Işıl Haklı

Işıl Karaaslan [email protected]

[isilhakli]

20 Yıl Önce

Eskiden çok uzun gelirdi bana. Düşünsenize yirmi koca yıl.

Meğer o kadar hayatım olmadığı içinmiş.

Yirmi yıl öncesini hatırlayabildiğin zaman, aradaki zaman çok da fazla gelmiyor insana.

Önce ilkokulun ilk gününü hatırlıyorsun. Kaos. Ağlayanlar. Karnım ağrıyor dediğin anı hatırlıyorsun. Annen gitmesin istiyorsun. Şimdi olduğun yerden bakınca O'nun orada olmasının aslında ne kadar stresli olduğunu hissediyorsun. İşi var, gitmesi lazım, ama çocuğusun. Önceleri sadece senin için kaos sanıyorsun o anı, yirmi yıl sonra anlıyorsun ki annen için de kaosmuş.

Onbeş yaşında okula gidişini hatırlıyorsun sonra. Okula doğru yürürken kulaklığında çalan müziği. Önünden yürüyen üst sınıfın "boy band" grubunu, kapıda çorap rengi kontrolü yapan müdür yardımcılarını...

Sınav zamanını hatırlıyorsun. Şimdi çözemezsin o soruları.

Böyle tek tek hesaplasan asla bitmeyecek sorular vardı hani. İki üzeri bilmem kaç şuysa ve o da salı gününe denk geliyorsa iki üzeri milyar haftanın hangi günü olur.

Bildiniz mi soruyu. O zaman günler farklı sanıyorsun tabi.

Sen bir karar alamadıkça hepsinin aynı gün olduğunu bilmiyorsun.

Neyse.

Aklına geliyor bazen, yarın çocuğun sorsa nasıl çözeceksin bu soruyu? Hatırlamıyorsun ki mantığını.

O an öğretmen lazım mı mesela günlerin önemsiz olması için mutlu olması gerektiğini yoksa sadece soruyu mu çözmek lazım?

Dünyanın en iyi yaz tatili olduğu söylenir öss sonrası yazın ama dünyanın en zor yaz tatilidir. İçin içini yer. Öylece beklersin. Günler geçer sorudaki gibi. Sonra bir akşam üzeri bir haber spikeri der ki yarın “O” gün. Yarın açıklıyoruz.

Yarın, salı mı çarşamba mı önemsizleşir bir anda. Sonuçların açıklandığı gün olur. İki üzeri milyar kaçın denk geldiği gün mü önemli mi bu mu mesela?

Sonradan okusan da okumasan da hayatını değiştirmeyeceğini bilmediğin bir bölüm için kalbin elinde atar, yazlık yerin çekmeyen internetinde sayfa açılsın diye beklerken.

Üniversiteyi hatırlıyorsun, o ilk içi boş havan geliyor gözünün önüne. İlk kaburgalarının kırıldığı anı hatırlıyorsun sonra. Tanımlamaya bak. Kendini, aşkını gördüğün yerlere bakın hele.

Dünyanın en büyük acısı aşk acısı sanıyorsun. Bir yerden iki kere geçersen sanki kendini göstermek istiyormuşsun gibi görüneceğini düşündüğün o an geliyor gözünün önüne. O kadar önemli miydin? Onu hatırlamıyorsun.

Şanslıysan yirmi yıl önceye baktığında daha kimseyi kaybetmemişsindir. Ama bazen bu "kendince büyük" anılara ölüm eklenir. Üzerinden yirmi yıl geçmiş bir ölümün üstesinden gelmek de kolay değildir.

Bazen çok yakının olur bu, bazen çok yakınının yakını. O anı hep hatırlayacağını bilerek yaşarsın her yirmi yılını.

O'nun hatırlayacak bir yirmi yıl öncesi olamayacağını bilerek.

İşlere girersin. İlk patronunu hatırlarsın. İş için aldığın ilk kıyafeti, ilk oturduğun evi, ilk kazandığın parayı.

Ana başlıkları kolay hatırlarsın da nasıl bir insan olduğun yavaş yavaş silinir. Çocukluğunun saflığı nettir, gençliğinin asiliği hala ruhundadır belki. Ama bir yaştan sonra, geçmişi hatırladığın zaman o zamanlar olmak için hayalini kurduğun insanı pek düşünmezsin.

Bu yüzden hatıralar, o kış günü Ankara'da dolmuşa bindiğin an kadar net değildir. Halbuki daha iki sene öncesidir.

Ankara'da yirmi yıl önce o kış gününün soğuğunu yiyen senin, iki sene önceki hayalini düşünmeye bi tarafın yemez.

Çünkü bahanen yoktur. O insan olamamışsındır. Çocukken kurduğun hayali yerine getirememişsen çocuktum dersin. Gençliğin sana mahçupsa, o zamanlar aklımız bir karış havadadır dersin.

Ama asla yutmam dediğin şeyleri otuz yaşında yuttuysan kendine bir açıklaman kalmaz.

Hafıza ile ilgili rahatsızlıklarda hep son eklenen silinir.

Seksen yaşında biri yavaş yavaş bir şeyler unutuyorsa eğer önce dün ne yediğini siler, çocuklarını siler, karısını siler ama yetmiş yıl öncesini hatırlar.

On yaşındaki halini, o zaman ona verilen şekeri hatırlar. Sürekli de onu anlatır.

Elbette bunun bilimsel bir açıklaması vardır. Ama ben bunu, insan beyninin kendini korumak için yaptığını düşünüyorum. Aklın başındayken kurduğun hayalleri, olduğun kişiyi hatırlarsan onları gerçekleştirememiş olmak kaldırması çok kolay bir şey değildir.

Dedim ya bazen "kendince büyük" anılara ölüm eklenir diye. Üzerinden yirmi yıl geçmiş bir ölümün üstesinden gelmek kolay değildir.

Bazen bu kendiniz olursunuz.

Sanki orada ölmüşsünüzdür de başka biri olarak devam etmişsinizdir.

Bu yüzden zaman geçtikçe küçük olaylar karşısında ne hissettiğimizi hatırlamaktan ziyade, büyük olaylara karşı herkes tarafından kabul gören hisleri hatırlarız, anlatırız.

Adına "anlayış" deriz. "Olgunlaşmak" deriz.

On beş yaşımıza bakıp, çektiğimiz bir ayrılık acısı için "Ay lisede ne aptalmışım yaa, ne aşık olmuşum" derken,

Otuz beş yaşımıza bakıp yaşadığımız boşanma için," Yolu açık olsun" deriz.

Ortadan konuşuruz.

Kendimize döndürmeyiz ışıkları.

Çünkü deşersen, on beş yaşındaki kendine "aptal" demek kadar kolay değildir otuz beşine "aptal" demek.

Biri dümdüz içinde saflık içeren bir kelimedir.

Diğeri; olamadığını, olduramadığını, ne istediğini bilemediğini, isteneni veremediğini hissettiren bir kelimedir.

Yirmi yıl öncesini düşünmek, yirmi yıl sonrasını düşünmekten daha güvenli gelmiştir bana hep.

Birini hiç bilmiyorum. Birini biliyorum. Bildiğimi sanıyorum. Bu halimle o anlara gitsem, o gün kendimde göremediğim neleri göremediğimi düşünürüm.

Bu yüzden hep geçmişte kalırım. O an ne hissettiğimi, nasıl biri olduğumu, arkadaşlarımın neye dönüştüğünü, benim ne istediğimi ama neye dönüşemediğimi düşünürüm.

Bu hikaye de bununla ilgili, dönüşemediğimiz insanlarla ne yaparsak yapalım her ufak hareketimizde kendini belli eden insanlarla…

[isilhakli]

Klanlar

Uzun süredir bir “tayfacılık” var ünlü dünyasında.

Ünlülerin videolarının altına;

“Oo yine aynı insanlar konuk”

“Kadıköy tayfa”

“Birbirinizin işlerini övüyorsunuz” vs gibi şeyler yazılıyor.

O eski, zirvede ama yalnız ünlüler yok artık. Yani muhtemelen zirvede kimse yok da ondan.

O yüzden biz de sinir oluyoruz çünkü yani hem bir cacık yapmıyorlar, hem aşırı para kazanıyorlar hem de yalnız değiller arkadaşları var.

İstiyoruz ki acı çekilsin. Hem her şeyi paylaşıyorlar hem de iki tane olumsuz yorum alınca hemen; “saf kötüsünüz” “hangi ara böyle olduk” konuşmaları yapıyorlar.

Kötüyüz dostum yani. Baydık. Yorulduk. Sen dünyanı açarsan biz de açarız.

Öyle hem ünlü olalım hem kalabalıklar bizi kucaklasın yok. Bizi kimse kucaklamıyor.

Sen defterine hayallerini yazarken, biz deneme sonucunu öğreneceğimiz merdivenleri çıkıyorduk kalp atışlarımız kulağımızda.

Ya sırça köşkünde yalnız oturacaksın ya da buna katlanacaksın. Bana sorsanız bence şu an tam olarak ünlü olup yalnız olmalık zaman ama siz bilirsiniz.

Neyse bu tayfacılık, yeniler bilmez önce Sezen Aksu ile hayatımıza girdi, sonra Cem Yılmaz ile devam etti. Sezen’in tayfası (dikkat ederseniz Sezen dedim çünkü tayfacılık bunu gerektirir) aşk beşgenleri içinde savruldu.

Yaş da var tabi onlarda, kapalı kutu olarak kaldı yalıda yaşananlar. Benim için o tayfadan atılan Harun Kolçak ve Yıldız Tilbe önemlidir gerisi de goygoycudur.

Başlarındaki “ablaya” meydan okumuşlardır. Nerede ilgi bekleyen, güçlü birine istediğini vermeyen biri varsa bilin ki benim de kalbim orada atar.

“Sezen Aksu benim ustam olacak müzikaliteye sahip değil, ben müzik öğretmeniyim Sezen’den öğrenecek bir şeyim yok. Benim ustam Onno Tunç”.

Kralllll aradığımız isyan bu yaaa. Yattığın yer incitmesin Harun’um, bu ülke seni anlamadı.

Cem Yılmaz ise daha günümüze ayak uydurdu. Hem biraz karakter hem de heralde yaptığı iş gereği, kapalı kapılar ardına saklanmak istemedi. Adamın ekibi de kadına şiddet, yaşlılık egosu, homofobiklik vs gibi farklı sebeplerle dağılınca o da kendini Kadıköy tayfanın “abisi” olarak konumladı ve şimdi her konserde, her merdiven altı stand-up’ta en ön sırada genco ekibi ile oturuyor.

Onlar O’nu beğeniyor, O da Onları dizilerinde oynatıp, vitosunda gezdiriyor.

"Cem Abi" muhtemelen çok depresif bir karakter değil. Halbuki bu yaşta depresif olmak lazım. Her yaşın bir psikolojik yönelimi vardır arkadaşlar, 50 yaşında hayata bağlı olamazsınız. Olmaz.

Ben şu yaşımda hayata tek elimle zor tutunuyorum siz ne ara sizden 20 yaş küçüklerle takılabilecek kafaya geldiniz. Benim başım benden 2 yaş küçüğü kaldırmıyor.

Evinize kapanmanız lazım. Göz önünde olmamanız ve arka planda inanılmaz işler yapmanız lazım. Bağımsız filmde oynamanız, çok duymadığımız bir genç şarkıcıya şarkı sözü yazmanız, kaburga kıran filmler/diziler yazmanız lazım.

Çünkü 50 yaşındasınızdır. Artık gençliğinize mahçup olmanız lazım, gençliğe özenmeniz değil. Gençliğinizin dağlanması lazım. Sizin “dağlanmak” falan gibi kelimeler kullanmanız lazım. Siz gençliğimiz büyük “patladı diyenlerle oturuyorsunuz.

En üzüldüğüm konu ise "Cem Abi’nin" bu tayfa ile takılmak için anadolu yakasına geçmek zorunda kalması.

Türkiye’de bir yere gelmiş isimler asla gerçekten işlerini ve yeteneğini beğendiği insanlarla takılmaz arkadaşlar. Destek yoktur. Destek gibi görünürler.  Bunu yazın, bir gün tanışırsanız Işıl böyle diyor dersiniz. Bu sadece ünlüler için değil aileler, arkadaşlar, patronlar, apartman yöneticileri, siyasetçiler için de geçerli.

Etraflarına topladıkları insanlar onlar gibi olsun isterler. Onlar gibi düşünsünler, onların sevdiklerini sevsinler. Nefret ettiklerinde nefret etsinler. Belirli sınırlar içinde kalınsın. O’nun akıl edemediği akıl edilmesin. O’nun hayatı boyunca almadığı kararlar, yazamadığı şarkılar, ağlayamadığı olaylar yüzüne vurulmasın. Kimse onları yazamasın, kimse o kararları almasın. Pişmanlıkları herkesin pişmanlığı olsun.

Övdükleri işleri gerçekten övmezler. Kendilerini bir basamak yukarı koyarak “gurur duyarlar”. Biriyle gurur duymak onurlu bir davranış değildir. Biriyle gurur duymak kibirli bir davranıştır.

“Çok iyi bir iş, çok gurur…”

Siz zaten olmuşsunuzdur da başkaları da bir şeyler başardı diye gurur duymuşsunuzdur.

Eğer çocuğunuz dışında biriyle gurur duyuyorsanız kibirlisiniz. Ki anne baba olmak da kibirli bir şeydir. Yaratıcı olmuşsunuzdur. Yarattığınız ile gurur duyarsınız.

Daha dün bebektir ne ara buralara gelmiştir. Aldınız mı üstten bakmayı.

Size muhtaçtır ne ara birey olmuştur. Yakaladınız mı “sen kimsin ki” lafını.

Ama bu kibiri, bir şekilde idare etmeyi herkes öğrenir hayatta. Öğrenemeyenler terapiye gider.

Giriş popüler kültür linçi ile başladı ama asıl bugünün konusu, tam olarak bu kalabalıklar.

Ait olduğumuz, ait olmak istediğimiz, bir zamanlar ait olup artık ait olmadığımız, aitliğin ne olduğunu sorguladığımız kalabalıklar. Bir alfanın etrafına toplanılmış, ya da herkesin alfa olduğunu sandığı dünyalar. Bizimle gurur duyulduğu, bizimle gurur duyulsun istediğimiz, bizimle gurur duymak isteyenlerle çevrili klanlar. Herkesin birbirinden bir şey beklediği, vermeyenin kötü olduğu, herkesin çektiğini çektirmek istediği, özgür olanların kanatlarının kesildiği, sadık olmanın en önemli huy olduğu topluluklar.

Kariyer tavsiyesi veren, iş hayatında yapılması ve yapılmaması gerekenleri anlatan yazıları hepiniz görüyorsunuzdur. İşte onlar da kendilerine abi çekilsin istiyorlar.  Klanları olsun onlara biat edilsin istiyorlar.

Arkası kollansın istiyorlar hiç arka kollamadan.

Aile de öyledir. Ne yaparlarsa yapsınlar hep en sonunda onların yanında olun isterler. Ananeler, dedeler, dayılar, teyzeler, kuzenler… Hepsi seçmediğiniz bu klanın üyesidir ve sizin sahibinizmiş gibi davranılar.

