Onlar iyi ki var! @iyikivarlar - Tumblr Blog

Mutfak dolapları iyi ki var!

''Bazen durduk yerde bir olayın bütün yaşamımı değiştireceğine inanırdım. en çok da bu mecburi eve dönüşler sırasında tam kapıda yakalardı bu duygu eşikte öylece kalır gözlerim, dalar çocuksu bir umutla bir şeylerin olmasını beklemeye başlardım.''

Dedi Muharrem, evini başına yıkmadan önce...

Bazen ben de bir olayın, bir kişinin bütün hayatımı değiştirmeyeceğini bile bile atlıyorum bol güneş alan, ara sıra rutubetli, kedili, bazen dağınık bazen de oda parfümü kokan salonumdan, bambaşka birinin mutfağına...

Ee orası mutfak be, herkes kendi çöplüğünün aşçısı, herkes kendi yemeğinin tuzu, herkes kendi kekinin kabartma tozu. Öyle kolay mı mutfağa bilmediğin, görmediğin yemeği sokmak.

Ama bazen, bazıları alıyor mutfağına beni, şöyle mis gibi çay yapıyor önce. Buram buram kokuyor, demini alıyor, ince belli bardakta ikram ediyor zamanının küçük bölümünü.

Bazıları sofralar kuruyor, şerbetler içiriyor gözleriyle. Ana yemekten ara sıcak anılara gidiyor o ziyafet. Şuh kahkahalar atılıyor, geçmişten bugüne yaşanılanlar anlatılıyor.

Birkaçı kahveye fincan koydum gel diyor, bir de fal bakıyor 3 vakte kadar. 3 vakte kadar yol görünüyor bana, ona, bize, size… yollar ayrılıyor.

Bazılarını rakı şişesine balık yapıyorum, mutfağım meyhane… O loş ışık altında konuşuluyor en unutulmayacak cümleler. Konuşuyorlar, konuşuyorlar, konu şu… Konu bi’ şekilde susmaya geliyor. Önce ben kısa cevaplar veriyorum, sonra onlar tamam diyor, tamam oluyor, tamamlanmıyor.

Bazılarını öğle yemeğinde, bazılarını akşam üstü, bazılarını abur cubur anında, bazılarını en lüks restoranda, bazılarını ıslak hamburger sosunda ve kısalığında, bazılarını tatlı krizinde, bazılarını çimlerde bira yuvarlarken, bazılarını bira yanında, soğan halkası tadında

an-la-mı-yo-rum.

Anlamıyorum, hangi öğünde, hangi yemek saatinde, hangi menüde, hangi şişede, hangi kadehte mutfağı olacağım birinin.

Hayatımı değiştiremeyeceğini bile bile kendi mükemmel salonumu terk ettiğim günleri düşünüyorum, mutfak dolaplarımı siliyorum. O üzüldüğüm günleri düşünüyorum, kendime köfteler yapıyorum. Affedemeyecek gibi oluyorum, portakal suyu sıkıyorum.

Sonra diyorum ki;

Kendi salonunun değerini bilmeden, başkalarının mutfaklarına misafir olma.

En çok da şunu tekrarlıyorum:

Misafir olma,

Misafir olma.

Mecidiyeköy iyi ki var! (şaka)

Bu yazıyı size şu anda Mecidiyeköy’den yazıyorum. Aşkın, ihtirasın, tutkunun, kaosun, kalabalığın, keşmekeşin merkezi Mecidiyeköy’den.

Trafiğe takıldım, indim taksiden. Tercihlerimi bi’ boy büyüttüğüm mangal burger üzerine 14 TL’nin hakkını versin diye sosla güzelleştirilen çizkek yedim. Yok yok valla gerçekten de iyiyim.

Burası aslında çok özel bir yer. Ayrılıklar semti diyebiliriz bi bakıma. En son -ki bu 5 sene öncesi- Bambi’de ayrıldık bi’ adamla burada. İnsan Bambi’de ayrılır mı demeyin. İnsan her yerde ve her koşulda sevebilir, ayrılabilir evet Mecidiyeköy’de bile...

“Sahi, sarkıntılığa girer mi acaba ayrılırken gözlerimin sana sulanması” yazmıştım arkasından. Cemal Süreya’nın tek y’li kalması gibi kalakalmıştım Ortaklar Caddesi’nde. O günde tercihimi bi’ boy büyüttüğüm pizzadan yana kullanmıştım. Yıllar geçti, gözlerim bambaşka şeylere güldü, bambaşka şeylere sulandı.

Tercihini bi’ boy büyütmekten yana kullandı ayrılıklar.

Tercihimi hiç sormadı adamlar, Tercihini başkalarından yana kullandı bazısı, tercihini geri dönmekte aradı kimisi.

