[heylull]

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi

Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten

Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne

Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa

Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır

Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını

Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin

Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara

Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine

Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın

Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar

Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın

Değişmemelisin hiçbir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu

Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle

Çünkü acılar da, sevinçler gibi, olgunlaştırır insanı

Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına

Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına

Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır

Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana.

1977

[heylull]

her sene bu zamanlar içimin kıpırdar olmasına üzülüyorum dediğim aylardayız yine. insanların hayatımıza girmesi ve zamanı geldiğinde çıktı mı tam çıkması, akla gelmemesi ve birden yok olması sonradan hatırlanması ranzandan düşmek gibi hissettiriyor bana. varlığını unutmuşum bu uygulamanın, tıpkı günlerce aylarca senin varlığını unutmam gibi. seninle mi konuşuyorum kendimle mi konuşuyorum şu anda bilmiyorum ama göreceğini umarak yazdığım kesin, belki biraz daha cesaretli olsam sana söylerdim bunları direkt. ama değilim galiba

seni güldürmeyi çok seviyordum küçükken, gülmekten nefessiz kalmamızı seviyordum. hep hayatımın en önemli parçalarından olacağını sanıyordum ya da bir çok ilki yaşarken beraber olacağımızı. ama ilkler geldi, sonlar geçti. bos çabalar harcasak da ne ben senin yanında olabildim ne sen benim. böyle tutunamadığım zamanlarda geliyorsun aklıma, çünkü küçükken tutunacağımızı da sanırdım. şimdi yirmi yaşımıza on yaşından daha yakınız ve ben senin beni anlamanı, benim seni anlamamı, konuşmadan anlaşmamızı, sarı duvarlı evdeki her anımızı, yıldızlı şarkı söyleyen tosbaganın melodisini çok özlüyorum

[heylull]

selaaaam çok yorgunum

[heylull]

senenin bu zamanları içimin kıpırdar olması beni biraz kırıyor. çünkü çocukken diğer günlerden farklı bir şey olduğu için hep yüksek beklentilerim oluyordu, ama azı bile olmuyordu işte. ben de tam olarak ne zaman olduğunu ayırt edemediğim, elimde tombala kartlarıyla ve morarmış kolumla tek kaldığım bir noktada bir kenara bıraktım her sene değişen yüksek beklentilerimi ve gercekleşeceği ihtimalini. ya yanımda farklı biri olmasını istedim ya başka bi yerde olmayı, yıllar sonra bu huzursuzluğumdan pişman olmaktan korkuyorum. ama işte hayal etmeyi sevmeme engel olamıyorum.

[heylull]

hiç bi şeyin karşılıksız elde edilmediğini fark ettim. hep aksini yapmayı deneyip yine günün sonunda aynı kişiye çıkmamın bi sebebi olduğunu da. herkesin bana aynı şeyi söylemesine rağmen ben neden kendime bunu yapmayı tercih ediyorum ki diye çok kafa patlattım, ama hiç bulamadım. ama, bugün elimden telefonumu alıp fotoğraf çekerlerken orda olmadığımı bile fark etmediklerinde ben sonunda fark ettim. fark ettim ki insan ait hissetmek için çaba harcadığı ve hep kendinden verdiği bi yerde olmamalıymış, fark ettim ki bu insanlar bana karşılıksız bir şey yapmamışlar karşılıklı bile yapmamışlar hatta. ve durum bana yapılmadığı için yapılanı kıskanmak kadar basit bi şey de değil her kadar öyle gibi gelse de kulağa. değil çünkü ben gülümseyebiliyorum mutluluklarına, çünkü ben bencilliklerine rağmen gerçekten seviyorum onları. ve ben şu hayatta ne annem ne babam sadece tek bi insanın yanında kendim olabiliyorum ve bu yüzden istisnasiz fikrini aldigim herkes aksini söylemesine rağmen onu seçiyorum. her şey farklı olsa nasıl olurdu diye de düşündüm, 3 yil once olduğum kişiyle aynı kişi olurdum. bu kadar farklı şey deneyimlemezdim. insan bazen yanlış birisine ait oluyor.