Siz evlenirken yorum yapabileceklerini düşünürler, yaparlar da. Yaşadığınız hiç bir şey hakkında hiç bir fikirleri yokken mesleğinizi sorgularlar, eşinizi sorgularlar, bayramda gittiğiniz tatili sorgularlar, verdiğiniz kiloyu, saçınızı boyattığınız rengi, onları aramadığınız gün sayısını…

Onları “önemsiz” hissettirdiğiniz her anın intikamını alırlar sizden.

İşin bir de anne baba kısmı vardır. Onlar bu akraba klanına karşı sizi korusalar bile onlarla içeride verdiğiniz savaş çok daha büyüktür.

Onlar Sezen’dir çünkü.

Sizi buraya kadar getirmişlerdir. Bugün aldığınız her, “onlar gibi olmayan” kararda kendinizi kötü hissedersiniz.

Onların ne beklediğini, ne istediğini adınız gibi bilip, onların sizinkini bilmediği bir dünyaya alışmanız gerekir.

Bu gruplar içinde öyle bir hale gelirsiniz ki onları sallamayan, kendi hayatı olan, saçını istediği renge boyatan, tatile istediği yere giden ama tam olarak onlara dönüşmüş biri olursunuz. Onların istediği gibi olursunuz.

Verdiğiniz cevaplar sadece içine biraz isyan tohumu katılmış ama sonucu değiştirmeyen kararlardır.

Sezen’in istediği şarkıyı söylersiniz, belki biraz Sertab nağmesi yaparsınız.

Cem’in güldüğüne gülersiniz, belki daha kısık sesle.

Aynaya baktığınızda annenize benzemezsiniz. Ama onun aynısı olacaksınızdır, sadece bir 10 seneniz vardır.

Bir gün öyle bir mail atarsınız ki o mailin aynısını 10 sene önce alıp ağladığınızı unutursunuz. Size o maili atan, empatisiz patrona dönüşmüşsünüzdür.

Kalabalıklar içinde saklanmak kolay.

İnsanız; hep onu seçiyoruz. Birilerine benzemek, kabul göreni devam ettirmek, liderin peşinden gitmek, zaten popüler olanı takip etmek...

Ben hep zirvede yalnız olunuyor sanıyordum. Yalnız olunca zirvede olunuyormuş.

Bir gün ne yapacağımızı gerçekten kendimiz seçmemiz umuduyla.

Harun gibi. Hatırlanmamayı göze alarak başkalarının hatıralarının kahramanı olmayanlara.

[isilhakli]

Beklenen 2022

Benim beklediğim bir yıl oldu 2022.

Beklediğim derken yanlış anlaşılmasın, tahmin edilebilir anlamında değil.

Eylem olarak durup beklediğim. Neyi beklediğimi, neden beklediğimi bilmeden öylece zaman doldurdum biraz.

Hayata dair çok bir aksiyon alasım, bir şeyleri değiştiresim, bir şeyi çok sevesim, bir şeyden nefret edesim gelmedi pek içimden.

Zaten sevdiklerimi sevdim. Zaten bildiklerime inanmaya devam ettim. Şaşırmadım hiç mesela.

Sanki olacakları biliyordum gibi geldi hep. Hiç bir son bir anda oluvermiyor. Her son başından beri birlikte yürüyor bizle.

Kendimde ve benim dönemimdeki insanlarda bunu farkettim bu sene.

Büyük dertlerimiz olmadığı için kendimize bazı durumlar yaratıp o durumlar içinde aldığımız yaralar hakkında konuşuyoruz.

Sıkışmışlığımızı kendimiz seçip, sonrasında da “biraz değişikliğe ihtiyacım var” diyoruz.

Nedenini bilmiyorum. Benim mesela öfkem çok sonradan belirir. İlk gün bana yapılana ses etmem. “Anlayışlı” gibi davranırım. “Olgun” gibi görünmek isterim çünkü. Nasıl göründüğüm ne hissettiğimden daha önemlidir genelde.

Zaman geçer. Olayların üzerinden ne sular akar. Kişilerin hayatlarına başka başka dertler girer.Benimse kafamdaki sınırlar kalınlaşır. O gün yapılan her neyse onu unutmamışımdır hala.

Gülümsemeye devam ederim. Eski defterler çoktan kapanmıştır. Kapanmış mıdır?

Ben, karşı tarafın kafasında istediğim “beni” yaratmışımdır ama unuttuğum bir şey vardır.

Ben hiç affetmedim ki. Ben hiç “böyle” konuşulacak biri olmadım ki.

Ama aslında oldum.

Kendi yarattığımız durumların kurban rolünü oynamak en iyi yaptığımız şeydir. Yukardaki sadece ben değilim. Tanıdığım pek çok insan.

İlişkilerin içine gireriz, dürüst bir şeyler yaşamak isteriz ama otuz beş yaşındayızdır. Kimse geçmiş otuz beş yılını hiç bir şey saklamadan kimseyle paylaşmaz.

Saklanacak bir şeyimiz olmasaydı dürüstlüğe bu kadar takmazdık zaten.

Hep istediğimiz şarkılar çalsın isteriz, sonra da hep ben çalıyorum diye dertleniriz. Bizim yerimize birisi seçsin ama en doğrusunu seçsin isteriz.

Bizim için en doğrusunu biz biliyor muyuz ki?

Sonra bir film izleriz, filmdeki başrolü kimse bir türlü anlamaz. Hah deriz işte ben. Bizi anlasınlar diye hiç bir şey yapmadan bekleriz. O başrol en azından doksan dakikadır bize kim olduğunu anlattı.

Biz en son kime anlattık?

İş yoğunluğunu dert ederiz ama imkanları bırakamayız. Patronlardan şikayet ederiz ama resimlerini beğeniriz.

Bazı şeylerden korkarız ama korktuğumuz şeyleri hayatımızdan çıkarmaya ya da onları bir daha gündemimize getirmemeye de cesaret edemeyiz.

Dışarıdan büyük kararlar almış gibi görünenimiz bile büyük kararlar almamıştır. Alması gereken asıl kararı almamak için başka büyük bir değişiklik yapmıştır.

Bekleriz.

Bir şey olsun diye bekleriz. Ne olursa artık. Ben de öyle yaptım. Biraz bekledim.

Beni tanımlayacağını düşündüğüm şeyleri yapmak yerine bir sürü kitap okudum mesela. Biri bana “sen bu sene ne yaptın?” derse eğer, sırf ona, onun bu sene içinde yapmadığı bir şeyi yaptım demek için okudum.

Çünkü ne hissettiğim değil nasıl cevap verdiğim önemli.

Benim bugüne kadar şikayet ettiğim hiç bir şey benim seçmediğim bir şey olmadı.

Cevabına daha önceden hazırlanmadığım bir şey olmadı.

Bu ayrıcalıklı hayata gelmiş çoğumuz için geçerli bence. Bu yüzden belki o büyük izleri bırakacak olanlar bizler olamayacağız hiç.

Bizim başımıza ne geldiyse, daha önceden gelmiş çünkü. Biz de onu değiştirip değiştirip kendimize anlatıyoruz.

Bu yüzden de 2022 beklediğim gibi bir yıl oldu.

Umarım 2023 şu büyük adımların atılabildiği, kimsenin bizim şarkımızı çalmasını beklemediğimiz, başımıza ne gelecekse yeni atılan adımlar yüzünden gelen bir yıl olur.

[isilhakli]

Yeni Başlangıçlara

Bu açıklamayı ya da “güzel bi şeyler oluyor” fotoğrafı görüyorsanız bilin ki hiç bir bok olmuyor.

Valla bak. 

Son zamanlarda çok görmeye başladım. "Yeni başlangıçlara kalktı bu gece kadehler” he ya he.

Bunlar yaratılan gizemler ile size kendinizi kötü hissettirmeye yönelik eylemler. İnsan bunlara bakıyor, sonra diyor ki ben hiç bir şey yapmıyorum. Herkes kendi yolunu buldu. 

Bunca yıldır öğrendiğim bir şey varsa o da bu hayatta yolunu bulan, belirtme ihtiyacı duymuyor arkadaşlar.

Ercüment Ovalı tweet atmıştı ya aşı buldum diye. 

Mesela aşıyı ben bulsam benim de yapacağım ilk iş tweet atmak olurdu. Geri sayım falan yapardım. Bu yüzden aşıyı ben bulmadım. 

Çünkü yani olayım aşıyı bulmak değil işin gösterişindeyim ben. Bu yüzden aşıyı Ercüment de bulamadı arkadaşlar. Benimle aynı sebepten.

Tarkan mesela. Canımız ciğerimiz di mi. Son bir senedir, “ben de özledim” , “yakında buluşuyoruz”, “ klip geliyor” falan gibi naif ruhu ile açıklamalar yapıyor. 

Bir şey çıktı mı? Çıktı. Çıkan şey bizi mutlu etti mi? Yok. Kıyamıyorum hiç Tarkan’a ama böyle yani.

Aynı Tarkan demiş miydi “Kuzu Kuzu GELİYORUZ” diye. Demedi. Bir anda geldi, hepimizi bitirdi gitti. Hala “bu nasıl giriş” diyorum her dinlediğimde o albümdeki her şarkı için.

Düşün Al Pacino setten fotoğraf atıyor. “Sette ilk gün, inanılmaz bir iş geliyor #baba”

Adamın elleri titriyordu ya sette. Ortaya ne çıktığını, nasıl oynadığını bile bilmiyormuş. Bu yüzden ortaya Micheal Corleone çıktı. 

Zaten bu yüzden de hiç birimiz 30 yaşında böyle bir rol teklifi almadık, çünkü biz bu rol bize geldi diye götümüzü indirene kadar atarlardı bizi filmden. Beni kesin atarlardı sizi bilmem.

Türkiye’de bazı oyuncular audition vermiyor. Bana direkt rolu verirsin ya da vermezsin diyor. Çünkü setten fotoğraf…

Tolkien ilk elfçe kelimesini yazıyor, sonra onunla hikaye paylaşıyor. “Yeni bir dil, yeni bir orta dünya projesi.. çok heyecan” 

Olmuyor di mi. Olmaz. 

Elfçeye gerek yok ya, ben rabbit kelimesinden ilham alıp hobbit diye bir ırk yazacağım ve bunu dünya ile paylaşmak için kitapların bitmesini bekleyeceğim. İMKANSIZ. 

Yine bu yüzden ben elfçe yazamıyorum, sadece q klavye.

Bir sayfa paylaşılmış mesela, her yer bulurlu, tek dize görünüyor. 

"mama just killed a man,”

Altında yorum; “benim için çok özel bir yerden gelen, kalbimi açtığım bir şarkı… sabırsızlanıyorum”  Freddie bunu yapar mıydı. ASLA. Gülben yapar mıydı, kesin. Şimdi dersiniz o zaman dünya kapalıydı bu kadar bağlı değildi bir birine, sesini duyurabileceğin platform yoktu diye. 

Ondan değil abi yapan yine yapardı. Yapıyorlar. Yapanlardan da bişi çıkmıyor.

Cem Yılmaz yazdığı her şeyi koyuyor. Yazıcam, yazıyorum, yazarken viski içiyorum, yazdım, bak bunlar oyuncular, okuyorum, okuma provası yapıyorum, çekiyorum, çektim. Çıkan sonuç? Peh...

Bunun yanında yaratım süreci paylaşılmayan işlere bakalım; Ölümlü Dünya, Kurak Günler, Ezhel “geceler”, Simge “Yankı”, Serdar Ortaç “Mesafe”, Aşk-Memnu, Her şey çok güzel olacak, Aile Arasında...

Bu tespite göre mesela Gülse Birsel’in yeni filmi de tırt olacak gibi çünkü çok paylaşım var. Bekleyip göreceğiz. Simge’nin burada ne işi var diyorsanız çok yazık size onu da ayrıca belirtmem lazım. O kıza gereken değerin verilmesi gerekiyor hele ki Gülşen’imin piyasada çok görünmediği şu günlerde.

İyi şeyler yaratılırken iyi olduğundan korkup; süreçte paylaşacak kadar kendine güvenememek, ama sesini duyurmadan da uyuyamamak, sonunda daha fazla içinde tutamadan gözün kapalı dünyaya vermek lazım sanırım.

Yıldız Tilbe’ye sormuşlar;

- Bestelediğiniz ama hiç duymadığımız bir şarkınız var mı?

- Var, sonradan okuyunca kimsenin canını bu kadar acıtmaya hakkım yok diye düşündüm. Sandığa kilitledim.

obaaa….

[isilhakli]

Bizim de Travmalarımız Var

İlkokulda sıra arkadaşlarım bazen o gün bana küsmeye karar verirlerdi. Anlamsızca konuşmazlardı. Tamamen kendi eğlenceleri için. Daha önceden tanışıyordu onlar, babaları birlikte çalışıyordu. Artık bir kankalık mı geliştirdiler, ya da böyle ilkokul daha mı çekilir oluyordu bilmiyorum beni seçmişlerdi. 

Dışarıdan görünen sınıfın akıllı kızlarıydık, ama içeride belli ki ilişkimizi oturtamamıştık.

7-8 yaşındayım kötü hissediyorum kendimi. 

Düşünsene hiç bir şey yokken seninle konuşmuyor sıra arkadaşların. Her sabah bir piyango senin için.

Tek merakı bir sonraki öğretmenler gününde sınıf annelerinin ona ne alacağı olan ilkokul öğretmenime konuyu taşıdım. Çok bir sonuç alamadık çünkü yani bir neden yoktu, neden olmayınca çözemiyorduk da konuyu. 

Karşımızdakiler de 7-8 yaşlarında arkadaşlar yani ne kadar çözüm odaklı olabiliriz. Bu arada bu konu böyle haftada bir ya da iki haftada bir vs oluyordu.

Onların sessizliği büyüdükçe, benim içimdeki boşluk da büyüyordunfö<snfnsfsfs şaka şaka...

Onların sessizliği büyüdükçe; benim de hayattaki olayları kendime zarar verme pahasına büyüterek dışarı taşıma kabiliyetim büyüdü. 

Yaşım ilerledikçe buna daha iyi adlandırabileceğim, o zamanlar 7 yaşındayım. Sonrasında buna Gollum etkisi de diyeceğiz hep birlikte hatta.

Sınıfın altın kızlarıydık ama içeride mutsuzduk. Defalarca konuşuldu bizlerle, sözler verildi yeminler edildi. 

Ama biliyorduk, tutamayacağımız sözlerdi bunlar. 7 yaşındaydık.

Sınıfın o kadar da “altın" olmayan kızları ile bir anlaşma yaptım. Annemin ve öğretmenimin çözemediğini çözmeye kararlıydım. 

Çünkü eğer bulunan çözüm sadece benim huzura kavuşmama odaklanıyorsa bu benim için yeterli değildi. Onlar beni huzura kavuşturmak istiyorlardı.

7 yaşındaki ben ise, intikam.

Neyse, çok basit bir şey yaptım. Yerimi değiştirdim abi. 

Ama sadece gidemezdim değil mi? Yakıp yıkmam da gerekiyordu. Ve o kadar göz bebeği olmayan başka birini bizim göz bebeklerinin yanına koydurttum. 

