Op deze plaats, in deze tijd, in mijn taal, op mijn leeftijd, zijn velen op zoek naar hun 'project'. Ik noem het de projectisering van de ervaring. Als we een project op poten zetten, dan... Verhalen vertellen, orale en schriftelijke geschiedenis, spiritualiteit, kunst, mensen samenbrengen, samenleven - we benaderen het projectmatig, omdat het er anders simpelweg niet is. Het is een gevolg van het wegvallen van structuren die bovenstaande op een 'spontane' manier organiseerden. Het spontane staat in verband met traditie, want hetgeen traditie is, wordt zonder nadenken overgedragen. En het is nu net die 'traditie' die we, hier in het Westen, achter ons hebben gelaten (hoewel er nog steeds veel zijn). Het zijn rituele handelingen die we dagdagelijks uitvoeren en waar we geen planning of vermoeiende cognitieve bezigheden voor nodig hebben; ze vinden spontaan plaats, zonder nadenken, op een bepaalde manier. Het zou interessant zijn om na te gaan hoe dat 'spontane' terug kan worden gebracht in het tot leven wekken van het onmeetbare: de ander en het Andere.