Tercih edildi yan masadaki kadın başkasına, ayrılık konuşması yaptı adam yalandan. İşin özü “tercih meselesi” diyerek konu kapandı.

Tahin helvası iyi ki var! John Stezaker ilk kavramsal kolaj denemelerini yapan abimizmiş Bugün tahin helvası yerken öğrendim. Aralardaki uçurumlar söz konusuyken kötü şeyler olabileceğini ise Doğuş'tan... Kadın ve erkeğin farklı güneş sisteminden geldiğini ise sanırım 7 yaşında... Saçımı çeken çocuğun aslında beni sevmekte olduğunu anlamam biraz uzun sürdü itiraf etmek gerekirse... 'Bir alo de gelmezsem gençliğim solsun' diyen adamın, aşık olduğu kadına 'n'olur bana bi kere ihtiyacın olsun' diye yalvardığına 18'li yaşlarımda şahit oldum. Çarşambaları sel olduğunu, salıların sallanmadığı bir çarşamba günü duvarda sallanmak üzere olan bi arkadaşımdan öğrendim. Ki sanırım 25 yaşındaydım. Denize kıyısı olmayan insanların, üç tarafı denizle çevrili bir şehirde yaşarken, vapur arkalarına salıncak kuran martıları beslemekten büyük keyif aldığını İstanbul'a geldiğimde öğrendim. Ha bu arada; martıların aslında etçil olduğunu ama denize kıyısı olmayan insanlar tarafından simite alıştırıldıklarını aynı zamanda fark ettim. Mazisi olan yazılarla bezenmiş küçük bir kitapçığın, altın sarısı ciltlerle parlatılmış romanlardan daha değerli olduğunu birkaç zaman önce anladım. Bazen öylece durup beklemek gerektiğini ise sanırım yarım saat önce endüstri meslek lisesi bağdaşı kurmuşken öğrendim. Bu arada; Tahin helvası kötüydü. Doğuş sanırım bu kez haksız. Saçımı çeken çocuğu tahtaya konuşanlar listesine yazmıştım. Bir alo demek, instagram'da like atmaktan daha kolay. Kimse duvarda sallanmasın, özellikle salıları... Martılardan korkarım ama siz yine de beslemeyi unutmayın. Aşkın anatomisi pek yok, kurallar da işe yaramıyor. Öylece durup beklemek en güzeli kararlıyım...

Halden anlayanlar iyi ki varlar!

