Başlangıç

Yeni bir başlangıç için en değerli şehirlerden biridir İstanbul.

[inceptionistanbul]

İslamiyet’te Kadere İnanmak

Kader ve kaza ne demektir?

Sözlükte ölçmek, tahmin etmek ölçüp takdir ederek tayin etmek; güç yetirmek ve kudret anlamlarına gelen kader, dinî bir terim olarak, Allah’ın ebede kadar olacak şeyleri, bunların zaman ve yerini, özellik ve niteliklerini, nasıl ve ne zamanda olacaklarsa onların tamamını ezelde bilip bu bilgi doğrultusunda takdir etmesine denir. Bu durumda kader Allah’ın ilim sıfatını ilgilendirmektedir.

O halde kader, Allah’ın ilmi doğrultusunda, kainatı ve ondaki her şeyi belli bir düzen ve ölçüye göre idare eden ilâhî bir kanundur. Bu konuda Kur’an’da şöyle buyurulmaktadır: “Gerçekten biz, her şeyi bir ölçü ve dengede yarattık.” (Kamer 54/49); “Allah her dişinin neye gebe olduğunu, rahimlerin artırdığı şeyi ve eksilttiği şeyi bilir. Her şey O’nun katında bir ölçüyledir.” (Ra’d,13/8); “Hiçbir şey yoktur ki, hazineleri yanımızda olmasın. Biz onu ancak belli bir ölçü ile indiririz.” (Hicr 15/21); “… O her şeyi yaratmış ve yarattığı o şeyleri bir ölçüye göre takdir etmiştir.” (Furkân,25/2). “Yeryüzünde ve kendi nefislerinizde uğradığınız hiçbir musibet yoktur ki, biz onu yaratmadan önce, bir kitapta (Levh-i Mahfuz’da) yazılmış olmasın. Şüphesiz bu, Allah’a göre kolaydır.” (Hadîd 57/22).

Kazâ ise, Cenab-ı Hakk’ın ezelde  irade etmiş olduğu ve takdir buyurduğu şeylerin, zamanı gelince her birisini ezelî  ilim, irade ve takdirine uygun bir biçimde meydana getirmesi ve yaratmasıdır. Bu takdirde kaza, Allah’ın tekvin sıfatını ilgilendiren bir konu olmaktadır. Bu tanım, İmam Mâtüridî ve taraftarlarına göredir. Eş’arîler ise kazayı daha farklı bir şekilde tarif etmişlerdir: Kaza; hüküm mânâsınadır. Allah’ın eşyayı sonradan nasıl olacaksa ezelde öylece irade etmesidir. Kader ise, Allah’ın her şeyi vakti gelince, ezelî  ilmine uygun olarak, irade ettiği şekilde yaratmasıdır.

Tevekkül Nedir?

Sözlükte dayanmak, güvenmek, vekil tutmak anlamlarına gelen tevekkül, terim olarak; hedefe ulaşmak için gerekli olan maddi ve manevi sebeplerin hepsine başvurduktan ve yapacak başka bir şey kalmadıktan sonra Allah’a dayanıp güvenmek ve ondan ötesini Allah’a bırakmak demektir.

Tevekkül, Müslümanların kadere olan inançlarının tabii bir sonucudur. Tevekkül eden kişi Allah’a kayıtsız şartsız teslim olmuş kişidir. Tevekkül etmek, tembellik ve miskinlik demek olmadığı gibi, çalışma ve ilerlemeye mani de değildir. Tevekkül, çalışıp, çabalamak, çalışıp çabalarken Allah’ın bizimle olduğunu hatırdan çıkarmamak ve sonucu Allah’a bırakmaktır. Kur’an’da, “Çalışanların ücreti ne güzeldir. Onlar ki sabrederler ve Rablerine tevekkül ederler.” buyurulmaktadır (Ankebut 29/58-59).

Ecel nedir? Ömür kısalır ya da uzar mı?

Ecel, kelime olarak mutlak vakit, bir şeyin müddeti veya bir şeyin müddetinin sonu demektir. Dinî bir terim olarak ecel, insan ömrünün sonu anlamına gelmektedir. Ecel hayatın son bulması ve ölümün gerçekleştiği zamandır. Bu anlamı ile her canlı için tek bir ecel vardır. Bu ecel Allâh’ın kaza ve takdiriyle olup, asla değişmez. Belirlenen ecel, vaktinden ne önce gelebilir ne de o vakitten sonraya kalabilir. Bu hususla ilgili olarak Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyrulmaktadır.

“…Her milletin bir eceli vardır. Onların eceli geldi mi, ne bir an geri kalabilirler, ne de öne geçebilirler.” (Yunus 10/49); “Allah, eceli geldiğinde hiçbir kimseyi asla ertelemez. Allah bütün yaptıklarınızdan haberdardır.” (Münâfikûn 63/11).

[inceptionistanbul]

Meleklere İman ve Melekler Hakkında

Bu yazımda sizlere melekler hakkında giriş niteliğinde bir yazı hazırladım. İlerleyen zamanlarda daha fazlasını verebilmek adına bir başlık niteliğinde bu yazımı kabul buyurursanız çok sevinirim. Bu yazımın temelinde melekler olmakla birlikte, melek nedir? Meleklere iman ne demektir? Melekler nasıl varlıklardır? Ve de melekler gaybı bilebilirler mi? Sorularının cevabını arayacağımız bir içerikte olacaktır.

Melek nedir?

İslâm inanç sisteminde melekler, yemeyen, içmeyen, erkeklik ve dişiliği olmayan, uyumayan, günah işlemeyen, Allah’ın emriyle çeşitli görevleri yerine getiren ve gözle görülmeyen latif, nuranî varlıklardır.

Meleklere iman ne demektir?

Meleklerin varlığını gönülden kabul etmek, imanın temel şartlarından biridir. Kur’an’da meleklere imanın farz olduğunu bildiren birçok ayet vardır: “Peygamber, rabbinden kendisine indirilene iman etti, mü’minler de (iman ettiler). Her biri; Allah’a, meleklerine, kitaplarına ve peygamberlerine iman ettiler.” (Bakara 2/285), “… asıl iyilik, Allah’a, ahiret gününe, meleklere, kitap ve peygamberlere iman edenlerin iyiliğidir.” (Bakara 2/177).

Buna göre meleklere inanmayan kişi, dinden çıkmış olur. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de, “Kim Allah’ı, meleklerini, kitaplarını, peygamberlerini ve ahiret gününü inkar ederse, derin bir sapıklığa düşmüş olur.” (Nisa 4/136) buyurulmakta, meleklere düşman olanların, Allah’ın düşmanı olduğu bildirilmektedir (Bakara 2/98).

Melekler nasıl varlıklardır?

Nurdan yaratılan ve insandan tamamen farklı olan melekler Allah’a isyân etmezler. Hangi iş için yaratılmış iseler o işi yaparlar. Daimâ Allah’a ibadet ve itaat ederler. Kur’ân’da bu hususa şöyle işaret edilmiştir. “Üzerlerinde hakim ve üstün olan Rablerinden korkarlar ve emrolundukları şeyleri yaparlar.” (Nahl, 16/50), “Şüphesiz Rabbin katındaki (Melek)ler O’na ibadet etmekten büyüklenmezler. O’nu tesbih ederler, yalnız O’na secde ederler” (A’raf, 7/206),

Melekler bir anda Allah’ın emrettiği bir mekândan diğer bir mekâna intikal edecek, hatta yerleri ve gökleri dolaşacak bir kabiliyette yaratılmışlardır. Kur’ân-ı Kerim’de meleklerin kanatlı varlıklar olduğu ifade edilmemtedir: “Hamd, gökleri ve yeri yaratan, melekleri ikişer, üçer, dörder kanatlı elçiler yapan Allah’a mahsustur. O, yaratmada dilediğini arttırır..”(Fâtır,35/1) Melekler son derece kuvvetli ve süratli varlıklardır. İnsanların yapamadıklarını kolayca yaparlar, ulaşamadıkları yerlere çabucak ulaşırlar.

Melekler, Allah’ın emirleriyle farklı şekillere girebilirler. Örneğin Cebrâil, Hz. Peygamber’e gelirken bazen Dıhye adındaki sahabi gibi görünmüş, bazen da kimsenin tanıyamadığı bir yabancı gibi gelmiştir.(Müslim; Îmân; 1). Hz. İbrahim ve Hz.Meryem’e gönderilen meleklerin de birer insan şeklinde göründükleri yine Kur’ân’da haber verilmektedir (Meryem 19/16-17; Hûd 11/69-70).

Meleklerin gözle görülmeyişleri onların yok olduklarından değil, gözlerimizin o kabiliyette yaratılmamış olmasındandır. Melekleri gözlerimizle müşahade edemeyişimiz onları inkâr etmemizi gerektirmez. Zira gözümüzle görmediğimiz halde varlığını kabul ettiğimiz çok şey vardır. Akıl, ruh, zekâ gibi varlıklar; sevinç ve üzüntü gibi haller bunlardandır. O halde meleklerin varlığına da ruhumuz ve aklımız gibi inanmak zorundayız.

Melekler gaybı bilebilirler mi?

Gayb bilgisi yalnız Allah’a mahsus olduğundan, melekler gaybı bilemezler. Ancak Allah onlara bildirebilir. Kur’an’da Allah’ın Hz. Adem’e varlıkların isimlerini öğrettiği, sonra da bunları meleklere göstererek isimlerini söylemelerini istediği, meleklerin de, “Seni bütün eksikliklerden uzak tutarız. Senin bize öğrettiklerinden başka bizim hiçbir bilgimiz yoktur…” dedikleri bildirilmektedir (Bakara, 2/31-32).

[inceptionistanbul]

Beylerbeyi Camii

Bu yazımda sizlere beylerbeyinde yer alan camiden bahsedeceğim. Gidip görme fırsatı bulduğum bu güzel camii için araştırmalarımı internet üzerinden yaptım. Günümüzde tarihi yapılar üzerine Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın olumlu çalışmalarından nasibini alan bu camiyle miraslarımıza sahip çıkma açısından beni çok mutlu etmiştir. Lafı çok fazla uzatmadan konuya geçiyorum. Beyler Beyi Camii, Boğaziçi`nin Anadolu yakasında, Beylerbeyi İskelesi yanında ve deniz kıyısındadır.

Beylerbeyi Cami ya da diğer bilinen adıyla Hamid-i Evvel Camii İstanbul`un Beylerbeyi semtinde bir camidir. İnşaatına 3 Nisan 1777 tarihinde başlanmış 15 Ağustos 1778 (1192) tarihinde de tamamlanmıştır.

Cami I. Abdülhamit tarafından annesi Rabia Sermi Sultan’ın anısına dönemin Baş Mimarı Mehmed Tahir Ağa’ya yaptırılmış, bina emini ise Şehremini Hafız el – Hac Mustafa efendidir.

Daha önceleri burada yükselen İstavroz Sarayı’nın 18 yy.ın ortalarında yıkılmasından sonra cami, I Ahmed’in İstavroz Sarayı’na taşıdığı Hırka-ı Şerif dairesinin bulunduğu yere inşa edilmiştir.