Onların yanına gidecek ile anlaştım, kendi yanına gideceğim ile anlaştım ve öğretmenime sundum bunu. Konuyu konuştuğumuz kapının önünü bile hatırlıyorum. 

Travmalar iyidir arkadaşlar hafızayı güçlü tutar. 

Neyse bizim bel fıtıklı, ömrünü rapor ile geçiren ilkokul dehası kabul etti çünkü yani kim uğraşacaktı bu tip konularla. Kocasından da özel ders alıyordu herkes, cumartesi günleri evine gelen toplam öğrenci sayısında bir sıkıntı yaşansın istemezdi.

Hayatımın en güzel iki gününü geçirdim.

Çünkü bizim sessizlik yemini etmiş tapınak rahibeleri yanlarına gelen ve onları haketmeyen kişi karşısında çok mutsuzlardı.

Ben ise gerçekten adil olan dünyada, cam kenarındaydım artık. Kapı tarafı ile vedalaşmış ve geride bıraktığım köyde tek bir canlı bile bırakmamıştım.

Anneleri okula geldi, neden kızlarının yanına başka birinin alındığını araştırmaya başladılar. 

Buralarda bir sınıf ayrımı kokusu aldınız değil mi?

Tam sınıf ayrımı denemez ama seçtiğim kurban sınıfın çok da çalışkan olmayan bir üyesiydi diyelim. Ben de almıştım o kokuyu. 

O yüzden onunla anlaşmıştım. Kızın bir günahı yoktu.

Büyüyünce zaten çok da matah karakterler olmayacak iki kız için,  başka bir kızı harcadım.

Kendi travmamı atlatmak için ona travma yaşattım. 

Olay büyüdü. Benim annem okula çağrıldı, onların annesi benimle konuşmaya çalıştı vs vs vs. 

Aslında görünüşte hiç bir şey yoktu. Kimse kimseye hakaret etmemişti, kimse kimseye vurmamıştı.

Ama o sessiz öfkeyi tanıyordum tam olarak kimsenin kimseye kızamayacağı ama herkesin mutsuz olacağı dekoru kurabilmiştim. Öyle sessiz kalınmaz böyle sessiz kalınırdı.

Kendi kızları suçluydu, bu yüzden onlarca “kabul görebilecek” başka bir kız onların çocuklarını tercih etmemişti. 

Kapı tarafındaki “O” 2. sıra benim gibi masum bir öğrenciye “iyi örnek” olamamıştı. 7 yaşındaydım.

Tek istedikleri kızlarının yanına; önce renkli kağıt ile kaplanmış defterleri, üzerine şeffaf kağıt ile tekrar kaplayarak yenilmez hale getiren bir çocuk oturmasıydı. 

Bütün defter kaplarına hükmedecek bir çift kaplama.

Geri dönmedim. Ben masumdum. İncinmiştim. İstenmediğim yerde daha fazla kalamazdım :/

Geri dönmedim. Çünkü benim mutlu olmamın bir önemi yok, karşımdaki tükensin yeter benim için. Bu uğurda ben tükenirsem de kabulüm. Bu yüzden genelde Gollum’u tutarım.

Şimdi tabi bu hikaye, beni hikayenin bütün kahramanlarından daha kötü biri yaptı. Yeni moda bu ya, artık kötü kahramanların gözünden izliyoruz hayatı. 

Kötü oldu ama bir sor niye kötü oldu.

Benim içimde varmış arkadaşlar. 

Çocukluk travmalarınızın sebebi muhtemelen benim gibi başka travmalara daha büyük travmalar ile cevap vermeyi küçük yaşta öğrenmiş ve hayatta kalabilmek için sizi harcamış başka bir çocuk. 

Çok da takılmayın biz de her şeyi halledemedik yani. 

Belki o iki kız haftada bir ışıl detoksuna girme ihtiyacı duyuyordu. Belki diğeri tembel değildi anı yaşıyordu abi bilemeyiz. Herkes kendine göre haklıydı. 

Bu yazı dizisinde travmalara neden olmuş karşı tarafları inceleceğiz ve herkesi anlamaya çalışacakajklfjalkfjls.

[isilhakli]

Bizim Yüzümüzden

Aralık ayı böyle bir hevesli olunur.

Hani sanki yanlış olan sen değilsin de geride bıraktığın seneymiş gibi davranma lüksün vardır çünkü.

Mart ayı böyle kıştan çıktım mı bahara girdim mi ikileminde kalırsın.

Hani sanki karar veremeyen bir yöne gidemeyen sen değilsin de mevsimlermiş gibi davranırsın.

Haziran ayı, "ay şu an hiç kendimi üzemeyeceğim" moduna girersin.

Sanki seni üzen başkasıymış gibi davranırsın, güzel esen bir terasta seni üzenlerden uzaklaşmış da hayatın tadını çıkarıyor gibi yaparsın.

...

Eylül ayına ise hiç bir bahane işlemez.

Sene henüz bitmiyordur ama yeni biri olmak için de geçtir artık.

Eylül, sonbahar romantizm yapmayacağım. Hiç sevmem çünkü; aylara, bazı sayılara, eşyalara, işlere anlam yüklemeyi. Bana kendi hareketlerine anlam yüklememek için yapılan bir şey gibi gelir hep. Ama çok sevdiğim bir şey vardır ki o da bir şeyleri diğer şeylere benzetmek.

Eylül de öyle. Gerisinde büyük iz yok, önünde çok umut yok ama aslında başlangıç gibi de duruyor ama değil de gibi sanki. Yapılamayan şeyler, olunamayan insanlar çok ortaya çıkar eylül ayında, öyle büyük kararlardan bahsetmiyorum.

Çünkü bence bu hayatta herkesin büyük hayalleri yok. Ya da o hayallere ulaşamayınca mutsuz olmuyor herkes.

Aslında her şey yolundayken, kendine dışarıdan bakmak en zoru bence. Olduğunu sandığın insan olmadığını anlamak. Olmak istediğin insanlardan daha vasat olduğunu görmek.

The Rehearsal'i yeni bitirdim. Bir dizi değil aslında bir reality show. Hayatı prova etmeyi deniyorlar.

Ama beni mahveden kısmı -belki de bu ara tek düşündüğüm şey bu konular olduğu için- kendine dışarıdan bakmana yol açtığı yerler oldu. Çok da yok aslında bir iki kere yapılıyor.

Bir oyuncunun sizi bir süre izleyip, sonrasında sizin gibi davrandığını düşünün. 

Onu dışardan izlemeye yüreğiniz yeter mi?

Başkalarına bakarken ki bi de iyi bir gözlemciyseniz aslında insanların neyi neden yaptığını görmek çok da zor değil. 

Birinin siz aradığınızda telefonu açma sesi bile o insan hakkında bir not vermenize neden olurken, telefonun ucunda kendi sesinizi duyduğunuzu bir düşünsenize. O notu kendinize verdiğinizi.

Sizin, hakkınızda o çok da hoş olmayan düşüncelere kapılan kişinin aslında kendiniz olduğunuzu. Karşı tarafa hissettirdiğiniz o tavrı birebir kendiniz yüzünüzden karnınızın içinden hissettiğinizi bir düşünün.

Bir duyguyu anlamak kolay. O duyguyu neden hissettiğinizi de düşünerek bulabilirsiniz belki ya da yardım alarak. O duygunun karşı tarafa ne hissettirdiğini de tanımlayabilirsiniz.

Yapması en zor olan şey o hissi karşıya verenin kendiniz olduğunu görmek bence. Sesinizi duymak, o an ki duruşunuzu görmek, bakışlarınızın ne kadar irite edici olduğunu, aslında ne kadar zavallı olduğunuzu görmek.

Dışardan nasıl göründüğünü anlamak; gizlemek istediklerinin aslında ne kadar ortada olduğunu farketmek, göstermek istediklerinin ne kadar görünmediğini farketmek. 

Tek bir el haraketenin senin o güvensizliklerini ne kadar ele verdiğini anlamak. Aslında çok da iyi biri olmadığının senin sandığından daha fazla belli olduğunu anlamak.

Eylül ayı da böyle biraz bence.

Bahanesi yok. Pisliği örten kar yok, baharın gelişi ile kahverengi toprağın üstünde biten yonca yeşillikler yok,tek bir dalgayla kumsalı temizleyecek bi yaz mevsimi yok.

Sadece biz varız.

Özümüzde ne kadar bok gibi insanlar olduğumuzu anlamak için bir fırsat aslında belki de.

Eleştirdiğimiz insanlara dönüştüğümüzü, birilerinin filminin kötü bile değil silik kahramanı olduğumuzu farkettiğimiz, hiç sevilmediğimizi değil de aslında hiç sevmediğimizi anladığımız, bazı şeyleri kişiselleştirdiğimiz için “öyle” davrandığımızı savunduğumuz ama aslında egomuzun ağır bastığını, birilerinin neden bizim arkamızda olmadığını çünkü hiç arkamıza bakmadığımızı anlamamız için gereken bir zaman eylül bence. Ama bunları öylesine değil kendimize dışarıdan bakarak değil, kendimize maruz kalmış birileri gibi yaşayarak anlamak lazım. Öyle ki devam edememek lazım, kendimizden utanmamız lazım.

Bazı şeyler bizim "için" değil, bizim "yüzümüzden" olabilir. Görmemiz lazım.

[isilhakli]

Herkes Acılar İçinde Kıvranıyor

Farkında mısınız? 

Nispeten güzel bir çocukluk ve üniversite hayatı geçirmiş 30’lu yaşların ortalarındaki insanların hepsi kor alevler içinde yanıyor. 

Radyolojide falan randevu alamazdın bir süre sonraya verirlerdi. Önce ultrason randevusu alırsın sonra doktor ki denk düşebilsin ikisi.

Artık ruh ultrasonlarında da yer yok. Terapiler 8 ay sonrasına düzenleniyor. Herkes beden sağlığını saldı, içindeki çocuğun ateşini düşürmeye çalışıyor. 

Düşmez. Havale geçirmiş bir kere. Kalıcı hasar oluşmuş. 4-6 saatte bir, Calpol ve ibuprofen dönüşümlü olarak verdi fedakar ailelerimiz ama ruhları kurtaramadılar maalesef.

Siz heryerde GenZ falan diyorsunuz da gül gibi nesildik, heba olduk. Birinizin bile umrunda değil, yazıklar olsun. 

GenZ’nin daha önünde en az on beş sene var hayatını yoluna koymak için. Ayrıca yani umursamaz oldukları ve hayatı çok da “şey” yapmadıkları için benden iyi durumdalar. Kararlarını alırken ailelerini, çevrelerini vs düşünmedikleri için bu hayatta daha başarılı olacaklar muhtemelen. Bana botoks işlemeyecek iki sene sonra belki de.

Bir Mor ve Ötesi konseri oldu herkes gözyaşları içinde. Herkes katarsis yaşadı. Normal mi bu? 

Mor ve Ötesi şenliğin üçüncü gününe falan gelirdi. Çimde arkada izlerdik. Sahneye yaklaşmazdık. 

Mor ve Ötesi kötü olduğu için değil, biz o zamanlar çok iyi olduğumuz için. 

O gün o çimlerde kurulan hiç bir hayal gerçek olmadığı için ağladı herkes. Tutulan bütün köşelere, okunan okulların hakkını vermek için girilen şirketlere, hadi ordan sonra kendimiz için bir şey yapalım diye başlanan start-upların yatırımlarına gitti o gözyaşları. Kariyeri geç; evlenirken atılan imzaların üstüne düştü o gözyaşları. Kapıyı hiç çarpıp çıkamayanların antresine düştü o yaşlar. O gün orada o lafı söyleyemeyenlerin genizlerine düştü o göz yaşları. 

Yutkundular sonrada.

Benim neslim acılar içide kıvranıyor. Hiç biriniz duymuyorsunuz. 

Podcast dinlemekten bitap düştü herkes. Yogada yapamadığımız hareket kalmadı. Kulak deliğimizden bacağımız geçecek neredeyse hala huzuru bulamadık. 

Seminerlerde yer yok, ön sipariş için para yatırıyorsun. Sanki Borusan’a araba için yazılıyorsun.

Sokulduğu kozalardan çıkmak için ne kayıplar verdi bu nesil. Bizden bir önceki nesilden farkımız bunları sanki kendi isteklerimizmiş gibi yaptık. Suçlayacak kimse de yok. 

“Biz sana karışmadık ki sen ne istersen onu yaptın” diyecekler, dediler.

Belki görmüyorsunuz ama herkes bir çıkış arıyor. 

Adına yurtdışı diyor kimisi, bazısı adına hayvan hakları diyor, bazısı sağlıklı hayat diyor kendine bakıyor. Temelde herkes çok mutsuz. Herkes kaçmak istiyor. 

Kimisi yanlış bir okul okuduğunu düşünüyor. Kimisi yanlış bir evlilik yaptığını. Kimisi hep birileri için yaşadığını. Kimisi hep kalabalıkların içinde durarak bütün bu düşüncelerden kaçıyor. 

Herkes geziyor, herkes gündemi takip ediyor, herkes işinde başarılı, herkesin bir sürü arkadaşı var. Herkesin her konu hakkında yorumları var, her tatile planlarımız var, öğlen içkisine bile zamanımız var.

Ama kimse olmak istediği kişi değil. 

Siz hala yorgun görünüyorsun diyorsunuz, yaşın geçiyor diyorsunuz. 

Yorgun görünmüyoruz, yorgunuz. 

Sonra biz de arkadaşlarla takıldığımız bir akşamın sabahı sanki her şey bitmiş gitmiş gibi kendimizi şanslı hissedip yaşamaya devam edeceğiz. 

Sevmediğimiz bir düzende yaptığımız yanlışları kabul etmemiz gerektiğini öğrendiğimiz terapilerden çıkıp hafiflemiş hissetmeye zorlayacağız kendimizi.

Yürümek istediğimiz bir yolda bile yapmamışız yanlışı. Bizim için her şeyin yanlış yerde olduğu bir mutfakta tek bir bardak kırıldı diye bütün suçu bardağa yüklüyoruz. 

O bardağın durduğu yer hakkında konuşmak için seminerlere gidiyoruz.  O bardağı özgür bırakmaya çalışıyoruz.

Olmamamız gereken bir mutfakta yapmaya zorlandığımız yemeklerden konuşmak yerine, kırılan bardakları nasıl toplarız, bozulan takımı nasıl umursamayız onu öğrenmeye çalışıyoruz. Adına da kendini tanıma diyoruz. 

Bardakla barışıyoruz asıl sahtekar mutfakken.

Z kuşağı iyi yapıyor, sizi sallamıyor umursamıyor, mutfağınızı başınıza yıkıyor.

Zamanında kapıları çarpıp çıkmayanlara... 

Hiç anlatamayanlara, hiç anlamayanlara.

[isilhakli]

Z Kuşağının Bilmediği Şey

Özgün’ün “Elveda” şarkısının şiir kısmı.

Çok laf ediliyor z kuşağına, onlar da bizi beğenmiyor zaten. 

Çok sıkıcısınız falan diyorlar. 

Biz sıkıcı değiliz çocuklar, biz de yetenekliydik. Ama bize dediler ki hobi olarak yap. 

Ondan bizden olmadı.

