Demin aklımdan ne geçti biliyor musun? Seni arayıp "geberiyorum" demek. Üzmek için değil. Sığınmak için. Ölüyorum çünkü. Ölüyorum. Sana güvendiğim gibi kime güvenebildim ki ben? Artık buraya yazmanın ufacık bir ihtimal oluşundan içim yanıyor. Hiç mi aklına gelmiyorum ya? Öldüm mü kaldım mı bir sorsana.
Kendime gelince bunların hiçbirini makul bulmam belki ama şimdi yazacağım. Madem okumuyorsun, inadına yazacağım. Tek kelimesi zerre mana ifade etmese de yazacağım. Tek başıma ölmek istemiyorum. Duydun mu, tek başıma ölmek istemiyorum.
Ama hayır, acımanı da istemiyorum. Acınacak, aşağı görülecek halde değilim, kabul etmiyorum. İnsanın kendisine denk bir insana gösterdiği o merhamet, düşüşüne gösterdiği o anlayış neyimize yetmiyor? Hayır, iyi de değilim. Şu dakika çağırsan koşar adım gelirim gözlerimde yaşlarla. Ama hayır, acınacak zayıflıkta değilim.
Sen de doğrusunu yaptın belki de. Başından savman lazımdı fazla uzamıştı. Bu kız niye bırakmıyordu peşini? İstemiyordun ve bir yerde bitmesi gerekiyordu. Sana kızgın değilim.
Ama bırak, duyacakmışsın gibi bağırıp çağırayım burada. Başka neresi kaldı kendimi bıraksam da dinlensem? Saçmaysa saçma, banane.
Bu gece yalvaracağım. Sana değil. Hiçbir insana değil. Tanrıya.
Nolur delirmiyim diye yalvarırım belki. Yaşamayı yeni öğreniyorum daha, nolur delirmiyim diye. Senle ne alakası mı var? Var işte. Her yerim yara bere. Senden kalan yara da kocaman işte. Yaralar bazen insanı delirtecek gibi olur. Ondan işte. Delirmiyim diye.
İçimde ölüp giden bir ümit var bu gece.
Son bir kere görmek duymak yetmez diyordum. Doyamam diye. Doyamam da. Ama o son bir kere için neler vermezdim neler. Yetmeyecek, ben aslında daha uzun bir hikaye isterdim senle benim aramızda. Ama tek seçeneğim son bir kere olsaydı sırf fazladan bir kereden vazgeçemezdim herhalde.
Tanrım. Ben bilmiyorum. Delirmiyim, nolursun delirmiyim. Çok acıyor bu yara. Bir merhemi yok mu? Yoksa ben devasız derde mi ilaç arıyorum?
Bu gece son, diye mırıldandığım bir gece vardı. O geceki ben bir bilseydi, şimdilerin nasıl sonsuz bir son gibi hissettirdiğini. Çok üzülürdü.
Var mı lan, özledim işte. Kalanı da Tanrıyla aramda kalsın şimdilik. Geri kalanını ben de bilmiyorum çünkü.
İnsan 2 ayda bir aynı yerde mi kıvranır? Lanetler savurmak istiyorum her yere, canım çok acıyor. Geçmiyor işte, geçmiyor. Kıvrana kıvrana ağlamalar nereye kadar, kimseye duyuramıyorsam sesimi?
Bunu bile okunmayacak bir yere yazıyorum.
Beni bir daha duymayacak bir adamın bildiği yere.
Nasıl kurtulacağım ben bu labirentten?
Biri kurtarsın beni artık diye bağırmadan kimse tutmayacak mı elimden?
Ne olurdu bir gün dönüp de baksaydın şuraya? İnsan bir merak eder ya, bu kadar unutulmuş olmak çok koyuyor.
Bir gören olursa diye bir şarkı:
Cem Adrian - Kurtar Beni