Cami Barok üslüpta olup taşıyıcı duvarları kesme taştan inşa edilmiştir. Merkezi tek kubbeli mihrab üstü yarım bir kubbe ile vurgulanmış sekizgen tabana oturan bir yapıdır. 55 pencereli ve iç mekânda kalem işleriyle süslü duvarlarda hem Osmanlı hem de Avrupa çinileri göze çarpar.

Yapı 1810 – 1811 yıllarında II.Mahmut’un isteği üzerine son cemaat yeri değiştirilmiş ve minaresi yıkılarak iki yeni minare eklenmiştir. Ayrıca, II. Mahmud muvakkithaneyi ve kıyı tarafındaki çeşmeyi de komplekse dâhil etmiştir.

Caminin 14.60×14.60m boyutlarına sahip ana mekânın tavan örtüsü bir tam ve beş yarım kubbe ile örtülü olup; kubbeli tavan örtüsü sıra dışı bir şekilde iki kasnağa oturtulmuş, üsteki kasnağın çevresini dolanan yirmi pencere ile kubbe aydınlığı sağlanmıştır. Sivri, yuvarlak, “S” ve “C” kıvrımlı dört farklı kemer örneğinin kullanıldığı cami; 1969 yılında ve 13 Mart 1983 yılında vuku bulan yangınlardan sonra iki kez kapsamlı bir şekilde restore edilmiştir.

Beylerbeyi Camisi 13 Mart 1983 tarihinde bitişiğinde bulunan İsmail Paşa yalısında çıkan yangında kubbesinin ahşap bölümü zarar görerek çökmüştür. Vakıflar Genel Müdürlüğü tarfından hızlı bir şekilde restore edilerek 29 Mayıs 1983 tarihinde tekrar ibadete açılmıştır.

[inceptionistanbul]

Hz. Musa’nın Hayatı (As)

Kur’an-ı Kerim’de adı geçen peygamberlerden bir tanesidin Hz. Musa peygamber bu yazımda sizlere onun hayatıyla ilgili kısa bilgeler vereceğim. Yazımın faydalı olmasını ümit ediyorum.

Allah Teâlâ’nın, dört büyük kıtaptan bırı olan Tevrat’ı verdıgı ve yeryüzünde dınını teblıg edıp, hakım kılması ıçın gönderdıgı Ulu’l-Azm peygamberlerden bırı. Hz. ıbrahım (a.s)’ın soyundan olup, ısraılogullarının akıdelerını ıslah etmek ve onları Allah Teâlâ’nın dıledıgı nizama kavuşturmakla görevlendırılmıstı. Küfürle mücadelesı Kur’ân-ı Kerım’de uzun uzun anlatılmaktadır.

Hz. Adem (a.s)’den, Rasulullah (s.a.s)’e kadar pek çok peygamber gelmıstır. Bu peygamberler, gönderıldıklerı kavımlerı, Allah Teâlâ’ya iman etmeye çagırmıslar; bu yolda kâfırlerle savasmıslar, yasadıkları dıyarlardan çıkarılmıslar; ezılmısler, hor görülmüsler ve hatta öldürülmüslerdır.

Mûsa (a.s) da, Allah Teâlâ tarafından ısraılogulları’na gönderılmıs bır rasul ıdı. O da tıpkı kendısınden önce gönderılmıs olan peygamberler gıbı kavmını Allah’a ıman etmeye çagırdı. Kavmıne zulmeden ve ılâhlık ıddıasında bulunan Fıravun’a karsı tevhıd yolunda mücahede ettı. Bu ugurda, bütün peygamberlerın karsısına çıkan güçlükler, onun da karsısına çıktı. Dogup büyüdügü dıyardan çıkarıldı, kâfırler tarafından öldürülmek gayesıyle kovalandı. Allah Teâla Kur’ân-ı Kerım’de bır ayette Hz. Mûsa (a.s)’dan söyle bahsedıyor: “Kur’ân’da Musa’yı da an. Çünkü o ıhlâs sahıbı ıdı ve ısraılogulları’na gönderılmıs bır peygamber ıdı”(Meryem, 19/51).

Hz. Musa (a.s)’nın Fıravun ıle olan kıssası, Kur’an’ın bazı sûrelerınde çesıtlı üslûplarda ve teferruatlı olarak anlatılmıstır. Fıravun ve ordusunun Kızıldenız’de bogulmaları olayından sonra, ısraılogulları ıle ılgılı kıssasına da genısçe yer verılmıstır.

Musa (a.s)’nın Fıravun ıle olan mücadelesı, bır sahsın bır kralla, bır peygamberın sadece büyük bır zorba ıle olan mücadelesınden ıbaret degıldır. Bılâkıs bu hak ıle bâtıl’ın çatısması, Rahman’ın ordusu ıle seytanın ordusunun kaçınılmaz savasıdır. Aslında hak ıle bâtıl arasındakı bu savas, ınsanoglunun yaratılısından, ınsanları ıslah etmek üzere nebîler ve rasullerın hayat sahnesıne çıkmasından berı devam edegelmektedır.

Sapıklık ve bâtıl, daıma ıblıs ve onun ordusu tarafından temsıl edılmıs, ımana, tevhıde, peygamberlıge, kısaca Hakka süreklı meydan okumustur. Fakat kazanan daıma Hak olmustur. Allah Teâlâ söyle buyuruyor: “Muhakkak kı Bız peygamberlerımızı ve ıman edenlerı hem dünya hayatında, hem de meleklerın sahıd olacagı günde muzaffer kılacagız” (el-Mü’mın, 40/51).

Hz. Musa (a.s)’da gönderıldıgı kavmı cehalet ve sapıklık ıçerısınde buldu. Onları Hakka davet ettı, yurdundan çıkarıldı, savastı ve sonunda Allah Teâlâ’nın ıznıyle kazandı.

[inceptionistanbul]

Modernite ile Din Arasındaki İlişkiler

Bilindiği gibi çağlar arasında bir çok fark vardır. Toplumlar gelişmekte ve kültürler arasındaki etkileşim bilişim çağıyla çığ gibi büyümektedir. Bir çok bağlamda modernite diye tabir ettiğimiz gelişim ve popülerlik ile din arasındaki ilişkiyi bu yazımda bir söyleşiden derlediğim üç soru cevap ile sizlere sunuyorum.

Modernite ve Din arasında ne tür bir ilişkiden bahsedebiliriz? Din ve Modernlik birbirinin alternatifi midir?

Elbette Din ve Modernlik birbirinin alternatifi olamaz. Modernite, dinin öngörmediği bir hayat tarzını dayatsa da radikal zıtlıklardan kaçınmak gerektiğini düşünüyorum. Bu hususta daha ihtiyatlı, daha olgun, daha seçmeci, daha eleştirel bir bakış açısına ihtiyaç olduğunu ifade etmek isterim. Mutlak hakikat fikrine dayanan gerçek dinin her ortamda yaşanabileceğine inanıyorum. Geleneksel ortamın nasıl avantaj ve dezavantajları varsa modern zamanların da avantaj ve dezavantajlarından söz edilebilir. İslâm’ın hayatla kurduğu ilişki o kadar güçlüdür ki, her türlü modernitenin üstesinden geleceğine inanıyorum. Ancak biz Müslümanların bu ilişkiyi yüksek bir bilgi, metodoloji ve özgüvenle ortaya çıkarmakta geciktiğimizi de belirtmek isterim. Dünya Müslümanlarının birbiriyle kolayca temasa geçmesi, alternatif İslâmî görüşlerin seslerini duyurabilmesi, iletişim imkânları, bilgiye ulaşma imkânlarının artması, canlı bir fikri ortamın oluşması uzun vadede avantaj olacaktır.

Modernite ve Din arasındaki ilişkinin bu topraklardaki serüvenine bakacak olursak Türk Modernleşmesi çerçevesinde nasıl bir devlet-din ilişkisi görüyoruz, Diyanet İşleri Başkanlığı tam olarak nereye oturuyor?

Modernite ve Din arasındaki ilişkinin bu topraklardaki serüveni zaman zaman oldukça gerilimli, zaman zaman problemli, zaman zaman da ideolojik kutuplar üreten bir seyir izlemiştir. Bu ilişkinin en rahat kurulabildiği dönemler nisbeten Tanzimat Dönemi ve Cumhuriyetin ilk yılları olmuştur. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın bir kurum olarak nereye oturduğunu bütün yönleriyle tesbit edebilmek için mufassal bir Diyanet tarihine ihtiyaç vardır. Hatta sağlıklı bir Din-Devlet ilişkileri tarihi için de bu gereklidir. Ancak eldeki bilgilerden hareketle şunu söyleyebilirim. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın en büyük işlevi, bu gerilimi, halk dindarlığının yanında yer alarak bir nevî arabulucu olmasıdır. Başkanların ve üst düzey yöneticilerin bilgisine, birikimine, kişiliğine ve dünya görüşüne göre değişiklik arz etse de Diyanet İşleri Başkanlığı’nın bu gerilimde dinin veya halk dindarlığının lehine bir tutum geliştirerek önemli vazifeler gördüğünü ifade edebilirim. Merhum Ahmed Hamdi Akseki’nin yirmibeş yıllık çabaları bu açıdan ele alınmaya muhtaçtır. Askerî müdahalelerden sonra bu meyanda gösterilen çabalar hem dinin hem devletin hatta milletin lehine olmuştur. Kitlesel dindarlığın siyaset dışı bir şekilde temiz tutulmasından sorumlu bir kurumun din-devlet ilişkilerini yumuşattığını söyleyebilirim.

Din ve Modernlik arasındaki (gerilimli) ilişkinin gündelik hayata tezahürü nasıl oluyor. Mesela bunun Ramazan’a yansıması ne şekilde oluyor?

Öncelikle Ramazan’ın bu ilişkiye nasıl tesir ettiğini söylemek isterim. Her yıl rahmetiyle bizi kuşatan Ramazan, bu ilişkideki gerilimi adım adım azaltmıştır. Bu sebeple aşırı ideolojik kutuplar bunun farkında oldukları için Ramazan’larda sunî gerilimler üretmişlerdir. Ben burada gerilimi modernliğin veya dinin kendisinden ziyade özellikle medyanın bunları sunuş tarzından veya ideolojik kutuplaşmalardan kaynaklandığını düşünüyorum. Ramazan neredeyse (Mevlana, Yunus Emre, Mimar Sinan gibi) tüm toplumun ortak paydası konumunda olmuştur. Ramazan gerçekten bir barış ve huzur kaynağı fonksiyonunu yerine getirmektedir. Hatta bahsi geçen gerilim adeta bu ayda askıya alınmaktadır. Yakın geçmişte, Ramazan’da ortaya çıkan gerilimler din-modernite ilişkisinden çok, bu gerilimin askıya alınmasına izin vermek istemeyen ideolojik kutuplardan oluştuğunu unutmayalım.

[inceptionistanbul]

Bu Ne İman İhtişamı Allah'ım!

İşte altın nesil ile adlandırılan nesil böyle idi… Hepsinin hayatı seraba birer menkıbe. Serapa birer ibret velhasıl. Baştan baba bizim için bir örnek!