Biz konservatuara gidemediğimiz için şu an iyi oyuncu yok mesela. 

Valla bak, benim neslimde çok yetenekli çok komik insanlar var. Ama olamadık. Niye? Çünkü matematik yapabiliyorsan konservatuar okumak saçmaydı. 

Mesela sizin nesilden de mühendis falan çıkmayacak. Çünkü hepsi stand-up gösterisi yapıyor.

Hep anadolunun evden kaçan kızları, İzmit’in falan serseri oğlanları kaçıp büyük şehire gelip reklamlarda oynadılar biz mal gibi okula gittik. 

Bir tane Ankaralı bizim yaşımızda dizi oyuncusu bulamazsınız. 

Olmaz. Çıkmaz çünkü. 

İlk tiyatrocu nesil Ankara’dan çıkmıştır; Erdal Beşikçioğlu falan sonra sıra bizim yaş grubuna gelince imkansız. 

Anadolu Lisesi falan görürsünüz bizim nesilde. Zaten oralara girince de sonunuz Ziya Gökalp Caddesi üzerindenki bir dershanede son bulur ve güle güle ışıltılı hayat.

Ama İzmit, Tekirdağ, Bandırma buralar sanat yuvası. O yüzden şimdi onlar oyuncu/yapımcı/müzisyen, bizimse sadece 543 takipçimiz var. 

Benim de üniversite halimle şu an ki halime baksanız bana da estetik yaptırmış dersiniz. Ama kimse demiyor bana bunu neden? Çünkü ben ünlü değilim.

Ben de istiyorum İbrahim Selim’e çıkayım, “çok sabırlıyımdır ama gerçekten adaletsizliğe dayanamam” falan diye açıklamalarda bulunayım.  

Ya da şey de iyidir bak “ben çevremi küçük tuttum, hala eski arkadaşlarım ile görüşüyorum”. 

Bunları ben de söyleyebilirim. Ama söyletmiyorlar. Neden? Çünkü ben, ajansa yazılıp da Tofita reklamında oynamadım. 

Onun yerine dershanenin cumartesi öğlen, pazar sabah grubuna yazıldım. Büyük aptallık. 

Siz sanıyor musunuz ki biz yeteneksiz olduğumuz için bunları yapamadık. Biz BİLMİYORDUK! Böyle olacağını BİLMİYORDUK.

Neyse, ama yeni nesil öyle değil. Ankara'dan da çıksan eşitsin. Niye? Çünkü artık Ankara’da da okul falan yok.

Okulun olduğu yerde ışıltılı hayat olmaz. Bunu unutmayın. Ben geç öğrendim.

Mesela bu pandemi inanılmaz denk geldi, bütün bir Z kuşağı okula gitmedikleri için hepsi ünlü olacak. Yeteneklerini bize gösterme fırsatı bulacaklar. 

Ankara Fen’e giden vardı ya. Düşünebiliyor musunuz? Çocuklar zeki, eğitmediğimiz için basınç ve kaldırma kuvveti öğrendiler. 

Halbuki mesela senaryo yazımı öğretseydik şu an onlar da biz de daha mutluyduk. Çünkü yani Matrix falan yazmışlardı. Çok iyi müzik aranjeleri yapmışlardı boş boş şarkılar dinlemiyorduk. O kadar emeği futbola verselerdi şimdiye baya yıldız futbolcu olmuşlardı yani. İlla Brezilya’da sokakta öğrenceksin diye bir şey yok futbolu. 

Bak yine, Brezilya iyi futbolcu yetiştiriyor niye çünkü okul yok.

Z kuşağını bu yüzden kıskanıyorum. Nasıl görüneceklerini, milletin ne diyeceğini falan umursamıyorlar. Biz “kanıt” ile konuşmaya alıştırıldık çünkü. 

Sınav sonucu, iş teklifi falan gibi resmi şeyler ile başarılı olduğumuzu anlıyorduk. 

Ya da hadi bir yerimiz sanata uzansa bile Karaağaç Öykü Yarışması’na yollayalım hikayemi de seçilecek mi bakalım. 

Milliyet Çocuk’a atalım anneler günü temalı resmimi de orada yayınlansın da ancak o zaman.

Milliyet Çocuk kim abi? Beni neden Milliyet Çocuk değerlendiriyor. 

Bak şimdikiler öyle mi? Çekiyor koyuyor, ister 3 kişi izlesin ister 3000. Biz çok kötü durumdayız. Bi de bu arada bize dünyanın inanmasını bırak, bize anamız babamız da inanmazdı kanıtımız olmasa.

Düşün, çocuk odasında Kış Güneşi’ni yazmış. Babası diyor ki “yanlış zaman yanlış insan falan yazmışsın bak sınav senen karı kızla uğraşma" 

Derler.

Adam da inanmıyor çünkü; Göksu apartmanı 2. kattaki 3+1 evin, koridor sonundaki odasının, çalışma masası ve kütüphanesi yapışık mobilyasında böyle şeyler yazılıp meşhur olunabileceğine. Babalar inanmadığı için çocuklar da inanamadı. Mecburen Odtü Metalurji okudu o çocuklar. 

Z kuşağı işte sabırsızmış, anlık yaşıyormuş geleceği düşünmüyormuş, çabuk tüketiyormuş. Haklı. Ya ne yapsalardı.

Anda kalmak için almadığınız eğitim kalmadı, çocuklar doğuştan öyle. 

Sabrı da iyi bir şey gibi gösterdiler yıllarca ama aslında fakir bir harekettir sabır. 

Parasal anlamda değil yani “sabırlı olmak” sınırlarını geçemiyorsun, bir şeyleri bekliyorsun, birilerine bağımlısın demektir. Sabır cool bir şey değildir. Siz beni dinleyin.

Bir şey zorsa, işte hayat sizi iteliyor. Diyor ki bekle azıcık geçecek. Sabır, hayatta kalmak için kendi kendine sağladığın motivasyondur ve üzgünüm çok da övünülecek bir şey değildir. 

Sabır, hayatın sizi “ehleme” şeklidir.

Öfke, umursamazlık, tez canlılık falan bunlar zengin hareketlerdir mesela. 

İstediğin tepkiyi anında verebilmek lükstür.

Veremediğimiz zaman da verenleri saygısızlıkla suçlarız. Halbuki ben de istiyorum saçma olan bir şeyi insanlara söylemek. İstemediğim ortamı terketmek. Ama yapamayız, niye? 

Çünkü biz Kış Güneşi’ni yazıp bunu kimse dinlemez heralde diye test çözmeye devam ettik. 

[isilhakli]

Varis

Sürekli Succession konuşmak istiyorum. Çünkü yani her gün inanılmaz fakirleşirken, bu zenginlik içerisindeki dram çok iyi geldi bana 9 haftadır.  

Her zaman zenginlik içindeki dramı, fakirlik içindeki drama tercih ederim.

Asla yoksulluk çekilen dizi izlemedim bak 32 yaşındayım, bu ahir ömrümde her şeyi izledim de fakir ama aile bağları birbirine çok bağlı hiç bir dizi radarıma girmedi, giremez.

Süper Baba, Ekmek Teknesi, Mahallenin Muhtarları vs bunlar bende asla işlemez. Neyse.

Biz ne izledik çocuklar!!! 

Spoiler falan demeyin bana, dünyanın en iyi dizilerinden birisinin, efsane sezon finalini hala izlemediyseniz suçlusu ben değilim. 

O neydi abi! O nasıl bir son 15 dakikaydı. Tekrar tekrar izledim. 

Shiv ve Roman panik halindeyken Kendall’cığımın elleri belinde, “yaaa gençler, biz kevgire döndük işte böyle, hoşgeldiniz” duruşu.

Shiv’ın inanılmaz ihanet karşısında ki o karnına bıçak saplanmış soğukluğu.

Roman’ın çocuk gibi ağlaması.

O odada olmak istedim ya. Siz ne yazıyorsunuz ya, siz nasıl oynuyorsunuz arkadaşlar.

Ödüm kopuyor bu diziyi “Varis” adı ile Med Yapım Fox Tv’de yayınlayacak diye.

Logan Roy Haluk Bilginer.

Kendall Özcan Deniz falan.. Allahım sen koru.

Çocuklar ölümüne Team Kendall’ım. Çok kızıyorum, çok aptal bu da diyorum ama o müzikle birlikte yüzü değişiyor ya, o depresyona girdikçe saçları kesiliyor, olmayan düşük omuzları iyice düşüyor ya, içim parçalanıyor. 

Sezon başında kurulması gereken ittifak kuruldu ama Kendall tükendi de kuruldu sonunda. Ki o da bozulur yani bu kardeşlerin işi belli olmaz. Bu sezon her sahne, sizin gibi kardeş olmaz olsun dedim, senin gibi ana senin gibi baba olmaz olsun dedim. 

Dedim dedim de kimse ne beni dinledi ne Kendall’ı dinledi. Böyle kalırsınız işte eliniz böğrünüzde. Değer miydin lan!

Shiv senin gibi de eş olmaz olsun o Tom da haklı bi yerde. Bi insanın gurur ile de bu kadar oynanılır mı ya. Bir kere de ağam paşam çekmedin çocuğa yaa. 

Ne demişler “yakarsa dünyayı garipler yakar”. 

Tom bi yerde haklısın da maalesef Roy değil soyadın. Seni tutamam.

Shiv Elçin Sangu. Kızıl diye.

Tom, Mert Fırat. Çok güzel oynar, gerçek hayattaki gibi sever o, öyle aile.

Diziye dair en sevdiğim şey ne biliyor musunuz? 

“Old Money” 

Bu hayatta paran olacaksa böyle paran olacak. Ailenin de en az 3-4 kuşak öncesinden beri zengin olması lazım. En güzel, en kaliteli zenginlik o. 

Yok benim dedem köyden gelmiş de burda çimentocu olmuş da sonra işte inşaat vs derken işler büyümüş de işte oofff… Yazarken bile sıkıldım. 

Dedenin bile çalışmamış olması lazım. Maksimum dedenin babası, hani sahada çalışmış ve imparatorluğu inşaa etmiş olacak. Deden hayatın zevklerini tatmış olursa torunların sırtı yere gelmez arkadaşlar. 

İnanılmaz bir zenginlik içerisinde olup, anlamsız bir lüks göstermeyen ama taksiye biner gibi helikopterlere binip, sırça köşklerinde o paranın içinde nasıl da aciz olduklarını anlatan inanılmaz bir güç gösterisi bu dizi. 

Yanlış anlaşılmasın “para mutluluk getirmiyor” demiyorum asla. 

Çok güzel dram getiriyor, dram da çok güzel yaşanıyor yani insanı diri tutuyor.

Roman sen de mutsuz bi çocukluk geçirdin biliyoruz, hep bi takdir istiyorsun ama neye döndün sen o sahnede ya. “Babacım, babacım yapma lütfen” mi dedin sen ben mi yanlış duydum. Senin ilacın orası değil.

Kesin Rıza Kocaoğlu bu arada Roman. Hafif deli bir şey yapacaklarsa hep onu oynatıyorlar. 

Mutlu aile yoktur.  

Her ailede bir patoloji vardır. Bir sır olarak saklanır bu patoloji, aile dışındakilerden. Çocukların kimlikleri de bu patolojinin içinde oluşur. Yaraları da ondandır, yetenekleri de; zayıflıkları da ondandır, güçleri de. 

Kardeş bu dünyadaki en güzel şeydir. Aynı yerden geliyorsunuz. Ne yaptılarsa “onlar” yaptı size. Birilerine karşı birlik olacaksan kesinlikle kardeşinle birlik olman lazım. Aynı travmayı yaşadığın, bakışların lafların ne demek olduğunu aynı anda anladığın tek insan kardeşindir. 

Birleşin ve yenin şu adamı artık.

Dizinin adını Veliaht da koyabilir bunlar yaa.. Of çekmeyin sakın.

[isilhakli]

Sinir Hastası Olduk Ya

Ben hep her şeye kıldım, aşırı uyuzdum, insan sevmezdim falan da sanki şimdi hepimiz öyle olduk gibi geliyor. Çok hoşuma gidiyor. 

Tabi ki siz benimle aynı seviyeye gelmeyin ama ortada bir yerde buluştuk sanki ha?

Bütün bu pandemi, ekonomik kriz vs hepinizi nefrete sürükledi, görmediklerinizi görmeye başladınız aşırı mutluyum. O hayat enerjiniz gitti iyi oldu, gerçek bu çocuklar. Sinir oluyorsunuz herkese fark ediyorum. Hoşgeldiniz.

Bu kapalı kasım gününde hep birlikte öfkemizi kusalım istedim.

Başlıyorum.

Ben zaten çok insanlarla görüşme taraftarı biri değildim, o yüzden evden çalışmaya başlayınca aşırı mutlu olmuştum. Hala da çok mutluyum. Ama şu lanet “small talk” muhabbetlerinizi zoom’a taşıdınız, yavaştan küçük küçük muhabbet edesiniz var hissediyorum. BENİM YOK.

Bir konuda netleşelim. “Nasılsınız, ne var ne yok?” sorusunun cevabının tek kelimeyi geçmemesi lazım. Ben sizin kankanız değilim, sevgiliniz değilim. Sizi merak ettiğim için sormuyorum.

Online toplantılar bir saat atıldı diye bir saat yapmak zorunda değiliz. Zaman doldurmuyoruz, merak da etmiyorum ne düşündüğünüzü. Hemen işimizi konuşalım bitirelim işim gücüm var benim evde. İki toplantı arası yemek yapacağım ya da ne bilim bir şey izlicem abi belki seni mi dinlicem. 

Benim de Twitter’ım var, anlattığın tweet’i zaten 3M takipçili hesap atmış, 10K kez retweet edilmiş yani ben de gördüm onu. 

Kimsenin bilmediği bir dedikodu/haber vereceksen başımın üstünde yeri var ama hakkaten kaç gün ofise gidiyorsunuz, covid sayıları çok arttı, dün markete gittiniz ne kadar verdiniz falan umrumda değil. UMRUMDA DEĞİL. (Bkz.Ezel 20.Bölüm, Cengiz-Dayı)

Dolar arttı evet. Evet ben de farkındayım. Evet biz şu an konuşurken artıyor. Aynen yurtdışına gitmek lazım. Git, tutmuyorum seni. Valla gidebilirsin. Hoşçakal.

Hızlıca toparlayalım bitirelim gözünüzü seviyim, canımız burnumuzda zaten.  

Bazen o kadar uzatıyorsunuz ki bazı insanların haliyle başka toplantılar için çıkması gerekiyor. Çıkması gerektiğini söylemek için birilerinin sözünü kesiyor, çıkması gerektiğini söylüyor, hepimiz ona güle güle diyoruz. Yok ya önemli değil estağfurullah çekiyoruz. Tabi sorularınız olursa konuşuruz diyoruz. Çıkıyor.

Çıkman gerekiyorsa çık ya. Bana bir şey söyleme.

Zaten çok önemli bir yerin olaydı konuşuyor olurdun. Ya da sana anlatıyor olurduk sen zaten arkada başka bir şeye bakıyorsun.

Diğer nefretim Linkedin fenomenlerine. Instagram fenomenleri; sizlerden özür diliyorum bugüne kadar söylediklerim yüzünden siz çok karakterliymişsiniz.