hayat bazen o kadar garip ki aylar önce gördüğün bir şey, yaptığın bir seçimin sonucu bugün yüzüne çarpıyor sonra yapboz gibi bir şeyleri tamamlıyor. bunu kalkıp kağıda yazamayacak kadar yorgunum

[heylull]

unutmak undan geliyormuş

[heylull]

hep böyle sınırları mı zorlarsın hayatta eylül?

anladın umarım

[heylull]

-m.m.o

[heylull]

hayır annesinin çay getirip onu öpmesini, sarılmalarını dinlemek neden benim gözümü dolduruyor ki

[heylull]

hep böyle sınırları mı zorlarsın hayatta eylül?

anladın umarım

[heylull]

220422 16.27

[heylull]

ANLIYORSUN DEĞİL Mİ?

[heylull]

75 resmin kalmış onda, yırtmaya da kıyamamış.

[heylull]

Tek başıma yürürken, adımlarımla ismini hecelerim. Ortaya çıkmayacak gizli bir suç işler gibi. 

[heylull]

yıl 62 mart 28

prag-berlin treninde pencerenin yanındayım

akşam oluyor

dumanlı ıslak ovaya akşamın yorgun bir kuş gibi inişini severmişim meğer

akşamın inişini yorgun kuşun inişine benzetmeyi sevmedim

toprağı severmişim meğer

toprağı sevdim diyebilir mi onu bir kez olsun sürmeyen

ben sürmedim

pılatonik biricik sevdam da buymuş meğer

meğer ırmağı severmişim

ister böyle kımıldanmadan aksın kıvrıla kıvrıla tepelerin eteğinde

doruklarına şatolar kondurulmuş avrupa tepelerinin

ister uzasın göz alabildiğine dümdüz

bilirim ırmak yeni ışıklar getirecek sen göremiyeceksin

bilirim ömrümüz beygirinkinden azıcık uzun karganınkinden alabildiğine kısa

bilirim benden önce duyulmuş bu keder

benden sonra da duyulacak

benden önce söylenmiş bunların hepsi bin kere

benden sonra da söylenecek

gökyüzünü severmişim meğer

kapalı olsun açık olsun

borodino savaş alanında andırey’in sırtüstü seyrettiği gökkubbe

hapiste türkçeye çevirdim iki cildini savaşla barış’ın

kulağıma sesler geliyor

gökkubbeden değil meydan yerinden

gardiyanlar birini dövüyor yine

ağaçları severmişim meğer

çırılçıplak kayınlar moskova dolaylarında predelkino’da kışın çıkarlar karşıma alçakgönüllü kibar

kayınlar rus sayılıyor kavakları türk saydığımız gibi

izmir’in kavakları

dökülür yaprakları

bize de çakıcı derler

yar fidan boylum

yakarız konakları

ilgaz ormanlarında yıl 920 bir keten mendil astım bir çam dalına

ucu işlemeli

yolları severmişim meğer

asfaltını da

vera direksiyonda moskova’dan kırım’a gidiyoruz koktebel’e

asıl adı göktepe ili

bir kapalı kutuda ikimiz

dünya akıyor iki yandan dışarıda dilsiz uzak

hiç kimseyle hiçbir zaman böyle yakın olmadım

eşkıyalar çıktı karşıma bolu’dan inerken gerede’ye kırmızı yolda ve yaşım on sekiz

yaylıda canımdan gayrı alacakları eşyam da yok

ve on sekizimde en değersiz eşyamız canımızdır

bunu bir kere daha yazdımdı

çamurlu karanlık sokakta bata çıka karagöze gidiyorum ramazan gecesi

önde körüklü kaat fener

belki böyle bir şey olmadı

belki bir yerlerde okudum sekiz yaşında bir oğlanın karagöze gidişini ramazan gecesi istanbul’da dedesinin elinden tutup

