Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.
Minne straalde
Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.
27 december 2018
Student wiskunde Minne Marijnen (25, rechts) lag op 9 april 1999 naast zijn pasgeboren broer Joep (19, medewerker bij Firma van Buiten) op een bed in het Bronovo ziekenhuis.
„Joep was twee uur eerder geboren. Mijn oma had mij speciaal opgehaald van school. Ik zat in groep drie. Volgens Hanneke, mijn moeder, wist ik al dat ik een broertje kreeg. Mijn ouders hadden mij dit eerder als geheim verteld en ik had dat goed weten te bewaren. Ik herinner mij vooral de rit met oma’s auto, een Fiat Uno, zo’n koekblik. Daarin zat ik graag. In het ziekenhuis merkte ik dat er iets aan de hand was. Volgens Hanneke zei zij toen tegen oma, haar schoonmoeder: ‘Hij is waarschijnlijk net als uw zusje’. Oma Gortel, die zo heette vanwege haar vakantiehuis in Gortel, had een zus met Down-syndroom. Joep had dat dus ook. Mij was dat niet duidelijk. Pas enkele weken later vertelden mijn ouders dat Joep anders was. Ik was vooral bezig met het hebben van een broertje, was nieuwsgierig. Toen hij alleen op bed lag ging ik naast hem liggen, keek naar hem en lachte. Hanneke zag dat en maakte de foto. Het moment herinner ik mij niet, maar de foto hing altijd prominent in huis. Later begreep ik dat mijn blik voor mijn moeder een omslagmoment was. Zij was direct na de geboorte best in de war. Mijn trotse, stralende blik als broer liet haar zien dat ze gewoon gelukkig en trots kon zijn. Onze verhouding is mogelijk anders dan andere relaties tussen broers. Toch heb ik het nooit zo ervaren. Joep is gewoon mijn broer, logeert vaak bij mij. Onze band is hecht en volkomen vanzelfsprekend.”