtje ging branden. 

Daarom voelde het zo goed! Ik volgde de natuur. Als een eekhoorn blader ik door de folders om mijn kast te bevoorraden. Het huis wordt gerepareerd alsof het een barre winter moet doorstaan. De kleding en linnenkast wordt geinspecteerd door mij alszijnde een huishoudster uit een historisch roman. 

Je werkte in de zomer om de winter door te komen. Het is langer licht en de temperaturen zijn prettig om in te werken. Hoe anders is het nu,heden vandaag. We werken en ploeteren de winter door,met al zijn ongemakken, om in de zomer lekker te relaxen. Maar ja het schilderwerk en huishouden doen we er dan wel tussendoor en de stress krijg je er gratis bij. 

Het is tegennatuurlijk zeg ik je. 

[hetgeroezemoes]

Klussen met je partner... doen of niet doen?

De meningen zullen hierover verdeeld zijn. Er zijn genoeg tv-programma's die dat bewijzen. 

Ik zeg: DOEN! 

Dat komt omdat ik van klussen hou en mijn wederhelft ook. Dat je het zelf kan bouwen,verbouwen en inrichten naar eigen smaak. Deels komt het doordat ons budget niet toereikend is om voor elke klus iemand in te huren. Daarom doen we het meeste zelf, met als grootste informatiebron familie en internet. En het is gewoon leuk om weer wat nieuws te leren. Lekker MacGyveren (is bij ons in huis een werkwoord)  

En, hoor ik u denken, hebben ze dan geen ruzie?  Natuurlijk wel. Maar na 20 jaar zijn we zo op elkaar ingespeeld en weten we van elkaar wat we wel en niet kunnen en/of willen. Dat we ons er zo doorheen schuren,timmeren en lakken. Wanneer we dan, vol trots, arm in arm staan en elkaar aankijken zo van 'dat hebben we toch maar weer gedaan' is alles vergeven en vergeten.  

Hier een paar tips om samen te klussen.

1. Zorg eerst voor een plan waar je het samen over eens bent.

2. Ken uzelf en wees er open over.

3. Verdeel de taken. Zorg voor elkaar met eten en drinken.

4. Hou het doel voor ogen,verval niet in welles/nietes discussies.

5. Vergeet niet dat je s'avonds weer samen in een bed stapt. Douche lekker en masseer elkaars vermoeide spiertjes. 

6. Goed genoeg is prima, tenzij je een professional klusser bent dan is er geen excuus (geintje).

Zie je het samen klussen nog steeds niet zitten? Besteedt het uit en zorg voor een kop koffie met een kano voor de werklui (wordt erg gewaardeerd). Als de klus maar gedaan wordt.

Illustratie door Manuela Porceddu.

[hetgeroezemoes]

Crocs

Ja die multi kleurige klompen van zacht rubberig materiaal.

De regenboog aan je voeten.

Ik gebruik ze als slof, als tuinklomp en op straat. Drie paar crocs liggen door het huis. Het moge duidelijk zijn : ik ben een crocs-fan.

Dochters verfoeien die klompen (al zijn ze wel handig om even de tuin in te lopen), je krijgt soms blikken van voorbijgangers en de fashion-experts zijn het er al jaren over eens: crocs zijn lelijk en moeten zo snel mogelijk verdwijnen van de aardbodem.

Maar wat als ik je vertel dat ze fantastisch lopen, je voeten warm houden, rugpijn verdwijnt en dat je vrolijk wordt van de kleuren (combineer ze als je in een maffe bui bent).

Voor mij genoeg redenen om ze te blijven dragen, mijn voeten... mijn crocs.

Wear it like a diva,darling!