Onun için o nesil bu ayet-i Kerime’de görüldüğü gibi methe lâyık olmuşlardır. Cenap-ı Hak, onların o durumlarını sit ayışla bahsedip, bütün dünyaya fedakârlıklarını, feragatlerini, insanlıklarını, Müslümanlıklarını ilân etmiş ve onları örnek bir nesil olarak göstermiştir.

Çünkü onlar, akraba nedir? Komşu ne demektir? Ana ve babanın anlamı nedir? Bütün bu soruların cevaplarını iyi kavramış ve güzel değerlendirmişlerdir. Birbirleri yardım etmenin faziletini, infak ve ihsan etmenin ulviyetini herkesten çok idrak etmişlerdir. Misafirin ve yolda kalmışlığın ne demek olduğunu da iyi kavramışlardır.

Onlara köylerine, kentlerine veya kasabalarına gelen herhangi bir misafiri ağırlamakta adeta birbirleriyle yarış yaparlardı. Kendileri fakrı zaruret içinde kıvranırlarken, yemeklerini ve ekmeklerini onlarla rahatlıkla paylaşabiliyorlardı. İşte az önce sert ettiğimiz ayet-i kerime onların bu müşfik durumunu tescil etmiştir.

Böylesine göz kamaştıran, akılları hayrete düşüren o mükemmel insanlar ve olgun Müslümanlar başka bir ayette şöyle anlatılırlar: “ İslam’da birinci dereceyi kazanan muhacirler ve ensar ile onlara güzellik ile tabi olanlar! Yok mu? Allah onlardan razı olmuştur. Onlar da Allahtan razı olmuşlardır. (Allah) bunlar için kendileri içinde ebedi kalıcı olmak üzere- altlarından ırmaklar akar cennetler hazırladı. İşte bu en büyük saadettir.”

Görüyorsunuz ya, Ensar ve muhacirler, sonra da onlara güzellikle tabi olup izlerinden gidenler cenneti nasıl hak etmişlerdir! Allah’ın rızasını nasıl kazanmışlardır? Evet, ayet-i kerime’de de anlatıldığı gibi Allah onlardan razı olmuştur, onlar da Allah’tan razı olmuşlardır. Bu ise çok büyük bir saadettir.

Bundan büyük mutluluk düşünülemez! Allah’ın rızasını kazanmaktan, onun mümin kulları için hazırlamış olduğu altlarından ırmaklar akan cennetine nail olmaktan daha büyük saadet olabilir mi? Asla! İşte onlar buna nail olmuşlardır.

Daha ölmeden Allah’ın rızası ve cennetiyle “müjdelenmişlerdir. Neden? Çünkü onlar, yukarıda da anlattığımız gibi, mümin kardeşlerini, mümin komşularım kendi öz canlarına tercih etmişlerdi. Evet onlar, tıpkı: “Yakın komşuya, uzak komşuya ihsan da bulunun” (ayet-i kerime’sinde anlatıldığı gibi komşularına yakın uzak;  akraba ve yabancı demeden ikram etmişlerdir. İhsan etmişlerdir. Evlerinde barındırmışlardır. Son derece iyilik yapmışlardır. Bu sebeple Allah’ın hem rızasını ve hem de cennetini kazanmışlardır.

[inceptionistanbul]

İslami Aile İçi İlişkiler

Ebeveynler Peygamber aleyhisselamı örnek almalıdır. Çocuklarını sık sık sevmeli, onların gönlünü hoş tutmalıdır. Çocuklar evde, dışarı dan gelecek olan babalarını korku ve dehşet içinde beklememelidirler. Babamız eve gelince, acaba bize bağıracak mı? Bizi dövecek mi? Bizi azarlayacak mı? Gibi düşünceler içinde, babalarının adeta eve gelmemesini temenni eder hale gelmemelidirler.

Bunların aksine: Babam ne zaman gelecek? Acaba çarşıdan bize ne getirecek? Ne zaman gelip de boynuna sarılıp onu doya doya öpeceğiz?. Gibi düşünceler içerisinde, babalarının yolunu şevk ile beklemelidirler. Eve biran önce dönmesini gönülden arzu etmelidirler.

İşte hakiki baba budur! Evet bir baba çocuklara bu hissi vermelidir. Kendisini sevdirmesi de elindedir, yerdirmesi de. Kendisini saydırması da elindedir sördürmesi de. Bütün güç ve imkânlarını seferber ederek kendisini sevmelidir, saydırmalıdır. Babasmı şevk ile bekleyen bir çocuk ile korku ve dehşet içinde bekleyen bir çocuk bir olur mu? Elbeteki bir olmaz!

Evde babalarını şevkle bekleyen çocukların hem ruh yapısı ve hem beden yapısı sağlam olur. Babalarını korku ile bekleyen çocuklara^ beden yapısı sağlam olsa bile ruh yapisı bozuk olur. Toplum içinde çekingen ve içine kapalı olur. Gayet endişeli, tereddütlü ve kuşkulu olur.

İşte bunlara meydan vermemek için, bir babanın oğlu ile olan manevi ilişkisini düzeltmesi, sağlamlaştırması lâzımdır. Bu ilişkiyi bir düzeltirse, gerisi artık kolay olur. Evlâdını artık ondan sonra istediği şekilde idare eder »istediği yöne yöneltir.

Camiye de getirebilir, Kur’an da öğretebilir. Dini bilgilerle de zahmet çekmeden teçhiz edebilir. Kendisine, komşu ve akrabalarına karşı, büyüklere ve küçüklere karşı nasıl davranacağını da kolaylıkla öğretebilir. Okula da rahatlık ile götürebilir, müsbet ilimleri de öğretebilir. Hulasar hem kendisi, hem toplumu, hem ülkesi, hem dünyası ve hem de ahireti için onu yararlı bir eleman olarak yetiştirebilir.

Neden mi? Çünkü O evladı ile artık matlup olan diyaloğu kurmuştur. Aradaki bağlan sağlamlaştırmıştır. Babasının bir sözünü iki yapmaya gönlü razı olmaz bir hale getirmiştir. Ufak tefek kusur ve hatalarını görmediği için, babasına karşı derin bir güven ve itimat duymasını sağlamıştır.

Nice babalar vardır ki, evlatlarının ufak: hatasını büyütürler. Yaptığı küçük bir yaramazlıktan hemen kızarlar, en ufak bir yaramazlığı hazmedemezler. Döverler, hırpalarlar, azarlarlar… Yavruların kendilerine Allah tarafından birer emanet olduklarını unuturlar. Yaramazlıkların sabırla karşılanacağını hatırlayamazlar. Hemen kızarlar, hemen köpürürler. Yahut dışarıda ki kızgınlıklarını öfkelerini evde çıkartmaya kalkarlar.

Bu suretle çocuklara karşı hatalı davranırlar. Onların karşısında daima eli sopalı dururlar. Hiç sebep yokken yavrularını kamçılar… Allah’tan korkmazlar… Peygamberden utanmazlar, toplumdan çekinmezler. Komşu ve akrabalardan haya etmezler. En ufak bir şeyden ötürü basarlar yaygarayı. Ev, huzur yurdu değil, sanki bir savaş alanı! Evin her köşesinde bağırmalar. Çağırmalar. Hıçkırık ve ağlama sesleri nerdeyse duvarları deler.

Şimdi şöyle bir düşünelim: böyle bir babadan ülkeye hayır gelir mi? Böyle bir babanın kötü terbiyesi altında yetişen ve ruh yapısı gayet bozuk olan çocuktan memlekete bir fayda gelir mi?     :  Böyle bir babanın, o dövdüğü, sebepsiz yere azarladığı, hararet ettiği o yavrudan saygı görmeğe hakkı var mıdır? Ondan gereken sevgiyi bekleyebilir mi? Yahut böyle bir ilgi, saygı ve sevgi hakkı olabilir mi?

Asla! Neden? Çünkü baba, evladı ile gereken sıcak ilişkiyi kuramamıştır. Baba-oğul arasında fevkalâde lüzumlu olan alâkayı tesis edememiştir. Evladın kendisine gereği gibi bağlayamamıştır. Onun yüreğini Allah ve Rasûlüllah sevgisi ile asla dağlayamamıştır.

Şunu da hatırdan çıkarmayalım ki: ne ekersek onu biçeriz. Allah yardımcımız olsun.  Amin.

[inceptionistanbul]

Baba-Oğul İlişkilerinde Olması Gerekenler

Baba-oğul ilişkileri konusunda bilhassa şunu da işaret etmek isterim: Bir ana, oğluna her şey söyleyemez. Erkek evlat, belirli bir yaştan sonra bazı konularda anadan çok babaya muhatap olur. Onun için çocuğa cünüp olduğu zaman, nasıl yıkanacağını, nasıl boy abdesti alacağını öğretmek anadan çok, babaya düşen görevlerdendir.

Evlilik babında oğluna gerekli bilgiyi verecek de hiç şüphe yok ki babadır.

—“ Evet baba oğluna her hususu öğretmelidir. Dinde haya yoktur. Yani dinî bilgileri öğrenmekte çekinecek bir şey yoktur. Evlat babaya istediğini sorabilir” ve babasından öğrenebilir. Yahut baba, evladına münasip bir lisanla bunları rahatlıkla öğretebilir.  Cünüplük hususunda da baba evladına gerekip bilgileri verip elidir ve öğretmelidir. Cünüp gezmenin ne kadar büyük bir günah olduğunu oğluna anlatmalıdır.

Aksi halde evlat, günlerce, haftalarca hatta bazen aylarca cünüp gezer de babanın bundan haberi olmaz. Ve bu yüzden büyük bir sorumluluk ve vebal altına girer. Böyle bir sorumluluk ye vebal altına girmemesi için, çocuk henüz erginlik çağma gelmeden önce, yıkanmasını guslün farzlarım, sünnetlerini, müstahak ve adaplarını öğrenmesi lâzımdır…

Dışarıda gezerken yabancı kadınlara laf atmamasını, genç kızları ve hanımları lafla, gözle, elle rahatsız etmemesini, böyle bir şey yapmanın çok günah olduğunu, Kur’an-ı Kerimde harama bakmanın kesinlikle yasak kılındığını, yabancı yani namahrem kadınlarla baş başa kalmanın dinen caiz olmadığım, şüpheyi mucip yerlerde gezip dolaşmanın da doğru olmadığını evladına telkin etmesi de baba-oğul ilişkilerini, kuvvetlendiren hususlardandır.

Babanın bunu da dikkate alması lâzımdır, oğlunu bu yönlerde de yalnız bırakmaması, ihmali etmemesi gerekmektedir. Delikanlı oğlunun, gece rüyasında şeytan tarafından nasıl aldatılacağım, nasıl ihtilam olacağını, ihtilam olduktan sonra da ne yapması gerektiğini öğretmek te babaya düşen görevlerdendir.