Ülke bitmiş, ben burda meclis grup toplantılarını bile dinler hale gelmişim sen bana Linkedin’den motivasyonel paragraflar yazıyorsun. 

Gerçekten senin online; dijital girişimcilik ekosisteminde sürdürülebilir z jenerasyonu yazılımcılarını anlama seminerine katılacak halim yok.

Kolum kalkmıyor ya. Kalkınca da zaten o paylaşımlarınızın altına yorum yazıyorum sonra kavga ediyoruz. 

Yok işte geçmişte şöyle bir şey olmuştu da şimdi buralara geldim çünkü çok doğru kararlar verdim çünkü ben çok akıllıyım ve zor zamanlardan kolayca çıktım. Çünkü hayal ettim ve inandım kendime, bir kaç kez düştüm ama kalktım. Bir kapı kapandı ama bir pencere açıldı. Umudunuzu yitirmeyin, iyi haftalar!

Bir kere pencere kapıdan daha küçük ve daha kullanışsızdır. Yani sadece başını çıkartabilmişsin, evden çıkamamışsın.

Ne kadar seviyorsunuz siz işlerinizi. Ne kadar önemsiyorsunuz. Siz hiç mi başka bir şeyler yapmak istemediniz. Siz hep mail mi atmak istediniz? Bende mi bir sorun var herkes hayalini mi yaşıyor!

Taraf olmanız beklenen bir konu atsam ortaya yumuşak yumuşak konuşursunuz ama, ne kapı açarsınız ne pencere. Ne oldu düşerken kalkmayı hayal eden o kahramana? Ne oldu o net kararlar veren, net duruşu olan aslan parçasına? 

Bir diğer öfkem kime biliyor musunuz, biraz da magazin yapalım çok iş iş oldu.

Hande Erçel bildiğin Kendall Jenner olmuş.

Estetik dedik, karşı değiliz dedik, botokstur dolgudur bu hayatta lazım dedik şart dedik. Ama bu ney.

Hani bakınca ben artık ne kadar güzelmiş diyemiyorum, ne giymiş ben de alayım diyemiyorum çünkü karnabaharlı pizza gibi bir şey oldu bu konu. 

Biliyorum yani kötü, neden yemek için hevesleneyim?

Asla karşı değilim estetiğe ama başka biri olmaya karşıyım, sinir oluyorum sonra o suratlarla o yeteneksiz yeteneksiz hallerinizle dizilerde oynuyorsunuz bir sürü takipçiniz oluyor saçma sapan paralar kazanıyorsunuz. 

Duyuyorum böyle piyasada seviliyorsunuz, aşırı yeteneksiz olmanıza rağmen. Neymiş işte kibarmışsınız çok saygılıymışsınız. Bu mu yani ben dik başlıyım diye mi bu piyasada değilim. Benim dilimin kemiği yok diye mi olmuyor yani. 

Zaten yetenekli olsan kimseye ekstra saygı göstermene gerek kalmaz. Joaquin Phoenix, Joker çekimleri sırasında Robert De Niro ile konuşmamış bile, sahne bitince gidiyormuş. 

Sana helal olsun kral! Ne yapsaydı çocuk, film sonrasında Robert ile karşılıklı oynamak büyük bir okuldu mu deseydi? Değildi abi. Haklı adam.

Siz hemen yok Selçuk Yöntem büyük usta tribine giriyorsunuz ne büyük ustası ya. Koskoca dizide oynadı adam bana bir tek anını söyleyin  “bu nasıl rol yapmaktır” dediğiniz. Cemile’yi bile o kızdan başkası oynayamazdı Adnan’ı herkes oynardı. Hilmi Önal derseniz anlarım ama bak o adam da kraldı, toprağı bol olsun.

Konumuza gelelim. Evimde oturup sinir oluyorum siz nasıl ünlü oldunuz. Bir de boş boş açıklamalarınız oluyor işte “şöyle bir işte yer almayı çok isterim” vs...

HÖSSSTTT. 

Nereye siz “öyle” bir işte yer alcaksınız, siz “Kırmızı Kiraz” “Çatıdaki Baca” “Ege’nin Boyozu” gibi dizilerde yer alacaksın. Lütfen ben bir de sizlere verilen ödülleri vs izleyemem.

Yordunuz yaa.

Biraz rahatlama geldi ama sövünce iyi oldu.

İyi haftalar, umudunuzu kaybetmeyin.

[isilhakli]

Scenes From a Squid Game

Squid Game’i izledik çok şükür. İlk 2 bölümü ve son 2 bölümü geçe geçe izledim. Oyun oynuyorlarsa full izledim.

Dayıyı ben zaten anlamıştım tribi yapmayacağım çünkü yani o konu 6. His ve Saw’dan sonra kapandı bence. Siz de yapıyorsanız yapmayın ortamlarda.

Ama takdir ediyorum, gençliğimiz Kore dizilerine ve müziğine düşmüşken çok doğru bi adımdı yani ona lafım yok.

Ben de tam GenZ ve k-pop dünyasına düşebilicekken HBO yapacağını yaptı Scenes From a Marriage’ı yayınladı. E yani yaşımız başımız da geldi. Hayat sensiz de gülüp oynuyor biliyorsun. Koyuyor artık. Sonra Succession geldi, bir gözüm aydınlandı ergen dizileri yoruyor artık beni You falan kafam kaldırmıyor. Gerçek entrikalara geçtik valla yüzüme kan geldi. Team Kendall bu arada sonuna kadar.

Neyse, iki insanın ilişkisinin evlilikle neye dönüşebileceğini anlatıyor. Aslında bu bir film 1974 yılından, şu Sıla şarkısı gibi bir söz var ya “dil hep ağrıyan dişi yoklar, insan acıyı hep aklında tutar.” hah işte bu sözün sahibinin filmi. 

İşte sonra bunu tiyatro oyunu yapmışlar da şimdi de dizi. Asla evliliği çözümlemiyor. Dediği gibi “sahneler” anlatıyor sadece. İlişkilerden anlar.

Ay zaten artık bir şeyleri çözümlemeyelim bir salalım ya. Benim terapiden köşeye para koyamayan arkadaşım var yani. Düzgün de kız yani sıkıntısı falan da yok. Bir kere girince bu girdaba çıkamıyorsun.

Terapi, “fastest growing company” ve Dayı Şov övülmesinden baydığım kadar baydığım bir şey yok. Son dönemin en komiği Feyyaz Yiğit’tir. Gibi 2. sezon ve Ölümlü Dünya 2 gelene kadar gülmek için bekleyeceğim.

Neyse öfkem konunun önüne geçti. Şimdi ben ikisini aynı anda izleyince e yaşımız başımız da geldi koreli çocuklara da düşecek halim yok bu yaştan sonra, bu kadar boş bir diziyi de bir şeye benzetmeden izlemeyi gururuma yediremedim.

İkisini sentezledim. Squid Game oyunları üzerinden ilişki evrelerini konuşucağız.

Red Light Green Light

Yani diyor ki her şeyi onun alışık olduğu ve istediği şekilde yap o görmüyorken ne yaparsan yap.

En başta öyle olur. Öyle çok diklenmezsiniz. Kendinizi de çok belli etmezsiniz. Bu espirlerine gülmek de olur ne biliyim “a ben de sevmiştim o filmi” demek de olabilir.

Bok gibi de filmdi neyini sevdin onun demezsin mesela. 

Türk televizyon tarihinin en iyi reality show’u Kısmetse Olur diyemezsin en başta. “Ya ben The Voice seviyorum” dersin.

Denilmez zaten. Bi dur sana bi bağlansın zaten sonra yüksekten bırakacaksın.

Kendini çok göstermediğin, görülmesi istenenleri ortaya koyduğun evredir bu. Gözler kapalıyken hareket edersin karşı taraf bakarken de en güzel duruşunu takınıp sabit kalırsın.

İçin dışın bir değildir zaten olmasına da gerek yoktur.

İçim dışım niye bir olsun abi zaten gel derime nüfuz et orda yaşa o zaman yani.

Ben sana istediğim kadarını gösteremeyeceksem niye sınırlarımla yaratıldım yani. Açaydık beyinleri, koyaydık ortaya isteyen istediğini alsaydı karşısındakinden.

Honeycomb

Bu ne biliyor musun “ bakalım benimle baş edebilecek misin” anı. “Ben çana küstüm çen beni üzdün :(” anı.

Egomuzun karşı tarafa ilk kez selam çaktığı tatlı atıştırmalık. Erkekler için “ilk ben böyleyim kızım” anı.

Yedirecekler ilerde o anı o yüzden şimdi he he dediğiniz ilk an.

İlk kez hafif bi uyuzluk yaptığınız, ilk kez aynı fikirde olmadığınız andır bu.

Derinlere inmeye farklı laflar üzerinden konuyu dağıtmaya gerek yok. Şekili şekerden çıkartırsın ve konu kapanır. Fiziksel bir güç, aşırı bir romantizm ya da ne biliyim kelime kurnazı olmana gerek yoktur. Şekillerin karmaşıklığı da sizin yarattığınız dramaya göre değişir ama yani çözümü ya bir özürdür ya bir hediyedir bir gönül almadır kısaca biter gider.

Ama önemli bir evredir, çünkü ufak triplerle başa çıkamıyorsa egonuz, en yakında durakta ininiz.

Bu ikinci oyunumuz da tam olarak bunun için oynanır.

Olmayan küçük bir problem yaratılır çözümü de ortaya konur ki kimse üzülmesin ve çözümü bulmaya çalışırken zaman kaybedilmesin. Burada amacımız zeka ya da ince düşünce ile problemin üstesinden gelmek değildir. Burada oyuncuların görmek istedikleri tek şey “efordur”. Benim için o çözümü gidip oradan alıyor mu “eforu.”

Marbles

Misket diye yazılır ama manipülasyon diye okunur.

İlk kez konuşuyoruz artık. Herkes herkesin zaaflarını da öğrenmiş. Aradan da bir 4-5 ay geçmiş sanki. İkna akslarını geliştirdiğiniz zamandır bu. Davranışsal ekonomide vardır bu ikna aksları. İnsanların piskografilerine göre ikna modelleri oluşturursunuz.

Mantıklı açıklamalar yaratarak kendinizi savunduğunuz ve anlattığınız ama kavgaya yer açmadığınız anlardır bunlar.

İsteklerinizi yaptırdığınız, istekleri yaptığınız -yeni iş kollarına alan açmak için- yerdir burası.

“Ya siz baya oldunuz” denilen zamanlardır mesela tam.

Arkadaşlarınız sizi yakıştırmaya başlar, ananız babanız durumdan haberdarsa “ee nedir yani” falan demeye başlar çünkü ikiniz de belirli alanlarda birbirinizin kuklası olmuşsunuzdur.

Adına özgürlük diyebilirsiniz ama aslında ipiniz uzundur o kadar.

Bugün sen ona bir misket verirsin ki yarın o sana üç misket versin.

Ama güvenme gençliğine ölen hep ihtiyar mı demişler bela kapıdadır.

Al urgan ipini ister çek ister boynuna dola. Geldi bela.

Tug of War

“Başlarım senin kişisel alanına.”

Çirkinleştik farkettiyseniz.

Bi tahammülümüz kalmadı sanki.

Bi böyle “eeh ben bunu mu çekicem be” tavrı geldi.

Normal, her çift 1.5-2 sene içinde bu oyundan bir geçer.

Geldik halat çekmeye. Artık gözünüz karadır, “kimsin lan sen” modundasınızdır. Bu kavgamız şeker yalamaya benzemez, burada fiziksel ruhsal bütün gücünüzü kullanırsınız.

Karaktere oynarsınız, zaafların üzerine yürürsünüz burası kendini sevdirme karşı tarafı ikna etme yeri değildir burası kana susadığın yerdir.

Burada çok öyle güven, sevgi falan işlemez, canına tak etmiştir bu kavganın bu anda verilmesi gerekiyordur yoksa ileride daha büyük sorunlara yol açar.

Kolları sıvarsın asılırsın ipe, allah ne verdiyse aklına ne geliyorsa yaparsın. Bu oyundaki stratejin senin bundan sonra bu ilişkideki duruşun olacaktır o yüzden önemlidir.

Ağlayarak mı çözüyorsun, var gücünle haklı çıkmaya mı çalışıyorsun, çekip terk ediyorsun aklı başına mı geliyor, istediğini verip pes mi ediyorsun yoksa gerçek bir profesyonel gibi tam olarak sizden beklenen aksiyonu anlayıp onu yapmadan farklı bir şey yaparak konuyu karşı tarafın kucağında mı bırakıyorsunuz o size kalmış.

Burada yaşadığınız itmeler ve çekmeler sonucu kimin hangi konuda daha güçlü olduğu ortaya çıkar ve eğer ölmez sağ kalırsanız bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Glass Stepping Stones

Artık sırat köprüsündeyiz.

Ve ilk kez birbirimize karşı değil birlikte oynuyoruz. Atlattığımız badireler sonucu anladık ki bu hayatta başbaşayız. Birlikte hareket edersek daha güçlü oluruz. Kime karşı olursanız olun; aile, arkadaş, iş,para vs…

İki kişinin de ilk kez kendileri için değil, birlikte mutlu olmaları için fedakarlık yapmaları gereken andır bu. 

Her defasında iki kişiden biri yanar ama birlikte sönmek için yanar.

Aileler, arkadaşlar hayat şu bu her şey üstünüze gelir eğer çiftlerden biri, sadece kendini düşünürse sistem çöker. Hem kendiniz için hem de yanınızdaki için en doğru adımı atmanız gerekir.  Nash Equilibrium teorisi.

Birlikte iyi bir suç ortağı olmanız gerekir. Artık arkadaşlarınız “siz çok yakışıyorsunuz” yerine, arkanızdan “bunlar da bi garip, duydun mu neye güldüler” gibi cümleler kuruyorlarsa doğru evredesinizdir.

Squid Game

Final. Yolun sonu.

Ya bütün evrelerden geçeriz ama yine de yapamayız ve aynı oyunları en baştan başkasıyla oynamak istediğimizden biri diğerini öldürür. 

Olur öyle arada yani hayat bu. 

Kötü değildir. Bir iki beddua, bir iki hayırlısı olsun falan çözülür.

Ya da bütün evrelerden geçeriz ama biri diğerinden önce ölür. Bu kötüdür. Hayat sizi yalnız bırakmıştır. Hevesinizi almıştır. Ama bu da hayattır. 

Genelde sonuna tekabül eder. 

O kadar güzel oynamışsınızdır ki başkasıyla böyle oynanmayacağını çok iyi bilerek uykuya dalarsınız her gece.

[isilhakli]

Hafif Psikolojik Sorunlar

Düştüğünde Kalkarsan Hayat Güzeldir.

Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar.

Kalbin Temizse Hikayen Mutlu Biter.

Bunlar yaz dizisi isimleri değil çocuklar. 

Bunlar kitapçıda en çok satanlar listesindeki kitapların isimleri. Allah sizi kahretmesin, ne yapıyorsunuz siz yaa. Ben sırça köşkümden yeni yeni çıkıyorum, uzun süreden sonra ilk kez kitapçıya gittim. Gördüklerimi silin benim.

