shark vs the universe
Lint Roller? I Barely Know Her
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
No title available
if i look back, i am lost
Cosimo Galluzzi
The Stonewall Inn
Phantogram Three
izzy's playlists!
Fai_Ryy
almost home
EXPECTATIONS
Show & Tell
𓃗
Jimmy Eat World
macklin celebrini has autism
$LAYYYTER
bliss lane
No title available
No title available
seen from Netherlands
seen from Uruguay
seen from Tunisia
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Türkiye
seen from Bangladesh
seen from Türkiye
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Poland
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Albania
seen from Malaysia
seen from China
@huzurlimani
Ben de kalkıp gitmeliyim buradan. Anıların arasında dönüp dolaşacağıma, ayağa kalkmalı, silkinmeliyim. Torbamı, çantamı toparlayıp yollara düşmeliyim evime doğru. Penceresinde kimsenin yolumu gözlemediği, bir kedinin dahi beni beklemediği evime gitmeliyim.
Yaşadıkça dünyanın öğretilenden farklı olduğunu kavradım ve kendim için gerekli bulduğum her şeyi başkalarının değer ölçülerinin dışında tutmaya çalıştım.
Aynı kalmıyordu hiçbir şey, değişiyordu herşey kendiliğinden..
Ve karanlık çöküyor evlerin, uyuşmuş insan bedenlerinin üstüne. Her gün, her saat, her dakika, her an sözlerimizi ve hareketlerimizi tekrarlayarak geçiyor zaman, tek bir yenilik yaşayamadan bitiriveriyoruz günü, yaşadığımıza dair tek bir iz bırakmadan. İlişkilerimiz, hayallerimiz, cümlelerimiz hep yarım, tamamlamaya vaktimiz ve gücümüz yok. Hissederek yaşamıyoruz, her şey günübirlik yaşıyor şehir hayatına alışmış insanlar tarafından. Her sabah, aynı şeyleri yaşayacağımızı bilerek uyanıyoruz, aynı yüzler, aynı yerler, aynı sorunlar… Kimseyi anlamaya çalışmadık, kendimizi bile. Düşünemedik gündelik hayatlar peşinde koştururken, hayatın yanıbaşımızdan akıp gideceğini. Dünyaya bırakacak hiçbir şeyimiz yok. İnsanlara ve onların hayatlarına değmeden yaşadık.Hep hatıralarla yaşadık, yenilerini yaşamaya cesaret edemedik. Yaşamıyoruz, tekrar edip duruyoruz kendimizi. Her şey avuçlarımızdan akıp gidiyor, seyrediyoruz.
Geçmişimi, bir kabuktan sıyrılırcasına ırmağın öbür yakasında bıraktım. Bellek kurutulmuş, havası alınmış, düş gücünün yarattığı, yaşamsız gölgeler, anı iskeletleriyle kaplı bir çöle dönüşmüş. Geleceği de bütünüyle aklımdan çıkarmak, şu anın içinde sonsuzluğu bile düşünmeden yitip gitmek istiyorum.
Uzun kanatlı kuş sürüleri diliyorum sana, Ve severken seni, Sevdikçe seni, Hep çocuk kalacağım, biliyorum.
değer
Neye deger ?
“Bu oda karanlık” diyordum, “bu oda yalnız bugün değil, her zaman böyle karanlık.. Burada kitaplarımla ben yaşarız ve bize aydınlık getirecek kimsemiz yok. Ben burada yalnızlığı bardak bardak içiyorum. Ve ihtiyar kanepelerle konuşmak istediğim zaman, onlar artık bana anlatacak yeni bir şey bulamıyorlar.. Sen bu odaya hiç görülmemiş bir şey gibi geldin.. Bu sarı duvarlar, bu yıllanmış eşya seni bir daha unutamazlar. Bana her gün senden bahsedeceklerdir. Onlar da benimle beraber seni arayacaklar, buraya her girişimde sorucu gözlerle bakarak: “Nerede o?..” diyeceklerdir. Tahmin etmiyorum ki senin bulunduğun yerler buradan daha aydınlık olsun. Buraya gelmek, tekrar başını göğsüme koymak, ellerini böyle yumruk yaparak avucuma vermek istediğin anlar olacaktır. O zaman hiç düşünmeden gel; beni kitaplarımın temiz arkadaşlığından ayıracağından korkma.. Ve bu eve girerken içinden hiçbir tereddüt geçmesin: bu odanın eşiğine bilmem şimdiye kadar senden daha temiz biri ayak bastı mı ?” Sonra elimi yanağında gezdirerek sordum: “Geleceksin değil mi ?”
Hayaller ve gerçekler yarışır. Hayaller hep önden gider ama her zaman gerçekler kazanır.
Bir insanı küçük düşürmenin en korkunç yolu, onun acı çektiğine inanmamaktır.
Neler gelecek? Gelecek ne getirecek? Bilmiyorum, hiç bir tahminim de yok. Bir örümcek sabit bir noktadan nedenlerden dolayı sonuçlara doğru düşerken önünde hep boş bir mekan vardır ve hiç bir yere tutnamaz, her ne kadar çırpınsa bile. Ben de kendimi öyle hissediyorum; önümde hep boş mekan; ileri doğru sonuçlara doğru yol almamı sağlayan arkamda kalmış nedenler var. Bu hayat korkunç, dayanılacak gibi değil.
Birisi bana ‘Seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki !' demişti.
Geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en büyük kötülüğü, kendilerini tekrar tekrar hatırlatmalarıdır. Bir kere kaybetmekle kurtulamadığımız şeylerdir. Yoklukları hayatımızdaki varlıkları haline gelir. Hep ama hep hatırlarız.
N biçim kaybetmektir bu ?
Bir şey sona ermek üzere. Oturmuş sigaranı tüttürürken, içini kemiren, seni tedirgin eden bir şey olduğunu seziyorsun. Gündelik hayatın dertleri mi seni korkutan? Hayır. Seni korkutan içindeki boşluk. Anılar yok bu şehirde.
Hep aynı sessizlikle geliyor gece Hep aynı yalan dolan masalları dinliyorum yine Hep aynı yüzler, hep aynı sesler peşimde Anlatamıyorum, inandıramıyorum kendime Sen benim yarım kalan cümlelerimsin Hiç söyleyemediğim, söylemediğim o sözlerim Sen benim hiç ısınmayan ellerimsin
* Hiç unutamayan, unutmayan o kalbim..
En cok n zoruma gidiyor biliyor musun ? Baslamadan biten seyler. Halbuki herseyi yapmaya hazırsındır, sevdigini söylüyorsun, onun ugruna herseyi yapabilecegini söylüyorsun, hicbir seyin engel olamayacagını kanıtlamaya calısıyorsun, elinden geleni yapıyorsun.
Ama o n yapıyor ? Arkasına bile bakmadan cekip gidiyor.
Tell me life is beautiful, they all think i have it all. i've nothing without you. All my dreams and all the lights mean,
* Nothing without you.