Bir kadının/erkeğin sizi istemediğini bal gibi anlarsınız, kopamazsınız, gidersiniz, davetsiz misafiri olursunuz. "geleyim mi" dersiniz, o sadece "sen bilirsin" der. bildiğinizi okursunuz, gece kaç olursa olsun ve biraz da alkol varsa damarlarda atlarsınız bir taksiye... elinizde telefonunuz "bir şey ister misin?" diye sorarsınız, kapıyı açar. uyursunuz sonra, son kez bakarsınız yüzündeki çizgilere "20'li yaşlarının sonlarına geldiğinin farkında değil" dersiniz. sevmeye yetisi olmayan, denize kıyısı bulunmayan insanlar türündendir yanınızda yatan adam/kadın, aylardır tanıdığınız ama aslında hakkında hiçbir şey bilmediğiniz yabancıdır aslen... sabah olur, güneş perdenin arasından gözünüze çarptığında hafifçe kalkarsınız yanından... aklınıza gelen ilk şey "kahvaltıda ne yesek, omlet mi menemen mi" olmaz. aklınıza gelen ilk şey "lan benim burda ne işim var" "lan benim bu adamla/kadınla ne işim var"... yanında, yerinde, kalbinde olmadığım bu insan evladının yatağında ne işim var... kalkıp gitmek istersiniz ama hani o cool görünme çabanız yüzünden kalırsınız, o uyanır küçük ve yalandan bi tebessümle "günaydın" der. 1 saat boyunca hiç konuşmadan oturursunuz. daha önceleri size yasemin, karanfil, lavanta gibi kokan o oda, sadece gitmek duygusuyla dolmuştur. "benim gitmem lazım" dersiniz, yine yalandan bir tebessümle "ya ne işin var kalsana biraz daha" der. aslında o sıralar binbir güçlükle karşılaştığınızı, hayatınızın en kötü anlarını yaşadığınızı, apar topar başka bi eve taşınmak zorunda olduğunuzu, evi toplayıp, kamyonete yükleyeceğinizi ve bunların hepsini tek başınıza yapacağınızı hiç hesaba katmadan söyler "biraz daha kalsana" cümlesini... sizin beklentiniz "bir şeye ihtiyacın var mı" kadar basit ama içi dolu cümleler kurmasıdır. o cümleyi kurmaz, siz eşyalarınızı toplarsınız. o görüşürüz der, siz hoşçakal... o yanağınızdan öper, siz omzuna dokunursunuz... o, kendince önemli işlerini halleder, siz kocaman yaşanmışlıkların olduğu o tatlı evinizden sürgün olursunuz. koli bulmak için alalade bir markete girersiniz. hani şöyle küçücükte olsa birkaç koli olsa, öte beriyi koysanız ne güzel olur... adam, yani market görevlisi "abla keşke sabahtan gelseydin ama dur ben bi depoya bakayım" der. depodan 4-5 tane koliyi çıkartır, yüzünde yalandan olmayan o tatlı gülümsemesiyle "abla şanslıymışsın buldum bikaç tane" der. sonra yüzünüze bakıp, "abla yorgun görünüyosun, iyi misin" der. bak seni 3 dakika önce görmüş, 3 dakika önce sesini duymuş o adam "başka bir şeye ihtiyacın var mı" diye sorar. gözleriniz dolar, sesiniz çıkmaz... "yok" dersiniz, "teşekkürler taşınıyorum da"... "taşınmak zordur abla, benim de 2 tane çocuk var, onlarla daha zor valla" diyerek herhangi bir yaşanmışlığını sizinle paylaşırken, hiçbir yaşanmışlığınız olmayacak o adamı/kadını düşünürsünüz. sen koli almak ikinci kata çıkarsın, döndüğünde adamın, koliler elinizi acıtmasın diye folyo ile sardığını görürsünüz. "yok yok gerek yok" deseniz de "olur mu abla elini acıtır, dur hemen veriyorum" der. içinize içinize ağlarsınız, içinize içinize üzülürsünüz... sizi hiç tanımayan bir adamın, sizi çok iyi tanıdığını iddaa eden o adamdan/kadından daha şefkatli oluşu bitirir içinizdeki sevgiyi, hoşgörüyü, insanlığı... taşırsınız evinizi, taşırsınız yüreğinizi, taşırsınız her şeyinizi... işte ben artık bu duyguyu yaşamamak için nefes alıyorum. bulunduğum her yerde bi işim olsun istiyorum. bulunduğum, konuştuğum, ağladığım, güldüğüm her yerde bi yerim olsun istiyorum.

Lafım herkese; yanında kendinizi herhangi biri olarak hissettiğiniz adamları/kadınları hemen bırakın. inanın dünyanın en kötü duygusu "benim burada ne işim var!”

İlk aşk iyi ki var!

Aşık olduğumda 7 yaşındaydım. Daha önce o kadar güzel mavi gözü olan birini hiç görmemiştim. Deniz gibiydi gözleri. Hiç öyle Berkecan, Buğra gibi de ismi yoktu. Mehmet’ti mavi gözlü çocuğun adı…

Sınıfa girdim, kıvırcık saçları ve mavi gözleriyle karşımdaydı. Tesadüf bu ya, ailesi ile ailem de tanışıyordu. Her şey mükemmeldi. İkimiz de kütüphane kolunda olmuştuk. Sınıftaki kitapları isteğe göre dağıtıyor, sonra da bi deftere yazıyorduk. İyi anlaşıyorduk. Ama işte büyük, kocaman bi sorun vardı. Boyu benden bi 10 cm kısaydı. 10 cm upuzun kavak ağacı gibi geliyordu 7 yaşında…

23 Nisan için tören hazırlığındayız, 3’lü sıra olduk. Allah kahretsin boyum niye uzundu, annem niye her sabah bir bardak süt ve bir tane yumurta yediriyordu. Neden pekmez ve balla besliyordu beni. O boyla en arka sıraya geçmem gerekiyordu, Mehmet’in arkadasında olmak isterken. İşte o gün aşk için fedakarlık yapmayı öğrendim. İşte o gün boyumdan feragat ettim. Hoca sıraya girin dedi ve ben dizlerimi kırarak, boyumu kısalttım. Hooop yerim Mehmet’in arkasında oldu saniyeler içinde. 3 hafta boyunca sağ elimi, sağ omzuna koyup sıraya girdim. 3 hafta boyunca annemin çantama koyduğu mandalinaları paylaştım. Harçlığımı biriktirip Kinder Sürpriz aldım, oyuncağını bile ona verdim. Bi sure sonra sınıf başkanı oldum. Konuşanlar kısmına onun adını hiç yazmadım.

Onun için arkadaştım ama platonik aşkla daha tanışmamıştı, onu hiç suçlamadım. Böyle böyle 1,5 sene mavi gözlerine bakarak yaşadım. Okula en erken ben gittim, en son ben çıktım. Sonra o bela gibi gelen, beni bitiren şey oldu. Babamın tayini Hatay’a çıktı. Aradaki kilometreyi hesapladım. 1200 kusür kilometre kaç saat sürerdi, 1200 kilometrelik aşk mı olurdu?

