Neden böyle oluyor bilmiyorum fakat bir şekilde hep çaresizliğimin ortasında, kafamı duvara vurarak beynimdeki sesleri susturmaya çalışırken buluyorum kendimi. Ne sesimi çıkartacak takatim ne düşüncelerimi bastırabilecek dirayetim kaldı.
Bağımlı yaşamak, birine, birilerine, ilaçlara, psikologa, telefona, sigaraya bağımlı yaşamak aciziyeti iliklerime kadar hissettiren o hastalık.
Etrafımda düşüncelerimi bastıracak, dikkatimin yönünü değiştirecek insanlar olmadığında canım acıyor. Bu da beni arkadaşlarıma bağımlı hale getirdi. Küçük bir bebek gibi ilgilerine, şefkatlerine, sevgilerine muhtaç yaşıyorum.
Yaşıyorum diyorum ama yaşamıyorum ki kaçıyorum. Etrafımdakilerden, akrabalarımdan, ailemden en çok da kendimden kaçıyorum. Biliyorlar mı bilmiyorum ama aldığım nefes bile canımı acıtıyor benim, ne yalnız kalmaya gücüm var ne de insanlardan ilgi dilenmeye.
En ufak bir sarsıntıda tekrar tekrar tekrar başladığım yere dönüyorum. Önce ağlamaktan içim dışıma çıkmışken birazcık olsun uyuyayım dediğimde uykuya dalmak üzereyken “babam vefat etti” mesajını aldığım ana dönüyorum. Dünyam başıma yıkılıyor yine çaresiz, kolum kırılmış, kalbimin bir parçası yok olmuş kalıyorum. Sonra da kardeşimin kendini kaybettiği ana dönüyorum. Düzeltmeye, kontrol etmeye, yetişmeye çalışıyorum ama çaresiz kalıyorum yine.
Unutamıyorum, kafamdan, kalbimden silemiyorum. Herkes benim gibi yaşamıyor acısını evet ama benim gücüm yetmiyor.
Bazen ayağa kalkıyorum, bazen iyileşir gibi oluyorum. Elimden tutanlar var yalnız değilim. Yalnız değilim. Diyorum ama nedense sonra yalnız kalıyorum ben. Herkese yalvarıyorum, beni yalnız bırakmayın diyorum. Kendimle mücadele edemiyorum diyorum. Size ihtiyacım var diyorum. Sağım, solum, önüm, arkam sobe. Yine yalnızım işte.
Üzüntüden kan kusuyorum ben ya. Çok korkunç. Çok korkunç. Düzeliyorum, ayağa kalkıyorum diye umutlandıktan sonra yere çakılmak canımı acıtıyor artık. Yara bere içinde kaldım, kalkamıyorum mesela şu an. Yapamıyorum.
Kimseyi aramayacak, kimseden ilgi dilenmeyeceğim. Yatağımdan çıkmadan öylece iyileşmeyi bekleyeceğim işte. Çocuk musun sen diye soruyorum kendime bazen, evet çoçuğum yoruldum ve pes ediyorum.
Kendime karşı verdiğim savaşı kaybettim, artık çabalamayacağım.
areudirty
andulkaphoto
origamiaround
janainaart
turnnoffyourmind
snowghoul