Pandemi dedik, büyük şehir hayatı dedik, aile travmaları dedik, kaosun ortasında boşlukta kalmışlık dedik ama yeter neymişiniz ya. Tamam en çok sizi sevmediler, en çok siz çektiniz bu hayatın çilesini ya.

En çok siz taşıdınız çocukluğunuzu sırtınızda, en zor evlilik sizinki, en tahammül seviyesi düşük sizsiniz, en kabuğunu kıramayan, en hayallerini gerçekleştiremeyen sizsiniz tamam. 

Ne kendini bulma çabasıymış, ne özüne dönüşmüş, ne geçmişle hesaplaşmaymış bitmedi arkadaş. Hadi bitmemesini geçtim, bu okuduklarınız ne ya. 400. baskısında olan kitap var. 400 baskı 400. 

Hadi siz okuyorsunuz size yazıklar olsun, bana da yazıklar olsun ki size döktüğüm dilleri yazaydım eğer, şimdi “Şifalı Seyir “kitabımı okuyordunuz ben de konuşuyordum kemik gözlüklerim ile panellerde. 

Bio’mda “bu bir kendini bulma seyiri, benimle bu şifa yolculuğuna var mısın yol arkadaşım” yazıyordu.

Yazardık egolu bi adam, ona aşık iyi eğitimli ama kendi değerini bilmeyen bir kız üzerinden karakter çözümleme. Ordan kızın ailesi ile ilişkisine bağla, adamın eksikliklerini örtme çabasına bağla. Misler gibi yazardım.

Bakın farkındayım. Hani diyorlar ya anne babalarımız “biz çok arada kalmış bir nesiliz” diye. Yok değiller. Arada kalanlar biziz. Onlar evlerini yazlıklarını aldılar. Çocuklarını okuttular, evlendirdiler şimdi de domates sosu yapıyorlar. 

Çift maske takacak kadar seviyorlar bu hayatı. 

Bir alt nesile bakarsan onlar da mutlu Tiktok’a düştüler. Herkesle dalga geçiyorlar. Kimse onlardan çok büyük şeyler beklemiyor çünkü herkes “büyük” beklentinin ne olduğunu sorguluyor zaten. Farklılıklar artık iş yapıyor.

Bizim dönemimizde okulda iki üç tane kız vardı zaten bütün pazar onlar etrafında dönüyordu. O zaman ya güzeldin ya değildin. Ya araban vardı ya yoktu. Şimdi araban yoksa çevreyi de düşünüyor olabilirsin mesela. Bizim zamanımızda araban yoksa yoktu bir savunmamız yoktu. Güzellik de çok göreceli olmaya başladı mesela eskiden tek tip kız seviliyordu şimdi herkesin tarzı başka. Herkes bitcoin’e gitmiyor yani alt coinler de iş yapıyor. 

İşte bunlar hep travma.

Belliydi bunun bir yerde patlayacağı da patlayınca ben bizim nesilden daha dürüst olmasını beklerdim. Tam tersi gizlemekten, bazı şeyleri “öyle değilmiş gibi” davranmaktan iyice ruh hastası olduk. Ne bu 2000’liler gibi olup, hayatı siktir edebildik ne de anne babalarımız gibi olup; açan gülleri görünce ya da banka size özel %19 değil de %19.8 faiz verince iyileştik. 

Bize en zoru kaldı. Kendi kendimizi teselli etmek zorunda kaldık.

Kalp kırmamak, kendimizi yakışanı yapmak için cevap vermediğimiz herkes, her şey kendini haklı zannetti.  Bizim ebeveynlerimiz kalp kırmak istemediler hiç. “Olur öyle” dediler. “İnsanlık hali” dediler. Olgundular, başka şansları yoktu. Biz kapı kapı Gülseren Budayıcıoğlu arayıp, aşırı ilginç bulduğumuz ve kimsenin yaşadıklarımızı yaşamadığını düşündüğümüz hayatımızı anlatmak için heves ederken, kitapçı raflarının arasında ruhumuzu iyileştirmeye yarayacak önsözler bulmaya çalışırken onlar ateşlenen çocuklarını iyileştiriyorlardı çünkü. 

Ama biz… Biz olgun olmadığımız halde olgunmuş gibi davranmaya çalışıyoruz. Öfkemiz o kadar büyüyor ki içimizde hem bir şey söylemiyoruz hem de bununla barışamıyoruz. Hem her şeyin farkındayız hem konuşamıyoruz. Diyorlar ya GenZ şöyle dünyanın farkında böyle algıları açık. Hadi lan ordan, hepsini 10 ile çarparız biz, empatiden yoksun bebeler hepsi. 

Onlar karşı tarafın ne dediğini duyup anlayana kadar biz liseyi Ankara’da mı, İzmir’de, mi İstanbul’da mı okuduğunu anlarız. 

Sonra sen içine at at, 28-38 yaş arası olanlar oldu. Bu yaş aralığında aşı randevu yığılması gibi “hafif psikolojik sorunlar” yığılması yaşandı. 

Herkes bi atar gider. Kimseyle iki laf edilmiyor. Herkes yok sınırlarımı aşamazsınız, beni bi tek köpeğim anlıyor, insanlara tahammülüm kalmadı falan. Ya da hiç olmadıkları biri gibi davranmaya başladılar. Eskiden saç kestirip boyatırdık, yok anam şimdi hayatta değişiklik yapacağız diye nerelere kaçacağını şaşırdı millet. Kendimizle dalga geçemiyoruz hiç. Hiç biriniz hasta değilsiniz, kastığınız için böyle oluyor. 

Pasif agresif hareketler. Yüksek sesle lan ben köpek gibi mutsuzum diyemeden, kitap okumaya başlıyorsunuz. O gözlerinizi kapatıp ormanlık yollarda ve ya çöllerde falan yürüdüğünüz ve önünüze çıkan eşyaları alıp almadığınıza göre travmalarınızı tespit eden terapilere giriyorsunuz sonra gelip atarınızı giderinizi kaprisinizi biz çekiyoruz. 

Suçu kendimizde aramak yerine geçmişimize, geleceğimize yükü bindirmeye çalışıyoruz. Şöyle davrandım çünkü… demek için bu kitapları okuyoruz, psikologlara gidiyoruz. Herkes kendi çünküsünü bulmaya odaklanmış durumda, bazen bazı şeyleri sadece "böyle biri" olduğumuz için yaptığımızı unutuyoruz.

Daha iyi biri olabilecekken olmadım çünkü.... 

Çünkü daha kolay. Çünkü annenini suçlamak, partnerini suçlamak, çocukluk anılarını kirletmek daha kolay şimdiki ellerini kirletmekten. 

Daha iyi biri olmadın, çünkü olmadı yani. Ay iyi biri olmak ne zaten ya.

Hayallerin gerçekleşmedi çünkü geçmişte onları değil diğerlerini istiyordun. O zaman istediklerin ile şu an istediklerin farklı. Ben değiştim diyemiyorsun, o zaman çocuktum diyemiyorsun. O çocuklukla yanlış kararlar vermişim, şimdi o yanlış kararları doğru hayata uydurmaya çalışıyorum demiyorsun.

Bize duymak istediklerimizi söyleyen kitapları seviyoruz. 

Ama kendimize iki çift laf edecek cesaretimiz yok. 

[isilhakli]

Mesai Arkadaşım

Hayat böyle farklı farklı insanlara, hayatınızın farklı farklı anlarını anlattığınız bir yer.

Herkes sizin hakkınızda her şeyi bilemez. Bilmekten öte herkes, her şeyi anlayamaz istediğiniz şekilde. 

Ben, bazı hikayelerin sadece "o ortamların insanları” ile paylaşılması gerektiğine inanan biriyim. 

Bir şeyi anlatmanın bir tadı olmalı, acıysa da komikse de eğer anlatma ihtiyacı duyuyorsan bir tepki alma ihtiyacı da duyuyorsun ve genel geçer bi tepki değil gerçek bir tepki istiyorsun.

İşten bahsetmeyi, iş hakkında yakınmayı, o gün işte neler yaptığımı anlatmayı asla sevmedim. Yakın arkadaşlarıma da anlatmam hiç. O benim için orda yaşanır ve biter giderdi. 

Çünkü orada benimle değiller, insanları tanımıyorlar, işi bilmiyorlar bir şey anlatmaya kalksam en baştan başlamam lazım. Uzun süre anlatmayınca da çok fazla arka plan bilgisi vermeniz gerekir o yüzden susarım hep. 

Farkettim ki benim için orası başka bi dünya ve zaten ben oraya dair anlatmak istediklerimi paylaşıyormuşum orada benimle yaşayan kişilerle.

Yaklaşık bir buçuk senedir evden çalışınca anladım ki sabah kahvemi alıp işe başlayana kadar masamın en yakınındaki -ki bugüne kadar çalıştığım işlerde hep zaten iş yerindeki en yakınım kişi olmuştur o kişi- ile konuştuğum yarım saati çok özlüyorum. 

Yani yarım saat diyorum asla inanmayın şimdi bunu okuyacak olan eski çalışma arkadaşlarım olur patronlar olur diye böyle yazdım. 

Yeni moda şey biliyorsunuz “work - life balance değil, work - life integration” bunu start-up’lar uydurdu bu arada. Yani Türkçesi diyor ki kurucu ortaklarımızın rüyalarını gerçekleştirmek için sizler için mail cevaplamak, çalışmak instagram’da takılmak gibi olsun. Yılmayın usanmayın ki biz zengin olalım.

Yeni mezunlar yer belki bu oltayı ama benim için hep hayat ve iş iç içeydi zaten. Asla ayırmadım. Nasıl mı? Şöyle ki; ben Youtube’dan Söylemezsem Olmaz dinlerken sunum yaptığımı bilirim mesela. 

Muhabbetim de asla yarım saat olmaz, güne yayılır. Çünkü biz o ofisin her anından beslenenlerdeniz. 

Çok özledim lan sizi, siz kendinizi biliyorsunuz! 

Şimdi burda oturmuş evden çalışmanın artılarını eksilerini konuşmayacağım. Açın okuyun bin tane makale yazdılar. Ama bir kişi de benim aşağıda yazdıklarımı yazmadı. 

Benim elimden mail atarken sövmemi aldı pandemi. Farkettim ki zaten kimsenin seni duyma ihtimali yokken sinirlenip söylenmek, hışımla lap top kapatmak çok tatsız. Bu tip büyük hareketler etrafta insanlar varken güzel. O zaman kan geliyor insanın hayatına. Napıcam şimdi kapatıp mutfağa gidicem ne olacak? Kimse gelmiyor ki peşimden. Kimseyi merakta bırakmadım ki. 

Bom boş bi atar. Bir boşa giden atarı sevmem bi de çok iyi espri için gelen pasın etki yaratmayacak ortamda gelmesini. 

Bak bi de en güzeli nedir biliyor musun gidenin arkasından neden hışımla çıktığını bilerek kalabalığın içinde kalmak. Bunu sadece gerçek şirket kankaları bilir. Bazen arkadaşının peşinden gitmezsin, kalırsın ki geride ne konuşuluyor bil. O güç çok iyi hissettirir insana. Ben biliyorum lan bu kızı kimin kızdırdığını duruşudur o. Paha biçilmez.

Toplantı sırasında iş arkadaşım ile bakışmalarımı aldı benden pandemi. “Bi sigaraya mı çıksak” bakışımı aldı elimden gözlerimi beleltmişim belli ki bi derdim var. 

Siz içine içine konuşmak nedir bilir misiniz? Benim en sevdiğim şeydir. Yorumlarımı içime içime yaparım. Onu duyabilecek en yakınımdakiyle de genelde arkadaş olurum zaten. Ağzımın içinden konuşur ve ses gelen, muhabbetin döndüğü yere asla bakmam. Kulaklarım büyüdü benim etrafı dinlemekten.

Siz hiç iş arkadaşınız ile duyduğunuz bir şey yüzünden aynı anda göz göze geldiniz mi? Hiç bir yorum yapmadan, etrafa belli etmeden sadece aynı anda şahit olduğunuz bir şey için bakıştınız mı? 

Tabi ki bakıştınız oğlum! 

Benim elimden o bakışmaları aldı pandemi işte. O ne bakışı biliyor musunuz? Biliyorsunuz tabi. Bir kaç çeşidi var o bakışların. 

“Mal ya bunlar” bakışı. 

“Olay çıkacak” bakışı.

Size gelen maili hiç bişi demeden yönlendirdiniz mi arkadaşınıza? Çünkü aynı kişilerin aynı yönlerine maruz kaldınız siz birlikte. Siz ne hissediyorsanız o da aynı şeyi hissedecek o maili okuduğunda biliyorsunuz. İşte bu yüzden o maili başkasına atmak ya da anlatmak istemezsiniz. O an sizin kızgınlığınızı da anlayacak sonrasında üzerine gülmenizi de sağlayacak kişi birlikte çalıştığınız insan. 

Pandemi benim elimde bunu da aldı.

Ama aslında pandemi bütün bunları almasaydı da ben büyüdükçe çoğu elimden yavaş yavaş alınıyordu galiba. Her hikaye gibi yaşlandıkça bu inanılmaz iş geyikleri de biraz azalıyor. Ya işler değişiyor o insanlar hayatınızın başka bi yerine taşınıyor ya da yükseliyorsunuz masalar ayrılıyor.

Bütün bu hikayeler siz nispeten daha “junior” ken güzel oluyor çünkü. Mertebe arttıkça en kötüsü mesafelerin artması. Artık aynı masada yan yana oturamıyor oluyorsunuz. 

Her sabah gördüğünüz, belki dün gece gördüğü kötü rüyayı bile ilk ve son kez size anlatan birilerini aldı pandemi elimizden. 

Mesafeler hep araya girmişti hayatımızda da hiç bu kadar fazlası girmemişti galiba. Hala çalışıyor olabilmek güzel şu ortamda ama hala eskilerle eskisi gibi çalışmayı da çok isterdim o da ayrı güzel. 

Bu süreçte çalıştığım işlerdeki bütün “o” arkadaşlarımı çok özledim. Çoğu zaten hep hayatımda ama onlarla aynı uyuz kişi için bakışmayı özledim.

Yeni mezunlar, size abla tavsiyesi. Her bir işimden bugüne yanımda cehennemde beraber yanacağım can dostları edindim. Bugün aynı keskinlik aynı mizah ile devam ederiz bir iş muhabbeti açılsa. 

Öyle kalabalık şirket toplantılarında değil, dışarda sigara içen ikili gruplara odaklanın. Genelde en güzel dostluklar oradan çıkar, herkesi bir araya getiren “hep beraber bişiler yapalım” diyenlere güvenmeyin, inanmayın. 

O toplaşmalardan erken ayrılıp başka bir yere oturan küçük gruplar en doğrusudur. Genelde işi yapan da öfkeyi saçan da onlar olur. 

Öfkenize sağlık.

[isilhakli]

ClubHouse

İçimdeki içerik tüketim ateşi sönmüyor ama alev alev de yanmıyor.

Tabi ki girdim. Tabi ki ordayım. İçeri girip kimsenin senin orda olduğunu bilmeden yardırması senin de dışardan dinlemen çok güzel. 

Benim fikrimdi bu ama Whatsapp için. 