dedesi fesli ve entarisinin üstüne samur yakalı kürkünü giymiş

ve harem ağasının elinde fener

ve benim içim içime sığmıyor sevinçten

çiçekler geldi aklıma her nedense

gelincikler kaktüsler fulyalar

istanbul’da kadıköy’de fulya tarlasında öptüm marika’yı

ağzı acıbadem kokuyor

yaşım on yedi

kolan vurdu yüreğim salıncak bulutlara girdi çıktı

çiçekleri severmişim meğer

üç kırmızı karanfil yolladı bana hapishaneye yoldaşlar 1948

yıldızları hatırladım

severmişim meğer

ister aşağıdan yukarıya seyredip onları şaşıp kalayım

ister uçayım yanıbaşlarında

kosmos adamlarına sorularım var

çok daha iri iri mi gördüler yıldızları

kara kadifede koskocaman cevahirler miydiler

turuncuda kayısılar mı

kibirleniyor mu insan yıldızlara biraz daha yaklaşınca

renkli fotoğraflarını gördüm kosmosun ogonyok dergisinde

kızmayın ama dostlar non figüratif mi desek soyut mu desek işte o soydan yağlı boyalara benziyordu kimisi yani dehşetli figüratif ve somut

insanın yüreği ağzına geliyor karşılarında

sınırsızlığı onlar hasretimizin aklımızın ellerimizin

onlara bakıp düşünebildim ölümü bile şu kadarcık keder duymadan

kosmosu severmişim meğer

gözümün önüne kar yağışı geliyor

ağır ağır dilsiz kuşbaşısı da buram buram tipisi de

meğer kar yağışını severmişim

güneşi severmişim meğer

şimdi şu vişne reçeline bulanmış batarken bile

güneş istanbul’da da kimi kere renkli kartpostallardaki gibi batar

ama onun resmini sen öyle yapmıyacaksın

meğer denizi severmişim

hem de nasıl

ama ayvazofski’nin denizleri bir yana

bulutları severmişim meğer

ister altlarında olayım ister üstlerinde

ister devlere benzesinler ister ak tüylü hayvanlara

ayışığı geliyor aklıma en aygın baygını en yalancısı en küçük burjuvası

severmişim

yağmuru severmişim meğer

ağ gibi de inse üstüme ve damlayıp dağılsa da camlarımda yüreğim beni olduğum yerde bırakır ağlara dolanık ya da bir damlanın içinde ve çıkar yolculuğa haritada çizilmemiş bir memlekete gider

yağmuru severmişim meğer

ama neden birdenbire keşfettim bu sevdaları pırağ-berlin tireninde yanında pencerenin

altıncı cıgaramı yaktığımdan mı

bir teki ölümdür benim için

moskova’da kalan birilerini düşündüğümden mi geberesiye

saçları saman sarısı kirpikleri mavi

zifiri karanlıkta gidiyor tiren

zifiri karanlığı severmişim meğer

kıvılcımlar uçuşuyor lokomotiften

kıvılcımları severmişim meğer

meğer ne çok şeyi severmişim de altmışımda farkına vardım bunun

pırağ-berlin tireninde yanında pencerenin yeryüzünü dönülmez bir yolculuğa çıkmışım gibi seyrederek