Dinine bağlı olan delikanlı, çok mahcup ve utangaç öldüğü için, ihtilâm olduğu zaman evde yıkanmaktan çekinebilir.  Oğlunun bu kritik durumlarım da göz Önünde tutması, anında tedbir alıp böyle hallerde evde yıkanabileceğini, bunda çekinecek bir şeyin bulunmadığını, her yetişkin gencin böyle şeyler başından1 geçebileceğini, evlâdına münasip bir lisanla anlatıp gereken öğütü vermesi gerekir. Cinsi arzularını tatmin etmek için, umumhanelere gitmesinin dinde yasak olduğunu, kendisine ait olmayan yani nikâhsız kadınlarla cinsi ilişki kurmasının da yasak olduğunu ona münasip bir dille öğretmesi lâzımdır.

Şunu da hatırdan çıkarmayalım ki: ne ekersek onu biçeriz. Allah yardımcımız olsun.  Amin.

[inceptionistanbul]

Baba’nın Evlat Üzerindeki Sorumlulukları

Babanın üzerinde de, evladın haklan sayılmayacak kadar çoktur.  Her şeyden önce çocuk doğar doğmaz, haftasında kulağına ezan okutup ona güzel bir ad koyması gerekir. Haftasında kulağına ezan okutarak ona güzel bir ad koyar.

Güzel ad denince, bundan Islami bir isim kasd edilir. Konulan isimlerin mutlaka bir anlamı olması lâzımdır. Çocuklara daha çok İslâm büyüklerinin adlan konmalıdır. Bizler maelllesef  “Kaya”  ve benzeri anlamı olmayan isimlerin çokça koruduğu bir devirde yaşıyoruz. Onun için buna çok dikkat etmemiz gerekmektedir, isim takarken mutlaka İslâmî bir ismin konmasını gerçekleştirmeliyiz.

Gençlerin bu babtaki düşünceleri çok daha başka oluyor. Onlar bir çok duyulmamış isimler Buluyorlar ve yahut uyduruyorlar.  Onlanri dileklerini münasip bir dille kabul etmemek, red etmek gerekir.

Onlara; kırmadan, nefret ettirmeden, İslam’dan .  soğutma dan, ismin İslam’da çok önemli olduğunu, konacak ismin İslam’a ve Türk’ün geleneğine uygun düşmesi lâzım’ geldiğini anlatmak, ikna etmek lâzımdır. Peygamber efendimiz bizzat evlatlarımıza güzel isim takmamızı emretmişlerdir. Kötü isimli birini rastladıkları mini değiştirdiği, yerine daha güzel bir ad taktığı da tarihen sabittir.

Bütün bunlar, bizlere, bir babanın, evlatlanrı na özel ve manalı isimle takmasının lüzumlu olduğunu gösteriyor. Evet babalar, evlatlarına güzel adlar takmak, anlamlı isimler koyarak, evlatlarını o isimlerle çağır-malıdırlar. Çünkü evladın baba üzerindeki önemli haklarından birisi de budur. Bu hakkı mutlaka ödemesi lâzımdır, hem de güzel bir şekilde…

Buna dikkat etmezse, gelişi güzel isimler takarsa, yahut anlamsız isimlerin verilmesine göz yumarsa mutlaka sorumlu duruma düşer. Bizden hatırlatmak.

[inceptionistanbul]

Çocukların Manevi Yönleri İle İlgilenmek

Bir baba; evlatlarının maddi yönlerini düşünüp onlara dünyada rahat ve müreffeh bir hayat yaşamaları için, mal-mülk edinirken, onlara dünyalıklar hazırlarken, onların ahiret hayatlarım ihmal edemez. Evet onların dünya hayatını düşünürken, mutlaka ahiret hayatlarını’da düşünmesi gerekir.

Hatta evlatların manevî yönleri ötekinden daha önemlidir. Çünkü dünya hayatı fanidir. Ahiret hayatı ise ebedîdir. Ebedî hayat daima fani olan hayata tercih edilmelidir. Bir baba için, evlatlarının geçici hayatlarını düşünürken ahiret hayatlarını düşünmemek akıl kari  değildir. Onun için bir anne ve babanın görevi, yavrularını ahiret hayatı temin edecek yönlere yöneltmektir.’

Bunu başarabilmeleri için baş vuracak oldukla-n çareler şunlardır:

1)        Daha çocuk konuşmaya başlar başlamaz ona Allahın adını öğretmek.

2)        Yedi yaşma girmeden Kur’an-ı Kerimi ve namaz kılabilecek kadar dini bilgileri öğretmek.

3)        Yedi yaşma girer girmez namaz kıldırmak.

Erginlik çağma erince İslâm’ın diğer esaslarını öğretmek ve onları harfiyen tatbik ettirmek.

5)        Dinî bilgiler verilen vaaz ve konferanslara götürmek.

6)        Yararlı derneklere üye olmalarını, Allah rızası için hayır işlerinde çalışmalarını daha küçük yaşta aşılamak.

Bu maddeleri daha da çoğaltabiliriz, fakat mevzu haricine çıkmamağı gaye edindiğimiz için şimdilik bunlarla yetinmeyi uygun bulduk.

Daha Çocuk Konüşmaya Başlar Başlamaz Ona Allah’ın Adını Öğretmek

Yukarıda bu konuda bazı açıklamalar yapmıştık. Allah adını öğretmek cidden çok önemlidir. Çünkü,  çocuk büyüdüğü zaman bu adı çok kullanacaktır. Varlığına ve birliğine inandığı ma’budun.  admı hiç bir zaman ağzından ve dilinden düşürmeyecektir. Devamlı olarak onu zikredecektır. Teşebbüs ettiği işlere Allah’ın adı ile teşebbüs edecektir. Yani biı işlere besmele çekerek başliyacaktır. Yemek yerken besmele çekecek… Yatarken besmele çekecek. Kalkarken de besmele ile kalkacak. Kurban keserken yine Allah’ın adını anarak yani besmele çekerek kesecek. Hayvan keserken de besmele çekmek zorundadır..

Kur’an okurken Euzu besmele çekip okuyacaktır. Evden dışarıya adımını atarken besmele ile atacak.. Dükkânın kepenglerini de besmele çekerek açıp kapayacaktır. Hulâsa bütün işleri besmele ile yapacak. Besmele ile başlayacak..

Allah’ın adılı zikredilmeden hiçbir işe başlamayacak.. ‘Süleyman Çelebi Merhum daha mevlide başlarken ne güzel söylemiş: “Allah adını zikredelim evvela.. Vacip oldur cümle işte her kula.. Allah adını her kim o evvel ana.. Her işi asan eder Allah ana. Allah adı olsa her işin önü, Her gizebter olmaya anın sonu.”

işte merhum Süleyman Çelebi hazretleri bu Mısralarında Allah adının önemini gayet güzel bir şekilde dile getiriyor. O’nun adını hemen bütün işlerde zikretmek, her kula vacip olduğunu beyan ediyor.  Tabii, O büyük zat bunu dile getirirken, Allah Rasûlü’nün: “Herhangi bir önemli işe besmele ile başlanmazsa O iş kesiktir!”  hadisinden ilham almıştır.

Mademki besmelesiz yapılan her iş keşiktir, başarısızlıkla sonuçlanacaktır. Öyle ise bunu yavrularımıza daha küçük yaşta iken öğretmeliyiz. Bir anne ve baba bu ismi Celili yavrularına, henüz konuşmaya başlar başlamaz telkin ve talim etmelidirler. Çocuklara ve bütün insanlara konuşmayı öğreten kimdir?

Şübhesiz ki Onları kim yaratmış ise O’dur. Onları Allah yaratmıştır. Onlara konuşma kabiliyetini de veren şübhesiz ki O’dur. Öyle ise kendilerini yaratan, kendilerine konuşmayı öğreten Allah’ın adını her şey den önce öğrenmeleri gerekir. Çünkü yukarıda da arz ettiğimiz gibi her  şey ve her iş onun adı ile kaimdir. Onun adının olmadığı yer, söylenmediği mahal yoktur!

O’na ortak kaşanlar bile, sıkıştıkları zaman Allah” diye bağırıp feryad ederler.Alınları yere değmemiş nice kart beynamazları görmüşüzdür ki, sıkıştıkları zaman camilere koşmuşlardır..

Demek ki Allah adını anmıyan yoktur. Mû’minler her zaman zikrederler, dillerinden O ismi Celili katiyen düşürmezler. Kâfirler, müşrikler ve münafıklar da sıkıştıkları zaman anarlar. Öyle ise, bütün kainatın halıkı olan yüce  Mevlanın adını yavruya konuşmaya başlar başlamaz- öğretmek, anne ve babanın başlıca görevi olmalıdır!..

Onun ismi Celilini yavrusuna öğrettikten sonra, onun varlığına ve birliğine inanmasını da ona yavaş yavaş aşılamalıdır. Eğer zamanında yavrusuna bu aşıyı yapmazsa, bu aşıyı bilahare yapmakta çok zorluk çeker. Hatta toplumun yüzde seksen tesiri altında kıvranan o delikanlı oğluna kolay kolay bu aşıyı yapamaz.

Onun için çok dikkat edip, zamanında o aşıyı yapsın ki tutsun. Dünya hayatında da ahirette de lâzım olacak olan bu aşıyı mutlaka yapmalıdır.

[inceptionistanbul]

Çocuklara Sık Sık Dîni Ve Tasavvuf-Î Hikâyeler Anlatmak

Çarelerden birisi de, çocuklara sık sık dini ve tasavvuf-î hikâyeler anlatmaktır. Yanlış ve sapık düşüncelere sürükleyen asılsız ve saçma hikâyelerin yerine, daha küçük yaşta iken yavrulara dinî ve tasavvuf-i hikâyeleri anlatmak daha yerinde ve daha isabetli bir hareket olmuş olur. Dini ve tasavvuf-î hikâyelerle körpecik dimağlarını doldurmak, bir anne ve baba için en isabetli ve ma’kul davranıştır.

Çünkü bu hikâyeler, büyüdükleri zaman, onlara yön verir, batıl ve sapık fikirlere karşı bir kalkan gibi onları korur. Yabancı ve neüdüğü belli olmayan telkinlere kapılmamalarını sağlar. Boş lakırdılara ve kaba sözlere kulak asmamalarını temin eder.

Şurası da bir hakikattir ki, dimağları böylesine mükemmel bir hikâyelerle dolu olan yavrular zaten böyle ahlak dışı romanları okumak ihtiyacında olmazlar. Yani böyle bir ihtiyacı duymazlar. Çünkü o romanların gerçekle uzaktan ve yakından en ufak bir ilgisi bulunmadığını, tamamen hayati mahsulu olduğunu ilk bakışta fark ederler. Ve o romanlara karşı ilgi duymazlar. Bu suretle gelecekte ahlaklarım bozacak, ruhî bunalıma itecek, hayasızlığa sürükleyecek olan verakperaleri okumaktan kurtulmuş olurlar.

Bunun müsbet bir neticesi olarak da, toplumun kötü tesirinden kendilerini kurtarmış olurlar.