Mesela istediğim süper güç de görünmez olmaktır benim. Asla öyle akılları okuyam, uçam, bitkiye dönüşem falan istemem. Görünmez olacaksın, gelen geçeni izleyeceksin.

Gruplara gizli olarak dahil olmak çok isterim bu yüzden. Ya da ikili muhabbete. Arkadaşın yazışıyor biriyle sana ekran görüntüsü alıyor şöyle dedi de böyle dedi de… Al beni konuşmaya gizliden, ben ordan izliyim ne oluyor ne bitiyor. Sonra bu güvenlik falan patladı, dedim kızım sus gizlilik çok önemli ekran görüntüsüne devam.

Neyse. Haftasonu odalar arası turladım. Fenomenlerin dertlerini konuşuyorlardı. Moda fenomeni olmak zormuş çok masraflıymış, 50-60K’ya çantayı onlar da almak istemiyormuş bu da onların gider kalemiymiş.

Biri de diyor ki çok güzel içerik yapıyorum niye hikayelerim reklam almıyor. Çünkü yani sen kimsin?

Sonra ordan başka bi odaya girdim; allahın belası, kurtulamadığımız, paçamızdan akan, bela olup boynumuza dolanan “girişimcilik” konusu vardı. Hemen çıktım. 

Bi salın şu konuyu manyak olacaksınız bak. 

Girişiyorsanız girişin.  

Şöyle giriştim, siz de böyle girişin, bir de ben girişeyim falan çok yoruyor. 

Hele hele ajans büyüklerinin, TR’nin yüksek gelirli şirketlerine sattıkları “total” kesime hitap eden işler sonucu döndükleri köşelerden oturup “yenilikçi” muhabbetler yapmaları çok bayık. 

Biraz susun, YAŞLANDINIZ ve artık hitap etmiyorsunuz. Artık yapmanız gereken konuşmak değil. Ya da yanınıza bir genç alıp onunla konuşmak da değil. Yapmanız gereken biraz dinlemek. Biraz izlemek. 

Ayrıca zaten hala girişecek bir şeyleriniz olsaydı burada anlatıyor olmazdınız bence, hepiniz eski kurtsunuz. 

Yapabilenler yapar, yapamayanlar öğretir diye bir laf vardır ki çok acımasızdır ama yani doğrudur da.

Diğer bir oda olmazsa olmaz Kadıköy ünlülerimiz. Ünlüyüz ama geyik yapıyoruz ünlüyüz ama biz mal değiliz aslında, ünlüyüz ama bizim de espri anlayışımız var, ünlüyüz ama “kendimizle dalga geçebiliyoruz” kisvesi altında ego tatmini. 

Bir kaç oda var sinemacılık falan konuşuluyor ki bence en iyisi onlar. Niye?  Çünkü senarist adam içine kapanık oluyor, o odalar böyle bi özgüvensiz, böyle bir ürkek.

Yüksek ses yok oralarda.“Arkadaşlar yeni gelenler için bi konuyu toparlayalım” diyen yok. Sen dağıttın lan zaten konuyu niye ben toparlıyorum.

Bir odalar var böyle tinder/bumble falan taşınmış oralara ki bence amaca en doğru hizmet eden mertrekareler bunlar. Saygı duyarım laf etmem, herkes ekmeğinin derdinde bence çok doğru bir yaklaşım, bu şekilde devam edilsin bu odalar büyüsün. Gençlik ekmeğine kolay yoldan ulaşsın.

Hafta sonu böyle geçti. Dedim bunun gidişatı pazartesi - salı belli olur. İki gündür giriyorum bakıyorum ne kadar tanıdığım pazarlamacı varsa hala aktif çalışan hepsi bir odada muhabbette. 

Dinleyici değiller asla, konuşalım hep konuşalım daha da konuşalım.

Hani siz çalışıyordunuz, “benim çıkmam lazım başka bir toplantı için ama ekiple siz devam edin” diyordunuz güzel kuzularım? 

Hani call’lar için ajandalarınızda yer olmuyordu? Hani sizi de cc'ye ekleyecektik vaktiniz olursa bakacaktınız? Varmış vaktiniz işte. Niye bakmadınız?

Hani bu hafta size uyan tek 22 dakikada yapamazsak toplantıyı 3 hafta sonrasına ancak giriyorduk ajandalara? Nooldu? Girmişiniz yardırıyorsunuz iki saattir yok ben şöyle risk alıp onay verdim bu reklama, yok bence gençlik şöyle, yok fenomen kullanımında geliştirilmesi gereken şeyler var.

Gençlik, genç abi. Ondan anlamıyorsunuz. Hala üzerine yazıyorsunuz çiziyorsunuz yaa. Git gide aradaki mesafe de açılıyor anlamanız iyice zorlaşıyor hala ne bu ısrar ya. 

Ne zaman dizi izlesem başrol kızın yaşına bakıyorum daha benim yaşımda olan çıkmadı. Hepsi 98 ve sonrası doğumlu. Ancak yani başrol Şevval Sam ise yakınım yani. Ben anlamak için uğraşıyor muyum? Bu kızın yüzü neden bebek gibi diyor muyum? GENÇ ondan. Kabullenin artık ya. 

Ama bütün bunları dinlemek, insanların kafasındaki şeyleri açık açık anlamak da güzel. Dönüp kendine bakıyor insan. Diyorsun ki ben böyle olmayayım.

Geliştirilmesi gereken şey ise DM. Kesinlikle mesaj eklemeniz lazım değerli Clubhouse yaratıcıları.

"Bak bak şuna bak” , "ne dedi bu mal" gibi muhabbetlerin dönmesi için DM ihtiyacı büyük. Anlıyorum sizi de “sadece ses” falan ayaklarındasınız “klavyeye hayır” falan ama yok yani yapmanız lazım. Yoksa app’ten çıkıp başka uygulamalara girip oradan çeviriyorsun muhabbeti ki app pazarlaması için yanlış dostlar müşteri geldiyse içerde tut. 

Ortalık durulsun kesin oda açarım ama. Çünkü büyük malzeme var yazarak bitmiyor konuşmam lazım.

[isilhakli]

Uçtan Uca Gizlilik

Geçen sabah uyandım bir sürü mesaj gelmiş.

Aynen gece bi yatarım sabah telefonum 5M takipçili fenomen hesabı gibi DM’ler, mailler, Gain’de içerik sunmam için tekliflerle vs dolu olur. Hemen kahvemi koyup bu ünlü inanılmaz hayatımın maillerine cevap vermeye başlarım.

Neyse, mesajlarımı açmak için  güzel yeşil kutucuğuma bastım, önüme yeni gizlilik sözleşmesi düştü. Şöyle bir baktım yarım göz, ifşan elimizde bütün telefon rehberine yolluyorum falan demiyor. Geçen yaz arkasından konuştukların her şeyi öğrendi mecbur inkar edeceğiz falan da demiyor. Bi dakka düşünmedim bastım geçtim çünkü mesajlarımı göremeyecektim yoksa ki bunu göze alamam. Çünkü ünlülük bunu gerektirir.

Bu kadar. Üzerine hiç düşünmedim. 

Sonra bi baktım olaylar gelişmiş yanlış doğru bilgiler vs bi kesim etrafında, ama beni yanlış anlaşılmadan öte başka bir şey düşündürdü.

Siz bu kadar mı güveniyorsunuz eşinize dostunuza oğlum! Vallahi bak. 

Benim ilişkiler Survivor Ünlüler vs Gönüllüler kadar yalan da bi sizinkiler mi gerçek, sizi sadece Whatsapp mı açık edebilir ederse? Onun dışında ettiğiniz her laf Sırlar Odası’nda mı saklanıyor.

Konuşmalarım dünyaya yayılsa nedir abi, hükümetler okusa nedir benim bitmeyen geyiklerimi onlar anlamaz zaten, benim yazdıklarım iki arkadaş öteme gitse ben zaten bitmişim. 

Bak bilgilerden yana korkum yok iletişim ağım güçlüdür asla yanlış bilgi aktarımı yapmam, beni yakan yorumlarım olur. Çünkü yorumlarım bilginin önüne geçer benim.

Hani böyle yazarsın yazarsın, gömmenin de en güzel yeridir insan durduramaz kendini. 

Laf lafı açar, kat katı çıkar iş çığrından çıkar ama susamazsın hah işe tam o anlarda ekran görüntüsü alıp atacaklar diye ya da aldığım ekran görüntüsünü yanlışlıkla aldığım kişiye atacağım diye inceden bir ürperti olmuyor mu size hiç. 

Vay ben öleydim ya. Ben ne yaşıyormuşum siz neymişiniz ben kendimi ne sanmışım ya.

Ne güvenli hayatlarınız varmış sizin ya. Siz ne güzel karşılıklı güven ilişkisine dayandırmışsınız, inşa etmişsiniz dostluklarınızı. 

Whatsapp yıkamaz sizin bu kalenizi ben size söyleyeyim korkmayın yani korktuğunuz buysa. 

Siz app’lerin güvenliği üst seviyede olunca kendinizi güvende mi hissediyordunuz? 

Uçtan uça gizli kalsa ne olacak benim sorunum zaten o iki uca güvenmemek. 

Ben kendime güvenmemişim Whatsapp’a mı güvenecektim yaa.

[isilhakli]

Bir Zaman Hatası

Çok çabuk "Soul Mate" oluyorsunuz. Yapmayın. Bu ara çok görüyorum çok yazıyorsunuz resimlerinizin altına yazık olur bak. 

Çok çabuk bağ kuruyorsunuz, çok çabuk anlamlar yüklüyorsunuz insanlara, senelere, eşyalara, olaylara.

Kendi ruhunuzla huzur buldunuz mu ki başka ruhlara dadanıyorsunuz. Bir sakin ya; ne yaşıyorsanız yaşayın ama abartmayın. Valla bak, sonra o içeride kalan kötü ruhları kovmak için bizim Türk edebiyatında geyikti, tavşandı, tek boynuzlu attı gibi patronus büyüleri falan da yok.  

Hacı hoca dolanırsınız valla, domuz yağı sürersiniz yatağınıza yine gitmez kokusu eski sözüm ona ruh eşinizin, kalırsınız öyle böğrünüzde parlak beyaz bir patronus büyüsüne bile dönüşemeyen bir öküzle.

2020 de tam böyleydi işte. Birileri onu ruh eşi sandı. Ama kendisi yanlış zaman, yanlış insandı aslında. Yanlış bir yerde yanlış bir kadındı aslında.

İnsanoğlu çok güzel yalan söylüyor, en çok da kendine.

"Doğru insan yanlış zaman” tanımı mesela en bilineni. Kaybedenlerin düştüğü kuyu, meftunların çıkamadığı zindandır kendisi.

Çok güzel düşülür bu yalana, çok da güzel düşürülür. Çok da güzel düştüm mesela ben zamanında tavsiye de ederim ha yanlış anlamayın. Düşün kesin denk gelirse başka türlü öğrenemezsiniz.

“O, bu dönemde böyle aslında 1-2 sene sonra karşılaşsak farklı olurdu” dersin içinden. 

Bi de arkadaşlara çok söylenir bu. Bundan bi cacık olmaz diyemezsin de “onun zamanı değil” dersin. “Kafası karışık heralde kuşum yaaa ” dersin. “Hayatı ile ilgili çözmesi gereken şeyler var bence o yüzden kafası sende değil” dersin. Bilirsin yani kafası her bokta da bunda mı değil diye ama söyleyemezsin. Söylenmez.

Hem insanı hem zamanı aynı anda olumsuz alamazsın. Elin gitmez. Yüreğin dağlanır. Kolay mı öyle kendinde yüzleşmek. Biri doğru biri yanlış dersin genelde. İnsan zaten baştan yanlıştır o cepte,  atarsın suçu zamana zaten sesi çıkmıyor diye yoluna devam edersin. Bütün yükü kendi sırtına yükleyemezsin çünkü. 

2020 de öyle işte. Suçu zamana attığımız yanlış bi ruh eşi aslında. Zaman sene, içindeki ruh ise bizimkisi. 2020 geçse de her şey çok güzel olacak sanıyoruz da pek de bir şey olmayacak. Ya da zaten başka şeyler de olabilirdi ama bir şey yapmadık.

2020 pandemi yüzünden zor değildi, o yukarıda bahsettiğim klişe cümledeki “insan” ilk kez başkası değil bizdik.

Kendi yanlışlarımızı, doğru zamanda gördük. Yanlış insan bizmişiz bazı durumlarda onu farkettik.

Her şey alıştığımız halindeyken bizim eksiklerimiz çok gözümüze batmıyordu. Yalnızlığımız, işimiz gücümüz, yapmak istediklerimiz, arkadaş seçimlerimiz. Hayat bize inanılmaz bi zaman verdi. Biz yine pek bir şey yapamadık, çünkü uçakla bir yere gidemeyişimize çok odaklanmıştık. Bir yere gidince kendimizi bir şey sanıyormuşuz sanırım. Arkadaşlarımız düzgün, işimiz mutlu sanıyorduk.

Zaten eğer sağlığınız iyiyse, aileniz sevdikleriniz iyiyse öyle kötü bir yıl da değil bence. Zor bir şey yaşandı evet ama evinde oturup ne yesek diye düşünüp, bu hafta sonu neli kokteyl içsek diyip kamkat almaya markete gittiyseniz çok konuşmaya gerek yok hatta hakkınız yok sanki bu senenin zorluğundan bahsetmeye.

“Yok ben bu sene yaş almıyorum” “Bu seneyi atlayalım” falan gibi boş muhabbet çevirmeyelim bu yılın üzerine. Bit artık diye bağırmaya da gerek yok arkasından. 

Çok daha zor yıllarınız olmuştur. Çok daha zor yıllarınız olacak. Bazen bir gün olacak, bütün hayatınızı değiştirecek bırak seneyi. Şimdi böyle arkasından bir an önce bitsin diye narlar kırdığınız, adaklar adadığınız 2020 sevdiğiniz biri ile birlikte olduğunuz son yıl olacak belki. 

Düşünsene, kim bilir belki O'nunla en son bu sene içinde yaşamız olacaksınız ama bu sene bitsin diye naralar atıyorsun. 

Zamanı kötülemeye, her şeyden onu sorumlu tutmaya çok odaklanmışız. Her şey doğru, zaman yanlış. Herkes doğru, zaman yanlış. Biz çok doğruyuz, ama zaman yanlış.

Ben 2020 bitsin de her şey güzel olsun diye dilekler dilemeyeceğim ne sizler için ne kendim için. 

Yanlış ilişkileri, yanlış dostlukları, yanlış işleri, yanlış evleri, yanlış aileleri, yanlış kararları gördüğümüz bir sene bu sene. Kendimize söyleyebilsek de söyleyemesek de.

Bardağın dolu ya da boş olmasından çok kimin boşaltıp kimin doldurduğunu gördüğümüz bir sene oldu.

Hayatımdaki çok çok yakınlarım dışında kimsenin yanında kendim gibi olmamaya özen gösteren ben için mesela kendim gibi olmanın ne kadar güzel olduğunu anladığım bir sene oldu.

İstediğini veririm herkese normalde. Konuşmak istediklerinizi konuşurum, sormamı istediklerinizi sorarım. Gülmemi istediğiniz yerde gülerim. “Doğru insan” gibi davranırım hep. Çünkü daha kolay benim için. 