19 nisan 1962, moskova

things i didn't know i loved

it's 1962 march 28th

i'm sitting by the window on the prague-berlin train

night is falling

i never knew i liked

night descending like a tired bird on a smoky wet plain

i don't like

comparing nightfall to a tired bird

i didn't know i loved the earth

can someone who hasn't worked the earth love it

i've never worked the earth

it must be my only platonic love

and here i've loved rivers all this time

whether motionless like this they curl skirting the hills

european hills crowned with chateaus

or whether stretched out flat as far as the eye can see

i know you can't wash in the same river even once

i know the river will bring new lights you'll never see

i know we live slightly longer than a horse but not nearly as long as a crow

i know this has troubled people before

and will trouble those after me

i know all this has been said a thousand times before

and will be said after me

i didn't know i loved the sky

cloudy or clear

the blue vault andrei studied on his back at borodino

in prison i translated both volumes of war and peace into turkish

i hear voices

not from the blue vault but from the yard

the guards are beating someone again

i didn't know i loved trees

bare beeches near moscow in peredelkino

they come upon me in winter noble and modest

beeches are russian the way poplars are turkish

"the poplars of izmir

losing their leaves. . .

they call me the knife. . .

lover like a young tree. . .

i blow stately mansions sky-high"

in the ilgaz woods in 1920 i tied an embroidered linen handkerchief

to a pine bough for luck

i never knew i loved roads

even the asphalt kind

vera's behind the wheel we're driving from moscow to the crimea

koktebele

formerly "goktepé ili" in turkish

the two of us inside a closed box

the world flows past on both sides distant and mute

i was never so close to anyone in my life

bandits stopped me on the red road between bolu and geredé

when i was eighteen

apart from my life i didn't have anything in the wagon they could take

and at eighteen our lives are what we value least

i've written this somewhere before

wading through a dark muddy street i'm going to the shadow play

ramazan night

a paper lantern leading the way

maybe nothing like this ever happened

maybe i read it somewhere an eight-year-old boy

going to the shadow play

ramazan night in istanbul holding his grandfather's hand

his grandfather has on a fez and is wearing the fur coat

with a sable collar over his robe

and there's a lantern in the servant's hand

and i can't contain myself for joy

flowers come to mind for some reason

poppies cactuses jonquils

in the jonquil garden in kadikoy istanbul i kissed marika

fresh almonds on her breath

i was seventeen

my heart on a swing touched the sky

i didn't know i loved flowers

friends sent me three red carnations in prison

i just remembered the stars

i love them too

whether i'm floored watching them from below

or whether i'm flying at their side

i have some questions for the cosmonauts

were the stars much bigger

did they look like huge jewels on black velvet

or apricots on orange

did you feel proud to get closer to the stars

i saw color photos of the cosmos in ogonek magazine now don't

be upset comrades but nonfigurative shall we say or abstract

well some of them looked just like such paintings which is to

say they were terribly figurative and concrete

my heart was in my mouth looking at them

they are our endless desire to grasp things

seeing them i could even think of death and not feel at all sad

i never knew i loved the cosmos

snow flashes in front of my eyes

both heavy wet steady snow and the dry whirling kind

i didn't know i liked snow

i never knew i loved the sun

even when setting cherry-red as now

in istanbul too it sometimes sets in postcard colors

but you aren't about to paint it that way

i didn't know i loved the sea

except the sea of azov

or how much

i didn't know i loved clouds

whether i'm under or up above them

whether they look like giants or shaggy white beasts

moonlight the falsest the most languid the most petit-bourgeois

strikes me

i like it

i didn't know i liked rain

whether it falls like a fine net or splatters against the glass my

heart leaves me tangled up in a net or trapped inside a drop

and takes off for uncharted countries i didn't know i loved

rain but why did i suddenly discover all these passions sitting

by the window on the prague-berlin train

is it because i lit my sixth cigarette

one alone could kill me

is it because i'm half dead from thinking about someone back in moscow

her hair straw-blond eyelashes blue

the train plunges on through the pitch-black night

i never knew i liked the night pitch-black

sparks fly from the engine

i didn't know i loved sparks

i didn't know i loved so many things and i had to wait until sixty

to find it out sitting by the window on the prague-berlin train

watching the world disappear as if on a journey of no return

[heylull]

ANLIYORSUN DEĞİL Mİ?

[heylull]

oooooof offf ooooooffffff bir sarılsaaaaaan