Yukarıda arz etmiştik: Toplum; gazete, mecmua, roman, radyo ve televizyonları ile durmadan çocukların dikkatlerini başka yönlere çekmekle meşguldür. Yavrulara faydalı bilgiler öğretmekten, yararlı kültürler aşılamaktan çok onlar, dinden, imandan, kitap dan, soğutacak şeyleri plânlamaktadır. Kötü programları ile ahlakı sıfıra indirmektedir.

Daha önce tedbir alıp yavrulan aşılayamazsak o programların tesirleri altında ezilmeleri işten bile değildir. Onun için o masum yavrulara, daha küçük yaşta, hayalperest hikâyeler değil; gerçek hikâyeler, hayatla ilişkisi bulunan, hikâyeler okutmak ve öğretmek lazımdır ki yıkıcı, bozucu, ifsâd edici, karıştıncı neşriyata karşı tedbirli ve temkinli olsunlar.

Okuyup hemen kapılmasınlar.  Kolayca aldanıp süratle avlanmasınlar. Çünkü körpe dimağlar, kolay kapar… Kolay kavrar… Kolay etkilenir. Kolay aldanır.. Kolay avlanır. İşte bu kötü sonuçlara fırsat vermemek, hiç şüphe yok ki herkesten önce anne ve babaya düşer. Zira çocuklarına karşı, herkesten önce onlar sorumludurlar, kötü davranışlarından onlar mesuldürler. Az evvel sıraladığımız tedbirleri almazlarsa, zamanında çocukların okudukları kitaplara, romanlara ve hikâyelere dikkat etmezlerse, sonra pişman olurlar. Ama pişmanlıkları hiç bir işe, hiç bir şeye yaramaz. Çünkü o zaman artık iş işten çoktan geçmiş olur.

Evet, kötü hikâyeler neşr eden gazete ve romanlara karşı müslüman çocuklarını korumak gerekir. Sırf bu sebepledir ki, masum yavrulan hayalperest neşriyata karşı koruma görevini yalnız anne ve babaya bırakmayan Müslüman naşirler son zamanlarda dinî hikâyeleri anlatan, millî kahramanlıkları dile getiren, tarihi adeta destanlaştıran kitaplar neşretmeye başlamışlardır.

Çünkü konu gerçekten mühimdir! Zira çocuk ne ile büyürse, onunla yaşar. Ne ile yaşarsa onunla ölür. Ne ile ölürse onunla dirilir. Ne ile dirilirse huzur-i Rabbil-Alemin’e onunla gider ve onunla hesap vermek zorunda kalır. Onun için onlara böl bol dini ve tasavvuf-i hikâyeler anlatmalı.

1 Körpe dimağlarını, taptaze zihinlerini onunla donatmalı. Ana ve baba diğer görevleri gibi bunu da başarırlarsa, evlatlarını mutlak bir felaketten korumuş olurlar. Ne mutlu böyle olan anne ve babaya!

[inceptionistanbul]

Çocukların; Dini, Millî Manevî Ve Ahlaki Bilgiler Veren Neşriyatı Okumaya Teşvik Etmek

Çocuklar doğduğu günden itibaren, henüz konuşmağa başladıkları zaman, onlara faideli aşılar yapmak, bir insanın başta gelen görevlerindendir.

Müslüman bir anne ve baba’nın çocuklarına ilk öğretecekleri şey: “Allahtır. Yani Allah demesini öğreteceklerdir. Ondan sonra kelime-i şehadet öğretirler.

Daha sonra tedrici surette İslâm’ın icablarını, dini bilgileri öğretirler.

— Bu bahis ileride gelecektir.

Okur yazar bir yaşa geldikleri zaman, dinî, manevî ve ahlaki neşriyat yapan kitap, gazete ve mecmuaları okuturlar. Evlerinde böyle  kitab’lar,  gazeteler ve mecmualar bulundurur lar. Okumaya meraklı olan çocuklar, foto-roman yerine bunları okurlar. Bilgi edinirler… Böylece Allah korkusu kalblerine yerleşir.

Peygamber muhabbeti ve Kur’an sevgisi ile kalbleri ve gönülleri dolup taşar. ah laki değerleri idrak etmeye başlar.. Hergün bu değerlerden edinir. Boy attıkça, ahlakın yükselmeğe, vücutça geliştikçe ruhan tekâmül etmeğe, zihnen olgunlaştıkça iman bakımmdan adeta şahikalara çıkmağa başlar.

Burada önemli bir noktaya işaret etmek isterim: Manevî değerleri, ahlaki ve  mukaddesatı öğretmek için çocuğun mümeyyiz hale gelmesi beklenmezi Ona» daha doğduğu günden itibaren bu mukaddes mefhumlar aşılanır.

Düşündünüz mü hiç?

Neden çocuk doğduktan yedi gün sonra kulağına ezan okunuyor? Mutlaka bunu bir sebebi olmalıdır..

Çünkü ezanın anlamı pek büyüktür! Yavrunun ilk defa körpe dimağına yerleştirilmek üzere, kulağına Allah’tan başka hiç bir ilahın bulunmadığı, Muhammed aleyhisselam’ın  da onun kulu ve elçisi olduğu, daha çocuk yedi günlük iken okunup aşılanır.

Neden mi? Çünkü her doğan çocuk, Rasûlüllah’ın da buyurduğu gibi, İslâm fıtratı üzerinde doğar. Mademki İslâm fıtratı üzerinde doğmuştur, öyle ise daha gözünü açar açmaz bu dinin ana prensibi olan ve Allah’ın varlığını, birliğini,  de onun hem kulu hem Resülü olduğunu bildiren şehadet kelimesi kulağına okunup aşılanmalıdır. İşte çocuk daha yedi günlük iken kulağına bu sebeble ezan okuyoruz.

İşte bunun için diyoruz ki: Bu mukaddes kavranılan Öğrenmek için, yavrunun mümeyyiz hale gelmesi beklenmez. Beklenmemelidir de. Sonra şunu da iyi bilmeliyiz ki, İslam’da çocuk terbiyesi bambaşkadır!

Çocuk psikolojisine çok önem verilmiştir. Eğer toplumumuzda bulunan insanlar, yavrularım İslam’ın terbiye sistemleri doğrultusunda yetişirseler, cemiyette fena ruhlu kimse kalmaz!.. Amma ne gezer? Çocuk gınadan doğar doğmaz, bırakırlar onu Televizyonun karşısına.: Yavru da o küçük gözleri ile seyreder oradaki dansları, cazları.  Davulları ve zurnaları.  Açık saçık resimleri.

Çocuğun önüne sererler müstehsen gazete ve mecmuaları. Yavrunun gözü açılır açılmaz seyreder onları. Söyleyin bakalım, böyle bir evde, böyle bir ortamda büyüyen çocuk ne olur?

Bu ortamda gelişen çocuğun ruh yapısı ne olur? Böyle bir zeminde yetişen yavrunun beden ve ruh sağlığından nasıl söz edebilirsiniz? Bunlara hiç dikkat edilmez, kimse bu asıl meselelerle ilgilenmez. Sonra da tabii şikayetler başlar. Yakınmalar birbirini kovalar:

Bugünkü gençlik çok fena!  Gençlik asidir. Söz dinlemez çocuklar!  öğretmenini döven hatta öldüren öğrenciler!. Mukaddimeyi hazırlayan sensin.. Hem iki elinle hazırladın. Şimdi netice’ye isyan eden yine sensin.. Mukaddimeyi hazırladın da şimdi neticeye neden isyan ediyorsun? ?

Mantık kaidesidir. Mukaddimeler doğru olursa neticeler de doğru olur. Şayet mukaddimeler yanlış kurulmuş ise netice de yanlış çıkar Matematikte de durum aynî değil midir?Şu halde bir anne ve baba olarak mukaddimleri doğru kurmalıdırlar ki, varacakları netice doğru Olsun…

Çocukların terbiyesi hususunda de.  Son derece  dikkatli ve uyanık olmalıdırlar. Erkek-kız ayırt etmeksizin, henüz dünyaya gözlerini açtıkları zaman gereken telkinatı  yapmalıdırlar. Haftasında kulaklarına okunacak o ezana bilhassa dikkat etmelidirler. îhmâl etmeden hemen okutmalıdırlar. Müslüman çocuğun kulağına ezanlar, laf olsun diye okutulmuyor. Mutlaka bir sebebi vardır. Bu ezandan alınacak, dersler, alınacak ilhamlar vardır. Bu dersleri ve ilhamları mutlaka almak lâzımdır.

Bu şu demektir: Ey Müslüman anne ve baba! Dikkat ha, bu yavru Müslüman dır! Müslüman anne ve babamdan dünyaya gelmiştir. Onu tıpkı kendin gibi Müslüman olarak yetirtirmelisin!

Şu anda ilk işini yapıyorsun. Bu ilk aşıdır. Bu aşının tutması için, Onu bir takım harici ve dahili tesirlerden korumalısın. Zararlı haşarata karşı gerekli tedbirleri almalısın! Aksi halde o aşı tutmaz. Daha tomurcuk halindeyken zararlı haşarat onu mahv eder.

Yalnız aşı tutması ile de iş bitmiyor: Bu aşı tuttuktan sonra, büyüyüp gelişmesi, yetişip meyve vermesi için de bakımım yapman lâzımdır. Zamanında sulayacaksın! .Zamanında budayacaksın. Sulama ve budama işlerini katiyen ihmal etmiyeceksin!

Gerekli ilaçlamalarını da zamanında yapmalısın. Vakti geçtikten sonra hiç bir faidesi olmaz. Belki de zararı olur. Evet mevsimi geçtikten, zamanı aştıktan sonra yapacağın ilaçlama hiç bir işe yaramaz.

Ana ve baba bu ezandan gerekli dersi aldıktan ve gerekli aşıyı yaptıktan sonra, onların asıl görevleri başlar. Bu görevleri tekrar etmeye lüzum yok.

Yukarıda arz etmiştik. Çocuklarım yıkıcı ve ahlaka zarar verici yayınlara karşı korumaları, onların istikballerini müsbet bir şekilde hazırlamaları, topluma ve vatana onları imalı, ahlaklı bir unsur olarak yetiştirmeleri bu görevlerinin başında gelir.

Böyle yaparlarsa anne ve babalık vezifesini yapmış olurlar. Yoksa ana ve baba demek yavrulan sokağa salıvermek demek değildir. Gerçek anne ve baba olmak çok zordur. Fakat sonuç bakımından çok güzel ve memnuniyet vericidir. Onları yetiştirmekte çekilen zahmetlerin meyveleri bir bir toplanırken, bir anne ve babanın duyacağı haz cidden büyüktür!

Ne mutlu o annelere! Ne mutlu o babalara! Allah bu babtada yardımcımız olsun! Amin..

[inceptionistanbul]

Anne Ve Baba'nın Evlatlar Üzerindeki Etkisi ile Cemiyetin Çocuklar Üzerindeki Etkisi...

Şimdi burada başka bir konu işleyeceğiz. Amma bu konu kitabımızın mevzuları ile pek yakından ilgilidir. Bu bakımdan bu konuları işlemeden geçemeyeceğim.