Beni çok iyi bilenlerin dışında, en iyi esprilerimi hep ağzımın içinde yaptım çünkü can acıtacaktı bildim. Bu yıl evde olunca hepsini yaptım dışımdan, hepsi de komikti.

O kadar uzun süre kendiniz olmayınca kendiniz olduğunuz ilk an vururlar size, o bir seçim. Ya istediklerini vereceksiniz insanlara, ya da ödün vereceksiniz. Ben istediklerini vermeyi seçtim. Ödün vermek lazımmış. Yanlış insan olma pahasına kendin olmak lazımmış. 

Suçu bir daha zamanlara atmadığımız, doğru insanları bulmak yerine kendimizdeki yanlışları bulduğumuz nice sağlıklı yıllara. Ne pahasına olursa olsun.

[isilhakli]

Emek Emek Hedefe

Şimdi bu pandemi yüzünden herkes biraz duruldu farkettiyseniz.

Zaten küçük olan, ama küçük olduğundan haberimizin olmadığı dünyamıza çok maruz kaldık. Ailelere düştük çok mesela. İşe gitmeyince mecbur ailelerle bir ekstra görüşüldü. 

Sonra bir ekstra Türkleşme yaşandı. Bir yere gidemediğimiz için içimiz dışımız vatan toprağı oldu. Kapadokya’nın altını üstünü ettik. Kazılmamış mağara, keşfedilmemiş baca bırakmadık.

Bu sene bütün yürüyüş rotalarını ezberledim. Koy beni bir tepeye; nereden köye inilir, Karaburun’un neresi nereye çıkar, ağaç böcek dağ taş ova hepsini öğrendik. Ha yanlış anlaşılmasın yürüdüğüm için falan değil tamamen izlediğim hikayeler öğretti bana bunları. Doğaya asla yükselmem, iç içe olmayı da sevmem kendisi ile zaten. Bana dokunmasın ama çok yaşasın. Alerjim var bak “doğa” yazarken bile burnum kaşınıyor.

Şevval bile Türkleşmek zorunda kaldı pandemi yüzünden. Kıza az kalsın 10 kıta marş okutuyordunuz, ülkü ocaklarına üye ediyordunuz kızı.

Ay konunun üzerinde duramayacağım herkesin haklı olduğu taraf vardır da duyarın aşırı gereksiz yere kasıldığını düşünüyorum. İki tarafın da ne korunacak ne savunulacak yanı var bence. O kadınlar da haklı karşılarında dilden bağımsız, iki kelime konuşamayan her şeyden bir haber biri var ve 20 yaşındaki bu kıza güller, yatlar katlar sen benim için hayatın anlamısın yorumları yapılırken, bizim sunucu kızlar evde “ bir kere de tatil planını sen yap, benimle bir şey yapmak istediğini göreyim" kavgası veriyordur. 

Haklılar yani bir şey diyemem. Uyuz olmuşlardır. Olunur yani biraz o gözle bakın.

Şevval de haklı. Sorduğunuz soruları bilmek zorunda değil o kız. Ama ağlama kısmı saçmaydı. Bunun nedeni ne biliyor musunuz, bizi deneme sınavlarından sonra böyle ağlatırdı dershane hocaları ondan içim acımadı açıkcası. Hiç ağlatmamışlar bu kızı bu şekilde ondan ağır geldi. O köşeye sıkışma ağlaması, olur o. Ankara’da Tunç ya da Anafen dershanesine gidenler bilir. Azar time!

Geometride göremediğim, indiremedim her dikme için bir gözyaşım pıt. Bi de bazı sorular daire çizilecek çözülürdü hatırlıyor musunuz. Cüş abi üçgenin içine yarı çapı bulacak şekilde nasıl daire çizeyim nası görebilirim sınav sırasında bunu ben yaaa. Bir pıt daha.

Olan Fahri başkana oldu, kaç aydır her gün televizyonda, sosyal medyada adam. Bari onun kim olduğunu bileydin kuzum ya.

Neyse, ailelerden bahsettik ekstra Türkleşmeden bahsettik bir de maruz kalınan arkadaş, sevgili ve eşler var. Burası tabi dipsiz kuyu. Çıksan çıkamıyorsun, girsen giremiyorsun. Yoruldu yoruldu herkes baydı. Kimse ne aynı insanlarla ne de eş ile sevgili ile bu kadar uzun süre birlikte kalmayı haketmiyor abi. 

Şimdi büyük çatı altında hayat tarzlarımız birleşti diye, hepimiz birbirimize benzedik diye bir şey yok. Öyle olsa da bana sökmez. 

İnsanları kategorilere sokmak bu hayatta yaptığım en iyi şey. Problemleri falan da öyle tanımlarım.

Bir kişinin instagram profiline bakarak onun hayatının hangi evresinde olduğunu tabi ki anlayabilirsiniz. 

Bizler bugün burada niyetini anlama çabasındayız.

Bugün adım adım sizlerle üç adet profil inceleyeceğiz.

Yaşayan data üzerinden ilerleyeceğiz; genç yaştan alıp hayatın belirli evrelerindeki dönüşümlerine şahitlik edeceğiz. Pazarlamanın altın kuralı, müşteri hep seninle gelsin, her yaşta…

İlk profilimiz aileden nispeten zengin sosyetik genç kız profili. Umudumuz Fahri başkanı tanımaları yönünde ama belli olmaz. Şimdi dönemde bu kızlarımız tabi festivallerine gidemediler ama Türkiye’de de onları takipteydik.

Burası fenomenler değil yanlış anlaşılmasın. 

Youtube kanalları var evet ama asla Youtube onlara para ödediği için değil tamamen arkadaşları ile geçirdikleri zamanları vlog olarak kaydetmek için. Tamamen anıları taşıma amaçlı. 

Anılar için yukarı...

Kızlarımızın çoğu, yurtdışında  bir okula kayıtlılar zamanında. Bitirip bitirmedikleri meçhul ama evet çok fazla yabancı arkadaşları var. Evet orada muhtemelen 2-3 sene kaldılar, evet belki işletme diye girdiler beden eğitimi diye çıktılar. Bana sorarsanız çoğunun mezun dahi olduğunu düşünmüyorum. 

Temel özelliğimiz ne ama biliyor musunuz, cıvıl cıvılız yaa… İçimiz içimize sığmıyor, aşırı pozitifiz, aşırı mutluyuz. Cimcimeyiz ya bizzz. O kadar işimiz yok ki ama o kadar yoğunuz ki anlatamayız.  

Bir ordayız bir burda. Ya bir de aşırı komiğiz, sürekli acayip komik şeyler oluyor. Ölüyoruz gülmekten biz ya. Aşırı maceracıyız, yok böyle bi hayat. Hep en komik şeyler bizim başımıza geliyor ya. Az daha ev yanıyordu abii....

Sonra bir an oluyor, “family first” diyoruz hemen baba evine çağrılıyoruz. Orada iki spor, bir köpek sevme, bir anne ile kahve... 

Profillerin temeli; kalabalık. 

Fazla renk, fazla yüzük küpe, tırnaklar uzun ve içimizdeki neşeyi yansıtacak şekilde desenli olur. Spor var arada gidiyoruz ama zaten inceyiz yani.. Deli dana gibi dolandığımız için göbek yağ tutmuyor.

Şimdi bu kadar gezince bir noktada bu kadar gezmenin bir geri dönüşü olmalı.

Artık yavaş yavaş profilimizin ideal gelin profiline dönmesi lazım. Cemiyet hayatının hanım kızlarındanız biz. İki profil arasında yaş farkı olması gerekmez, altı ay içinde dönüşebilirsiniz. Maksat aday bulunsun. 

İlk iş, tırnaklar kısalır. 

Nail art hayatımızdan çıkar. Sanki hiç olmamış gibi sanki hiç uğur böceği çizmemişiz, bal kabağı çizmemişiz asla görmemişiz gibi silinirler tarihten. 

Toprak tonları gelir hayatımıza, haa yaz ise bi tık renk gelebilir uçuk maviler falan ama asla öyle bir parmak sarı bir parmak yeşil değil. 

Büyüdük yaa artık, ideal gelinden toprak tonlarını alın geri neyi kalır ki?

Kalabalık tatillere güle güle birebir ya da bir iki kişilik tatillere merhaba. 

Dinginlik geldi di mi bi insanın üzerine. Hikayelerden harekat kalkar. Etrafta deli deli koşturulan videolu hikayeler yerini manzara/yemek/deniz vs gibi tek çekimlik hikayelere bırakır. Videolu hikaye göremezsiniz, zor. 

Sabit. Bizim gibi. Duruyoruz hep.

Bless artık kızım. 

Artık işbirliği değil, önemli olan cemiyete destek olmak. Trendyol bir yere kadar. 

“Yetenekli arkadaşımın kaftanları” 

“Pırıltı Derneği yemeği"

“Güzel Melis’imin güzel masası”

“Çocukluğum, anılarım, minnoş Feriha’mın elleri ile yaptığı içlikler”

Destekliyoruz arkadaşlarımızı. Çünkü biz de kıskançlık diye bir duygu yok. Allah karşımıza güzel insanlar çıkarsın, hep güzellikler olsun temel duamız.

Zamanında çok boş boş gezdiğimiz için kültürlü olduğumuzu bir şekilde belli etmemiz lazım annemize. 

Kitap konulabilir. Filmler konulur bazen böyle ama öyle çok alternatife kaçmaman lazım. 

Oscar almış, ya da adaylığı olanlar falan en güvenilir olanlardır. Hadi sizin için bi tık entel yapıyım, Cannes’a gitmiş film falan da olur ama büyük ödülü alanı izle sadece, kıyıda köşede kalmışları değil. Daha fazlası yorar. Türk dizisi falan koyacaksan da şu ara çok güvenlisi yok, bi kaç yıl önce olsaydı Vatanım Sensin koy geç derdim ama şu ara kritik hepsi bir yere çekilir.

Hayranlık belirtilerin olabilir müzik ve sinema dünyasından. Ama yakışıklılığı ile ön planda olanlara değil hayranlığın asla. Canı erkek çekiyor bizim oğlumuz yetmiyor mu derler. 

Zaten genç kimseyi koyamazsın ama geçmişi de temiz olmayan kimseyi koyamazsın, en güveniliri Tom Hanks’tir bu durumlarda. Ne sen yorul ne millet kursun kafasında. Bas geç.

Müzikte gruptan gidiceksin. Kişiye odaklanma. Yanlış anlaşılır şurada geleceğin söz konusu laf söz olmasın. 

Bütün resmi ve dini bayramlar kutlanır ama yüksek propagandalar yapılmadan. Resmiler Atatürk resmi ile, ama mesela 23 Nisan falan çocukluk resmi ile. 19 Mayıs çok kutlanmaz. 29 Ekim kritiktir onu atlamamak lazım. 

Ha beraberlik holding sahibi bir aile üyesi ileyse şirket tarafından yapılan 29 Ekim - 10 Kasım reklam filmi de paylaşılabilir ki bu bir adımdır. Gözünü karartmışsın demektir. Bodoslama giriyorsundur artık, laga luga yoktur.

Diniler ise tekneden çekilmiş gün batımı resmi ile kutlanır ki yeterlidir. Fazlası gereksizdir azı ise sorgulatır.

Spor tarz değiştirdi. Artık düzenli gidiyoruz. Asla “yüzün çökmüş hasta mısın” zayıflığında değiliz ama mememiz popomuz da normal, kimsenin dönüp bakmayacağı ama bikinili rahat poz verebileceğimiz kıvamda bir vücudumuz var. 

Kas kritik şu aşamada. Kıvrım şu aşamada gereksiz olur. 

İddalı değiliz. Taş olmak için değil sağlık için yapıyoruz sporu unutma. Düz bir vücudun var.

Bu evreyi uygun şekilde sizli bizli geçirirseniz gerçek mertebeye ulaşırsınız ki burayı emek emek atlatmış kızımız şu aralar aramızda.

Gerçek mertebe. Gelin mertebesi. 

Artık nasıl biliyor musunuz, her şey serbest. 

Tırnaklar artık kırmızı olabilir, yine uzun tercih etmiyoruz ama.

Vücudumuz artık taşlığa doğru gidebilir. Spor artık hatları belirlemek için var boşver sağlığı. Vur kıvrımın gözüne, vur iç bacak kasına.

İnceden açmaya başlayabilirsin üstünü başını.

Dudak dolgusu düşünülebilir artık zamanı geldi. Cildimiz duru, kaşlarımız hep kalın.

Kıyafetlerde bir tık risk almaya başlayabilirsiniz. Arkadaşı falan da sal artık millete destek olmana gerek yok giy Zimmermann elbiseni çık. Boşver yerel markaları.

Artık olduk kızım. Ne yukarı kaydırması. Yukardayız zaten. Artık hedef aşağı doğru kaymamak.

Artık kendimizi kanıtlamamıza gerek yok o yüzden kitapmış, sanatmış bunları salıyoruz. 

Yazlığımızdan resim paylaşabiliriz, eşimizi çok koymayız zaten o da tercih etmez artık full kendimiziz ya. Yakın selfiler arada iyi olabilir, yorgun ama güzel yüzümüzü gösteririz. 

Neden yorgunuz bilen yok.

O birlikte festival festival dolaştığımız arkadaşlarımız artık yok tabi… Onlar da birer yorgun selfie çekiyor çünkü. Şimdi daha çok aileye dönme vakti. 

Kardeş olur, elti olur bunlarla zaman geçiriyoruz artık. Arkadaşlarla maksimum bir öğlen yemeği.

Yine pozitifiz ama daha çok böyle dünyaya pozitifiz artık. Güzel olana güzel olmuş diyoruz kalpler koyuyoruz. Barınaklar ve yardıma ihtiyacı olan çocuklar için paylaşımlar yapıyoruz. 

Ortamdaki en zengin sensin zaten takip edenlerin hepsi darda niye paylaşıyoruz bilen yok. Olsun.

Bir kaygımız kalmadı artık. Komik hesaplara gülüyoruz, altına yorum bırakıyoruz. Kendimizle barıştık artık.

Alan almış kızım artık saldık!

Bir günümüzün nasıl geçtiğine dair mini röportajlar verebiliriz. 

Yerli dizileri falan izleyebilirsiniz. Eskiden izlemek olmazdı ama şimdi olur. Ama yine dikkatli seçimler, Kırmızı Oda falan Masumlar Apartmanı... dikkat edersen yine yakışıklı jön yok çok ortamda... Aman dikkat. 

Konular seni çeksin kişiler değil. Hikayenin nasıl anlatıldığı ile ilgilen kiminle anlatıldığı ile değil. 

Sorumluluklarımızın olması lazım biraz. Yani krem ya da şampuan çıkartabiliriz mesela. Sağlıklı beslenmeye ilgim vardı diye bi yerinizden sallayıp bi anda kereviz sapı üreticisi falan da olabilirsiniz. Sonra Macrocenter’larda satışa sunarız.

Lazım bu tip şeyler.

Bu aşamadan sonra gidecek pek fazla bir yer kalmadı. Bundan sonrası artık yerini koruma çabası, hayatta kalma mücadelesi...