May mga pangyayari sa buhay natin na nagpangiti, nagpatawa at nagparanas sa atin ng mga bagay na kahit kailan ay hindi matutumbasan ng kayamanan sa mundo.
Buhay “HIGH SCHOOL” ang karaniwang sinasabi na pinakaMASAYANG bahagi ng buhay estudyante. Masasabi kong ganyan ang COMET! Ang pagsasamahan namin ay subok at pinatatag na ng panahon.
Kami ang punong abala sa buwan ng wika, lahat ay abala sa paghahanda ng mga kakailanganing dekorasyon at mga tamang kasuotan para sa gagampanan naming tauhan. Ang ginawa naming pagtatanghal ay hango sa palabas na “PINOY BIG BROTHER” ngunit hindi ito basta basta isang palabas dahil bawat isa sa amin ay gumanap bilang mga bayani ng lahing PILIPINO. Lahat kami ay nagbigay ng kanya kanya opinyon upang mapaganda ang aming palabas at sa huli ay naging maganda ang mga papuri ng mg guro sa aming pagtatanghal.
Hindi ko na matandaan kung saan saan kami nagpunta nito, ngunit ang maliwanag pa sa isip ko ay ang mga KALOKOHAN naming pinaggagagawa, andyan ang WACKY FACE nila KINO, ANDREW at RA sa bawat lugar na palagay namin ay nakakatawa, ang batuhan ng mga “junk foods” sa bus, ang kantahan habang bumibyahe, at syempre ang pagkuha ng mga litrato, kahit pagod na pero kapag narinig na ang salitang “PICTURE” tatakbo at tatakbo yan at sabay ngiti.
Syempre sa lahat naman ng estudyante ang pinakahihintay ay ang christmas party, nagkaroon kami ng maliit na pagtitipon sa classroom at simpleng mga palarong pangbata na amin namang kinagiliwan, bago naman kami nagkaroon ng magandang party ay maraming problema ang nangyari bago ito naging matagumpay, medyo nahuli yung pagkain namin dahil sobrang traffic nung mga panahong yun pero nagawan naman ng paraan at nakakain na din kami, sobrang pagod din ang inabot namin para malagyan ng mga palamuti ang buong silid, hindi ko ito makakalimutan dahil naging masaya kaming lahat at nangibabaw ang kahulugan ng pasko.
(FOUNDATION WEEK & INTRAMURAL)
Sobrang dami naming ginawa nitong mga araw na ito, pero masaya dahil halos lahat ng ginawa namin ay naging matagumpay. nagkaroon kami ng “MARRIAGE BOOTH” dito at nagkaroon din kami ng “SILENT DRILL”, lahat ng kalokohan na pwede naming gawin ay ginawa namin, para kaming mga nakawala sa kulungan sa sobrang ligalig, minsan tamang tambay lang sa damuhan at konting kwentuhan at kung minsan ay bigla nalang kaming tatawa dahil may nakita kaming bagay na nakakatawa, ganun kami talaga kahit simpleng bagay ay nagagawa naming kakatuwaan. Bawat isa sa amin ay mas naging malapit sa isa’t isa sa mga pagkakataong ganito, medyo nakakabitin ang isang linggo para sa amin.
(JUNIORS AND SENIORS PROM)
Ito ang huli naming prom na maatenan, kaya lahat samin ay talagang pinaghandaan ito, kailangan lahat kami ay todo sa proma at eleganteng tignan, ito ang gabi ng mga puso na sabihin na nating “nagkakaintindihan” dahil ito na ang pagkakataon na maari mo siyang isayaw at sabihin ang dapat mong sabihin, natural na lang sa ating mga kabataan ang mga ganyang sitwasyon. Nakakapaniba ang gabing ito dahil kung titignan mo ang lahat ng nakapaligid sayo ay mararamdaman mong para bang dalaga at binata na kami noong mga oras na iyon, pino kung gumalaw at matikas kung kumilos. Na-enjoy namin ang bawat sandali ng gabing iyon at syempre pagkatapos ay nagtipon kami sa bahay nila Bang at dun itinuloy ang kasiyahan, hindi man kasama ang iba pero naging masaya parin kami.
Ang araw na ito na ata ang pinakamalungkot at pinakamasayang araw ng buhay namin, oras na para tahakin namin ang ladas na dapat naming puntahan, andyan ang iyakan habang kumakanta ng “FAREWELL TO YOU MY FRIEND” at nagyayakapan na para bang ito na ang katapusan ng aming mga mundo. Naaalala ang bawat sandaling lagi kaming magkakasama, sa hirap o sa kalokohan man, na aming itatago at ituturing na kayamanan kailanman. Ganun pala ang pakiramdam na par bang ayaw mo ng umalis at matapos ang gabing iyon dahil alam mong sa sandaling umalis ka ay baka hindi na kayo muling magkita pa. Makikita mo sa bawat isa sa amin kung gaano namin pinapahalagahan ang bawat araw, oras at sandaling kami'y nagtawanan. Walang sinuman ang gustong umalis sa kanilang mga kinatatayuan at panay ang yakapan at kuhaan ng litrato ng isang makasaysayang oras ng aming mga buhay. Ngunit ganyan talaga ang buhay, lahat ay may katapusan at kailangang magpatuloy at gawing mas makabuluhan.
Lumipas man ang maraming taon ay nandito parin kami, minsan nagkakaroon ng panahong magkita-kita at magkamustahan, patunay na hanggang ngayon ay kami ay magkakaibigan. Ngayon ay abala kami sa kanya-kanyang propesyong tinatahak.Nakakamiss maging HIGH SCHOOL, pero ang mas nakakamiss ay ang mga panahong alam mong tumatawa ka kasama ang mga TUNAY mong mga kaibigan.
TEN YEARS FROM NOW GANITO PA KAYA TAYO? :)
HANGGANG SA SUSUNOD MGA KAIBIGAN! SANA AY MAGKITA-KITA ULIT TAYO AT SAMA-SAMA NATING ALALAHANIN ANG NAKARAAN AT HABANG BUHAY NATING PAHALAGAHAN!
titsay
andulkaphoto
annaxmalina
prguitarman
turnnoffyourmind
janainaart
izzy806