Şimdi soralım :  Çocuklar üzerinde, cemiyet mi, yoksa ana ve baba mı daha etkilidir? Yani çocuklar üzerinde hangisinin daha fazla etkisi vardır? Hangisinin faaliyetleri ile çocuklar daha çabuk etkilenirler?

Şimdi burada bu sorulan cevaplandırdıktan sonra, evlatlar üzerinde ana-babanın etkisini fazlalaştıracak bazı çareler göstereceğiz. Bu çarelere uyulduğu takdirde ana-baba, o cemiyete hayırlı bir evlat yetiştirmiş ve millete yararlı bir unsur kazandırmış olacaktır..

Tanınmış sosyologlara göre, çocuklar r üzerinde cemiyetin etkisi yüzde seksendir. Anne ve babanın etkisi ise sadece yüzde yirmidir.

Yüzde seksenin karşısında yüzde yirmi ne yapabilir? Tabii ki tutunamaz, eriyip gider. Çocuklar üzerinde olumlu hiç bir tesir icra edemez. Demek ki masum çocukları yozlaşmış eden, ahlakı çöküntüye maruz bırakan tefessüh etmiş cemiyetlerdir.

Bir cemiyet düşünün ki: İçin de su gibi içki içilir… Sabah akşam kumar oynanır. Her yanını alabildiğine zina, fuhuş, hayâsızlık sarar. Tefecilik alıp başını yürür… Rüşvet, irtikap ve ihtikâr had safhaya ulaşır. Fertleri arasında hüsümet ,  fitne ve fesat yayılır.  Kadınlar  açılıp saçılır. Birbirlerine ne mahrem olan erkek ve kadınların, yekdiğerleri ile ilişkileri sanki normal imiş gibi artar.

Kadınlar, yabancı erkeklerle dolaşmak, konuşmak, eğlenmekte hiç bir sakınca duymazlar. Buna karşılık, erkekler, yabancı kadınlarla yemek yerler, gezerler ve tozarlar.  Millî değerler arkaya itilir.  Buna karşılık her günü biraz daha yabancı gelenekler ithal edilir. O toplumda milli örfler ve töreler hiçe sayılır. Yabancı adetlere ise o toplumun fertleri dört elle sarılır.

Mazisi ile bütün alakasını ve bağlarını koparır. Şanlı tarihinden, bir zamanlar dünyanın dört bir yanını etkiliyen kültüründen, yine dış mihrakların tesiri ile kopartılıp atılır. Kendi milletinin töre ve inançları yerine, yabancı fikir ve ideolojiler zihinlere zerk edilir, cemiyetin fertleri ona göre şartlandırılır.

Ahlakî mefhumlar, mukaddes değerler zaman aşımına uğratılmak istenir.

Allah duygusu beyinlerden”, gönüllerden silmek gaye edilir.  Peygamberden hiç ama hiç bahs edilmez. Kur’andan söz etmek gericilik sayılır. Hele kurân ayetlerini okumak veya dinlemek sert ve hor bakışlara yol açar.

Şer bütün şiddeti ile etrafa terör saçar. Anarşi hükümran olur . Adam kaçırma, soygunculuk, insan dolandırma olayları artık umurî adiyeden sayılır..

Hırsızlık, yalancılık toplumda geçerli hale gelir. Genç kızlar iğfal edilir kimsenin kılı kıpırdamaz. Delikanlılar aldatılır, fuhuş, kumar ve içkiye sevk hatta teşvik edilir, kimse aldırmaz. Namus, iffet ve ismet mefhumları rafa kaldırılır.

Kadınlar birer meta halinde İstismar edilir, reklam vasıtası yapılır..

Rezalet ve hayasızlık  diz  boyuna çıkar. Ar ve hicap perdesi yırtılır. Büyüğe saygı küçüğe sevgi kalmaz. Herkes giderek saygınlığını yitirir. Eski değerlerini gün Begüm bitirir. Böylesine yozlaşmış olmuş bir cemiyetten, söyleyin insanlığa ne hayır gelir? İşte biz, böylesine tefessüh etmiş bir cemiyete kokuşmuş nazarı ile bakana.

Böylesine tefessüh etmiş bir cemiyette, gözünü dünyaya açan yavrunun hali ne olur? O yavru nasıl yetişir artık siz düşünün! Yüzde seksen etkisi ile bir ahtapot gibi kollarını arasına alıp sımsıkı sıktığı,  kıskıvrak bağladığı yavrunun hali nice olur, dikkatle bir kafa yorun!..

Çıktığı sokakta aradığını bulamayan, gittiği okulda istediği gibi serbestçe okuyamıyan, heran Ölüm tehlikesi ile burun buruna olan, binbir güçlükle kazandığı üniversitede dilediği gibi yüksek öğrenimini wjm yapamıyan, çalıştığı fabrika veya herhangi bir iş yerinde namaz kılmağa zaman ve zemin bulamayan, seyrettiği televizyon’da, dinlediği radyomda sevdiği bir programdan mahrum yetişen, sokakta her adım başı hayâsız çocuklarla kakışıp itişen çocuklar ne yapsın?

Bu çocuklar ibetteki ruhen ve bedenen çökmeğe mahkümdürler.  İster istemez kötüye, fenaya sürüklenip gidecekler.. Daha genç yaşta ümitleri heba olup sönecek. Böylesine tefessüh etmiş bir cemiyette yetişen gençlerin ruh ve beden yapılan elbetteki  zayıf olur. Bozuk cemiyet her zaman onu etkisi altında tutmaktadır. Az önce arz ettiğimiz gibi yüzde sekseni aşan tesiri ile adeta onu zayıflatmakta; ailesinden aldığı yarım yamalak terbiyesini sıfıra indirmede, babadan Öğrendiklerini, dededen gördüklerini, anneden duyduklarını nineden dinlediklerini biranda silip süpürmektedir.

Evet büyüklerinden dinleyip öğrendiklerini bir hamlede yalana çıkarmakta, yaşlı dede ve ninelerden dinlediklerini de bir atılımda beyninden söküp çıkarmaktadır.   zavallı yavruyu istediği gibi, istediği yöne yönelmektedir. İstediği ah istediği  yere çevirmekte, mayer yalizmin zaihiren cazip fakat aslında yalana ve aldatıcı  vaadi an ile onu oyalamaktadır. Böylece zaten yüzde yirmi gibi cüzi bir etkiye sahib olan ana-babanın evde sarf ettiği bütün çalışmalar ve gayretler boşa gitmektedir.

Ailesi ile cemiyet arasında çelişki gören, hatta ailesinin fertleri arasında bile tezat bulunduğunu fark eden yavrular ne yapacaklarım bilememekte, hangisinin doğru hangisinin yanlış olduğunu kestirememektedirler. Böylece aile ile toplum arasında şaşırıp kalmaktadırlar. Ne oluyorsa o yavrulara oluyor. Ne geliyorsa onların başlarına geliyor. Ne çekiyorlarsa onlar çekiyorlar.

Çünkü dışarıda ki insanlar başka.. Evdekiler başka… Hepsinin düşünce tarzları, dünya görüşleri ayrı ve taban tabana zıt… Ruh ve kafa yapılan da başka. Böylesine ayrı düşünce ve davranışlar karşısında kalan çocuklar, ister istemez toplumun yüzde seksen tesirine kapılıyorlar.

Toplumun o yakıcı ve kavurucu ceryanına kapılan, gayr-i ahlakî sellerin suyuna kapılıp giden ve nerede duracağı belli olmayan genç, evdeki anasını dinler mi hiç? Evdeki babasının sözüne kulak asar mı hiç? Bu genç, tabii ki sokakta öğrendiği o ahlak dışı davranışlarını, o edeb dışı çirkin söz ve küfürlerini evdede kullanacakdır.

Uğrunda saçını süpürge eden, yemeyip yediren, giymeyip giydiren, uyumayıp uyutan annesine. “Lan!” diye hitab edecektir. O elden ayaktan kesilen yaşlı babasma da.  “Haydi lan, moruk oradan!” diye bağıracaktır. Hem de hiç çekinmeden, korkmadan ve hatta en ufak bir utanç duymadan…

Evet böylesine bozulup dejenere olmuş o evlat o muhterem pederine:

“Haydi oradan yobaz! Gerici! örümcekli, paslı kafalı!”  diye haykıracaktır! Çünkü içinde gezip tozduğu toplum ona bunu vermiştir, bunu öğretmiştir. Sokaktaki gençlerden, okul arkadaşlarından bunu duymuş ve bunu öğrenmiştir. Uygulamasını da kendilerini çok seven ve üzerlerine titreyen ebeveynine karşı yapmaktadır. Bu vaziyet karşısında, evlad lan üzerinde ancak yüzde yirmi gibi cüzi bir tesire sahip olan ana ve babanın kolu kanadı kırılmaktadır. Ağzi kapanmakta, dili de konuşamamaktadır.   Sinmektedir. Daha doğrusu kaba ve terbiyesiz evlatları tarafından o masum anne ve baba sindirilmektedir.

Onlar : “Oğlum, Yavrum, Yapma evladım! Etme ;ocuğum.  Ciğer parem!” gibi müşfik ve son derece münis  ifadelerle hitab ettikçe, o ipe sapa gelmez evlat daha da şımarmakta ve daha da azmaktadır.

Bazı istisnalar vardır: Meselâ tanınmış o sosyalog’ların bu fikrini bozan, sıfıra indiren gayet cesur, azimli ve gayretli ana-baba’ya da rastlıyoruz. Amma sayıları parmakla gösterilecek kadar azdır.

Bu millet isterse böyle azimli, cesur anne ve babanın sayısınıı çoğaltabilir. Yüzde yirmi bir etkiye sahip olan ana ve babanın bu etkisini yüzde yüze çıkartabilir. Kahraman bir milletin evlatları olan ana-baba bir anda kahraman olabilir.

Evlatları üzerindeki etkilerini ve yetkilerini artırabilirler. Yeter ki biraz gayret etsinler.. Biraz sabır ve metanet göstersinler. Biraz titiz dikkatli davransınlar. Biraz temkinli ve tedbirli olsunlar. islamın onlara emrettiği ilgiyi biraz olsun göstersinler. Yeter ki biraz uyanık ve bilgili olsunlar. Yeter ki çocuk terbiye etmek, güzel yetiştirmek alanında kendilerini biraz yetiştirmiş olsunlar.

Yapamıyacakları bir şey olmaz. Kendilerinden kopmaya yüz tutan ciğer parelerini yine kendilerine  gösterecekleri gayret ve çabaları ile  bağlayabilirler. Kendilerinden nefret eden çocuklarına yine kendilerini sevdirebilirler. Sözlerini onlara geçirtebilirler. Verecekleri öğütleri de onlara rahatlıkla dinletebilirler.

Nasıl mı?

Nasıl olduğunu inşallah gelecek sahifelerimizde gayet mufassal bir şekilde izah edeceğiz. Şurası bir gerçektir ki, her şeyin çaresi, her hastalığın ilacı bulunduğu gibi, bu hastalığın da çaresi ve ilacı bulunmaktadır. Biz bu çareleri bir bir anlatıp sizleri mümkün mertebe aydınlatmaya çalışacağız inşallah..

Bu çareleri okuduktan sonra eğer evlatlarınız üzerine uygularsanız muhakkak başaracaksınız. Kendiniz okuyup öğrendikten sonra, kardeşlerinize. arkadaşlarınıza, konşu ve akrabalarınız hatta bütün din kardeşlerinize fırsat buldukça öğretmeniz başlıca vazifeniz olmalıdır. Çünkü dava hepimizin davasıdır. Hizmet etme görevi sadece bizim değildir.  Siz de ve bütün din kardeşlerim de aynı görevle yükümlüdür.

Sizlere ilerki sahifelerde göstereceğim çareler, emr-i bil-maruf ve nehyi anil munker (iyiyi emredip kötüden nehy etmek) müessesesine girer ki, bununla mükellef olmayan, tek bir mümin yoktur. Her şeyde olduğu gibi, Allah bu hususta da bizlerle beraber olsun ve yardım ile imdadımıza yetişsin.

Amin.

[inceptionistanbul]

Tarihteki Üç Önemli Bilginin Hayatı

Harizmî

Ebu Abdullah Muhammed bin Musa, Arap bilgini; Doğum tarihi ve yeri belli değil; 850’de Harizm’de öldü.

Cebir ve trigonometri bilimlerinin kurucusu sayılır. Astronomi dalında da önemli eserleri vardır. Hanimi. Halife Me’mun devrinde yaşamış ve onun kitaplık memurluğunda bulunmuştur. Bilgin, küçük dergilerden meydana gelen bir eser yazdıktan sonra bir sür Bağdat’ta çalışmalarına devim etti ve asıl ününü burada yaptı. Hindistan’a gitti ve orada matematikle uğraştı. Bağdat’a döndükten sonra (830), Me’mun’un kütüphanaalnde aaar yazmaya başladı. Bağdat’da ve Şam’da rasat yapan bir heyete katıldı. Haltla Me’mun tarafından yerim enlem dairesinin bir derecelik yayını ölçmek için bir yere gönderildi. Eserleri latinceye çevrilen Harizmt, Batı bilim dünyasında, Oescarteş’a kadar gelen en büyük matematik dehası olarak kabul edilmiştir. En önemli eseri, Cebir ve Mukayese Hesabı dır. Cebir kelimesi, batı dillerine bu kitap dolayısıyla Hfnıir Haraminin. «Enlem-Boylam Kitabı» isimli gökyüzü atlası da çok ünlüdür.

Coster

Laurens Janszoon, Coster adıyla tanınır. Hollanda’lı matbaacı ve mucit. 1405’e doğru doğdu, 1484’te Haarlem’de öldü.

Müteharrik harflerle baskıyı Gutenberg’ten önce icat ettiği söylenir. Haarlem’de matbaacı olan Laurens Coster, üzerlerine harfler kazılı tahta levhalarla baskı yapan önemli bir müesseseyl İdare ediyordu. Bu sistem, her eser için ayrı baskı levhalarını gerektirdiğinden külfetli ve masraflıydı. Coster, bunun yerine tahtadan ayrı ayrı harfler yapmayı ve kelimeler, cümleler meydana getirmek üzere bu harfleri dizmeyi tasarladı. Coster’jn geliştirdiği bu sistemle basılan bazı eserler, 1423 tarihini taşımaktadır. Coster’in yanında çalışan işçiler arasında bir Alman da vardı. Jean Gens-fleisch adını taşıyan bu adam, daha sonra Gutenberg ismiyle meşhur olmuştur. Ustasından ilham alan Gutenberg, müteharrik harflerle baskı sistemini Hollanda’da kurmuş ve daha sonra bunu aellstlrmiştir.

Stanhope

Kont Charles Stanhope. İngiliz devlet adamı ve mühendisi, 1753’te doğdu, 1816’da öldü. Kendi adıyla anılan ilk madenden baskı makinesini icat ederek basım tekniğinde çığır açtı.

Gutenborg’ten beri tam üç yüzyıl boyunca baskı tekniği hemen hemen hiç değişmemişti. Baskı yapılacak kâğıt tabakası son derece yavaş hareket ettlrilebllen çok büyük bir tahta vida aracılığıyla mürekkep sürülü dizili harfler üzerinde, elle sıkıştırılıyordu. Bu usulle saatte 100 sayfadan fazla baskı yapmak çok güçtü. Ingiliz mühendisi Stanhope baskı makinesinde tahtanın yerine, dökme demir kullandı. Bu şekilde işçilere, kâğıt yaprağı, dizili harflerin üstünde daha çok sıkıştırmak, dolayısıyla daha hızlı çatışmak ve saatte 300 sayfaya yakın bir baskı seviyesine erişebilmek imkânını sağladı Sonraları biraz daha geliştirilen Stanhope baskı makinesi, o kadar çok tutuldu kİ günümüzde, küçük İşlerde, birçok atelyede hâlâ kullanılmaktadır. Siyasi alanda da faaliyet gösteren Stanhope, liberal fikirleri savunmuş, köle ticaretine karşı çıkmıştır.

[inceptionistanbul]

Hıristiyanlıkta Peygamberin Öyküleri

Deliceler

İsa, Tanrının Egemenliğine ilişkin konularda başka benzetmeler de kullandı. Bu konuda kullandığı diğer bir benzetme de tarlasına iyi tohum eken ekincinin simgesiydi İsa benzetmeye şöyle başladı.

Tanrının Egemenliği tarlasına iyi tohum eken bir adama benzer. Tarlasına iyi tohum ekmiştir, fakat geceleyin bir düşman gelir. O güzelim tarlaya delice tohumlarını serper. Kısa bir süre sonra deliceler büyüyen buğdayların arasında sırıtır. Bunu fark eden işçiler hemen eve koşarlar. Durumu efendilerine anlatırlar.

“Bu oldukça kötü bir haberdir. Tarla sahibi üzüntüyle, Bunu bir düşman yapmış. Çünkü ben tarlaya iyi tohum ekmiştim’ der.

“Arkadaşları, istersen gidip deliceleri toplayalım’ der demez, adam sanki uykudan uyandırılmış gibi birden irkilir. Sakın bunu yapmayın! Eğer deliceleri toplarsanız buğdayların köküne zarar verebilirsiniz. Ekin biçme zamanına dek bekleyelim. O zaman orakçıya söylerim önce deliceleri toplar ve ateşe atar. Ardından buğdayı biçip ambara koyar1 deyip işçilerini gönderir.”

Isa, bu benzetmeyi anlattıktan sonra oradan ayrıldı. Öğrencileriyle yalnız kalınca benzetmenin ne anlama geldiğini anlatmaya koyuldu;

Tarla dünyadır. Tohum ise Tanrının sözüdür, iyi tohumlan eken İsa’dır. Deliceleri eken ise Şeytan’dır. Ekin biçme zamanı dünyanın sonudur. Orakçılar Tanrının melekleridir.

‘Dünyanın son gününe dek Tanrıya inananlarla, Tanrı reddedenler birlikte yaşayacaktır. Ama son gün adil Tanrı herkesi yaptıklarına göre yargılayacaktır, işte o zaman Tanrı’nın istediği gibi yaşayan insanlar Onun Egemenliğinde güneş gibi parlayacaklardır.”

Gizemli ve Değerli Bilgiler

İsa’nın çevresine toplanan halk çok dikkatle Onu dinliyordu. Isa, Tanrının Egemenliğini açıklamak için halka benzetmelerle sesleniyordu.

Tanrı’nın Egemenliğinin büyümesini ve önemini birçok örnekle açıkladı. Öncelikle Tanrı’nın Egemenliğini hardal tanesi ve mayaya benzetti.

Tanrı’nı Egemenliği bir adamın tarlasına ektiği hardal tanesine benzer. Hardal tanesi tohumların en küçüklerindendir. Tıpkı toz zerreciği kadar küçük olan bu tohum öyle büyür ki, tüm bahçe bitkilerinin boyunu aşar, ağaç olur. Gökte uçan kuşlar onun dallarında tüner, yuva yaparlar.

Tanrı’nın Egemenliği bir kadının tüm hamuru kabartmak için aldığı üç ölçek mayaya benzer. Azıcık maya bile tüm hamur teknesini değiştirir. Bundan sonra Isa’nın gizli hazine ve inci benzetmelerini kullandığını görüyoruz.

Tanrı’nın Egemenliği tarlada saklı olan bir hâzineye benzer. Hâzineyi bulan adam onu yine saklar. Gidip sahip olduğu her şeyi satarak o tarlayı alır. Yine Tanrı’nın Egemenliği güzel arayan bir işadamına benzer. O çok değerli bir ina bulunca gider varmı yoğunu satıp o mayi alır.”

Tanrı’nın Egemenliği, hardal tanesi gibi yavaş yavaş büyür. O Egemenlik bir maya gibidir. Yaşantımızı baştan başa değiştirir. Tanrı’nın Egemenliği o kadar değerlidir ve ondan yoksun kalmamızı engelleyecek hiçbir şey olmamalıdır. Zenginlik, ün ya da başka bir şey Tanrı’nın Egemenliğiyle asla karşılanamaz. Tanrı’nın Egemenliğine asla paha biçilemez.

[inceptionistanbul]

Hz. İsa’nın Mucizelerinden İki Hikâye

İsa’nın İlk Mucizesi

Isa, bir gün öğrencileriyle birlikte bir düğüne gitti. İsaftın annesi de oradaydı.

Konuklar sevinçle düğünün tadını çıkarıyordu. Oldukça kalabalıktı. İnsanlar dans ederek yerel oyunlarını yaparak eğleniyorlardı. Herkes keyifli bir şekilde zaman geçiliyordu. Ancak konuklara hizmet eden düğün sahipleri onlar kadar rahat değillerdi. Çünkü konuklara sunulan şarap tükenmişti. Düğünlerde konuklara şarap sunmak bir gelenekti. Bunu yapmamak düğün sahibini utandırırdı.

Isa’nın annesi de durumun farkına vardı. Hemen Isa’yı yanma çağırdı. Ona, “Şarapları bitti* dedi. Isa bu durumu değiştirebilirdi Ama Tanrının isteğine göre davranması gerekiyordu. Bir şeyler yapmak için Tann’dan buyruk almalıydı. Bunun için, “Anne benden ne istiyorsun? Benim saatim daha gelmedi* dedi.

Oysa annesi Isa’nın onlara yardım edeceğini biliyordu. Düğün sahiplerini bu zor durumdan kurtaracağına emindi. Onun için hizmetçilere, “Size ne derse onu yapın* dedi

Orada Yahudilerin geleneksel temizlikleri için kullanılan taştan yapılmış altı su küpü vardı. İçleri de boştu. Isa bu küpleri hizmetçilere göstererek “Küpleri suyla doldurun* dedi.

Hizmetçiler Isa’nın dediğini yaptılar. Belki de bu onlara garip geldi. Ama İsaftın annesi size ne derse onu yapın demişti. Bunun için karşı koymadan isteğini yerine getirmişlerdi Isa, “Şimdi bundan alıp şölen başkanına götürün* dedi.

Hizmetçiler şaşkındılar. Ama küplere doldurdukları su birden şaraba dönüşmüştü. Neler olduğuna inanamıyorlardı. Biraz önce su doldurdukları küplerden şarap almaya ve konuklara sunmaya başladılar.

Şölen başkanı, şaraba dönüşmüş suyu tadınca çok şaşırdı. Bunun nereden geldiğini bilmiyordu. Çünkü şarabın tadı çok güzeldi Düğün sahiplerine, “İyi şarabı en sona saklamışsınız” dedi.

Düğün sahipleri de, konuklar da zevkle eğlencelerini daldılar. Herkes mutluydu.

Isa’nın öğrencileri bu mucizeye tanık olmuştu. Gördükleri karşısında şaşkına döndüler. İsaftın çok özel biri olduğunu anladılar ve Ona iman ettiler. Çünkü Isa bu düğünde ilk mucizesini yaparak yüceliğini gösterdi.

Hastalara Doktor

Isa Damaskos ile Kefemahum arasındaki yoldan geçerken Mattayı gördü. O, Roma hükümeti adına halktan vergi toplayan bir görevliydi. Vergi görevlileri bazen gereksiz yere ya da fazladan vergi toplarlardı. Bunun için halk vergi görevlilerini pek sevmezdi Isa MattaVa, ‘Ardımdan gef dedi. Matta her şeyini bırakıp Isa’nın ardından gitti.

Daha sora Isa bir dağa çıktı. Bütün gece orada dua etti. Sabah olunca kendisini izleyenlerin arasından öbür öğrencilerini de belirleyip on iki kişiyi seçti.

Öğrencilerin adlan şunlardı: Petrus, Andreya, Yakup, Yuhanna, Filipus, Bartalmay, Matta, Tomas, Alfay Oğlu Yakup, Yurtsever Simun, Taday ve Yahuda Iskariyot Artık Matta da Isa’nın bir öğrencisiydi. Bu onu çok sevindirmişti. Mutluluğunu dile getirmek ve sevincini paylaşmak için bir şölen düzenledi. Birçok kişiyi şölene çağırdı. Şölene balıkçılar, çiftçiler, din bilginleriyle birlikte vergi görevlileri ve Ferisiler de katılmıştı Şölene katılanlann her biri farklı yapıda ve farklı yaşam şekline sahipti. Bazılan çok sevilir, bazjlan da sevilmezdi. Ferisiler yaşamlannı belirledikleri bu kurallara göre düzenlerlerdi.

Isa şölendeyken kimse arasında aynm yapmadan konuşuyor ve onlarla ayn ayn ilgileniyordu. Herkese karşı sevecen ve içtendi. Onlarla yemek yiyor, sohbet ediyordu. Birlikte aynı sofraya oturup yemek yemek sevginin en belirgin ifadesiydi.

Gel gelelim Ferisiler bu durumdan hoşnut değildiler. Isa’nın öğrencilerinin yanına yaklaştılar. Onlara, “öğretmeniniz neden vergi görevlileri ve kötü insanlarla birlikte yemek yiyor? ” diye sordular. Isa söylenenleri işitince, “Sağlıklı olanların değil, hasta olanların doktora gereksinimi var. Ben doğru kişileri değil, günahkarlan tövbeye çağırmaya geldim* dedi.

Tabii ki herkes ruhsal olarak hastadır. Günah herkesi kirletmiştir. Bunun için doğru olan hiç kimse yoktur. Dolayısıyla herkesin Isa’ya gereksinimi vardır. Ama yalnızca O doktora gereksinimi olduğunu kabul eden ve Oha kendisini verenler bu günah hastalığından kurtulacaktır.

Ferisilerîn sesi kesilmişti. İsa’nın önünde söyleyebilecek bir şey bulamadılar, ama içlerinden Oha karşı iyice diş bilemeye başladılar.

[inceptionistanbul]

Hıristiyanlık İnanışına Göre Lazar’ın Dirilişi

Lazar’ın Dirilişi

Bir gün Isa’ya bir haber geldi. Haberci, Lazar’ın çok ağır hasta olduğunu söyledi. Lazar, Marta ve Meryemin kardeşiydi. Isa, haberi duyar duymaz, ‘Bu hastalık ölümle sonuçlanmayacak; Tanrı’nın yüceliğine hizmet edecek” dedi.

Lazar Isa’nın ‘sevdiği kişi’ idi. Isa, ‘Dostumuz Lazar uyumuştur, gidip uyandıracağım’ dedi, öğrenciler, ‘uyuduğuna göre iyileşecektir* diye düşündüler. Ama Isa onun Öldüğünü anlatıyordu. Anlamadığını görünce, ‘Lazar öldü” dedi.

İki gün sonra beytanyaVa vardılar. Lazerim dört gün önce mezara konmuştu. Yahudilerden birçok kişi oradaydı. Marta İsa’yı karşılamaya çıktı. Isa’nın önünde diz çöküp, ‘Rab eğer burada olsaydın, kardeşim ölmezdi* dedi. Isa, ‘Kardeşin dirilecektir* dedi. Marta,‘Son gün, onun dirileceğini biliyorum* diye yanıt verdi.

Isa, ‘Diriliş ve Yaşam Benim. Bana iman eden kişi ölse de yaşayacaktır. Yaşayan ve bana İman eden asla Ölmeyecek. Buna iman ediyor musun?* diye sordu. O, ‘Evet, Tanrı Oğlu Mesih olduğuna iman ediyorum* dedi. Oradan yanından ayrılıp Meryem Isa’ya gönderdi.

Meryem diz çöküp, ‘Rab burada olsaydın kardeşim yaşayacaktı* dedi. Isa, onun ve öbür ağlayanların halini görünce derin bir üzüntüyle sarsıldı. ‘Onu nereye koydunuz?* diye sordu. Isa’yı Lazariın konduğu mağara mezara götürdüler. Oraya varınca Isa ağladı. O’nun ağladığını görenler, Lazari çok sevdiğini düşündüler. Isa mezara yaklaştı. Mağaranın önü bir kaya ile kapatılmıştı.

Isa, ‘Taşı kaldırın” dedi. Marta, “Rab, öleli dört gün oldu. Artık kokmuştur” diyerek Isa’yı engellemeye çalıştı. Isa, “Sana ‘iman edersen Tanrı’nın yüceliğini göreceksin’ demedim mİ?” dedi. Oradakiler ağır taşı şaşkınlık ve merakla yana ittiler.

Isa, *Ey Baba, beni her zaman işittiğini biliyorum. Ama halkın beni senin gönderdiğine İman etmesi için söylüyorum. ‘LAZAR DIŞARI ÇIKI’

Ortalıkta dehşet verici bir sessizlik oldu. Sonra, mağaranın kapısında önce bir karaltı belirdi ve ardından ölü, elleri ve ayaklan sargılarla bağlı, yüzü ve bedeni bezle sanlmış olarak dışan çıktı. Kim bir ölüyü diriltebilirdi? Kimse yapamazdı, ama Tanrı’mız DİRİLİŞ VE YAŞAM Tanrı’sıdır. O her şeyi yapabilir.

Marta ve Meryem kulakları çınlatan sevinç çığlıklarıyla koşup Lazaria sanılıp onu çözdüler. İman ettiler ki Isa Yaşayan Tanrı Oğlu Mesih’tir.

Bu olay üzerine orada bulunan Yahudilerin çoğu iman etti. Bazıları Ferisilerie giderek gördüklerini anlattılar. Ferisiler Isa’yı kıskandılar. Isa’ya iman etmek yerine O’nu öldürmek için düzen kurmaya başladılar.

İsa’nın Yeruşalem’e Girişi

Fısıh bayramında Yeruşalem çok kalabalık olurdu. Dünyanın dört bir köşesinden birçok kişi bu bayramı kutlamaya gelirdi Isa ve öğrencileri de tapınağa gitmek için yola çıktılar.

Isa öğrencilerinden ikisini bir köye gönderdi. Onlara, “Karşıdaki köye gidin. Oraya gider gitmez üstüne kimsenin binmediği bağlı duran bir sıpa bulacaksınız. Onu çözüp bana getirin. Eğer biri size bir söz söyleyecek olursa, Bunlar Rab için gereklidir. Rab onları geri gönderecek! deyin’ dedi. Acaba Isı bu sıpayla ne yapmayı düşünüyordu?

Mesih Isa Yeruşalem’e bu sıpayla girecekti. Yeşeya ve Zekeriya peygamber Mesih’in Yeruşalem’e girişini yüzyıllar önce peygamberlik ederek bildirmişti. “Sion kızma deyin ki, Bak, alçakgönüllü Kralın, bir sıpaya, evet bir eşek yavrusuna binmiş sana geliyor.'”

Öğrenciler bunu anımsayıp İsa’nın dediği gibi yaptılar. Yol üzerinde bir sokak kapısının yanında bağlı buldukları sıpayı çözdüler. Orada duran bazı Idşiler, “Neden sıpayı çözüyorsunuz?” dediler, öğrenciler Isa’nın kendilerine söylediklerine göre yanıtlayınca adamlar onları rahat bıraktı.

Sıpayı alıp Isaya getirdiler. Üstüne de kendi giysilerini yaydılar. Isa sıpanın üzerine bindi Kalabalık kahrı Yeruşalem’e gelmekte olduğunu duyunca Isa’nın öğrencilerine öykündüler. Isa Yeruşelem’e girerken topluluğun büyük çoğunluğu giysilerini, bazıları da ağaçlardan kestikleri hurma dallarını katım geçtiği yola serdiler. Onlar Isa’yı tanıyor ve Onu seviyorlardı, özellikle de çocukla’ kaya hayrandılar.

Zeytin dağının alt yamacına yaklaştığı sırada, öğrencilerden oluşan kalabalığın tümü görmüş oldukları bütün mucizelerden ötürü, sevinç içinde yüksek sesle Tanrıyı övmeye başladılar, katım önünden giden ve arkasından gelen kalabalık bağrışarak, “Davut Oğluna Hozanna! Rabbin adıyla gelen Krala övgüler olsun! En yücelerdekme hozanna diye kayı yüceltiyorlardı. Hozanna, “şimdi kurtar” anlamına gelir.

Bu ne görkemli bir girişti, ka Yeruşalem’e girince tüm kent sarsıldı. Kentte bulunan herkes birbirine aynı soruyu soruyordu. Kim bu adam? Topluluk da, “Bu Nasıra kentinden ka peygamberdir* diye yanıtlıyordu.

Ama bu durumdan hoşnut olmayanlar da vardı. Kalabalığın içinden bazı Ferisiler, “Öğretmen, öğrencileri susturf dediler. Çünkü kayı kıskanıyorlardı, ka onlara, “Size şunu söyleyeyim, bunlar susacak oka, taşlar bağıracakta diye karşılık verdi. Ferisiler, “Simizden hiçbir şey gelmiyor. Tüm dünya Otıun peşine takıldı” diyerek kayı engelleyememenin çaresizliğini yaşıyorlardı. Daha sonra tapınağa gitti. Her tarafı gözden geçirdi. Akşam vakti olduğundan, On İkilerle birlikte Beytanyaya geri döndüler.