Birinci sınıfın yarısında başladım Hatay’da okula… Herkes kanka, bense yeni gelen kız oldum. Takla atamazdım, ip atlayamazdım. Yakan top bile oynayamazdım. Böyle böyle iyice yalnızlık çöktü 8 yaşıma… Beden dersleri artık işkenceye dönüşmüştü. Herkes terli terli su içerken, ben bir çınar ağacı buldum kendime sırtımı yaslanacak. Her çarşamba sırtlara konulan, teri alan o havluları hiç istemedim. Çınar ağacına yaslanıp, Mehmet’i düşündüm. Öğrendiğimiz ilk heceyi, yazdığımız ilk cümleyi...

Işık ılık süt içerdi, Ali topu atardı, ben çınar ağacından kopan yaprakları sayardım.

2 hafta sonra herkes çığlık çığlığa oyunlarını oynarken ve ben çınara sırtmı yaslamışken öğretmenin çıkageldi ağacın arkasından. Beni ağlamaya 5 kala yakalamıştı, ağlamadım gülümsedim. Sana sürprizim var dedi ve bir poşet uzattı. Sonra arkadasını dönüp gitti. Heyecandan kalbim ağzımdan çıkacakken açtım poşeti. İçinden tam 43 tane, tam eski sınıfımın mevcudu kadar mektup çıktı. Renkli, beyaz, resimli, karakalem, kokulu, öpücüklü 43 tane mektup. İlk olarak öğretmenimin mektubunu okudum.

“Canım kızım Ezgi, Hepimiz seni çok özledik. Güzel yazı yazma dersinde mektup yazacakken arkadaşlarından sana mektup yazma fikri çıktı. Hepimiz sana yazdık. Biliyorum çok başarılı olacaksın, gözlerinden öpüyorum.”

Artık kalbim ağzımdan çıkmıştı. Deniz’in, Tülay’ın, Aynur’un hepsinin mektubunu okudum bir çırpıda… En sona Mehmet’in mektubunu sakladım, hece hece okudum bensiz kütüphane kolunun ne kadar sıkıcı olduğunu, beni özlediğini yazdığı o sıradan beyaz sayfalı mektubunu…

Bütün yalnızlığım o 43 mektubu cevaplarken geçti gitti, aynı hisleri hissettiğimde açıp açıp okudum hepsini. Ezberledim kelime kelime…

İlk aşklar, mektuplar iyi ki varlar… İnsanı özel hissettiren herkes iyi ki var…

Anıl Nazım iyi ki var!

“İyi ki varlar” yazılarım içinde en zor zorlandığım anlardayım. Bir hafta içinde yüreğimizi ağzımıza getiren, annelerimizi “kızım haber ver nerdesin?” paranoyasına sokan, tüm minibüsçüleri savunma yapmak zorunda bırakan, en önemlisi de biz kadınların yaşadığı onlarca tacizi #sendeanlat hashtag’i ile hatırlattı Özge Can cinayeti...

Facebook listemde tam tamına 1725 kişi var. Her yaş grubundan, her siyasi görüşe sahip, affedersiniz de alevisi de var, sünnisi de Ermeni’si de... Milliyetçisi, liberali, ateisti, dindarı hepsi var bu listede...

Yaşadığım onlarca tacizi burada anlatmak isterdim, ama ne sizin dinlemeye mecaliniz kalır ne de benim anlatmaya... Zaten çoğumuzun hikayesi aynı.

Ama bu listede “cık cık cık” ne giymiş diyenler de var, kadınlara özgürlük diyenler de... Ve ben hepinize birkaç şey anlatmak istiyorum.

Ben başka hayatlara bakınca oldukça özgür büyüdüm. Gece erkek arkadaşlarımla dışarı da çıktım, en sevdiğim kişinin konserine de gittim, tek başıma yarışmalara da katıldım. Üniversite okudum başka şehirde, sevgililerim de oldu, babamın dizinde ağlayarak attım bazılarının acısını...

Mesela şu anda 2 kadın bir erkek yaşıyoruz evde. Evet yanlış duymadınız bir erkek var evde. Evet nasıl olur ya, hiç utanmıyor muyum ben ya, evet namus elden gidiyor, evet ne biçim dünya bu böyle, evet aferin bana, evet ne olacak ki, evet o da insan, evet herkese evet...

Anıl; 2 yıldır benim ev arkadaşım. Eve sarhoş geldiğimde beni yatağıma yatıran, canım sıkkın olduğunda dinleyen, yanlışlarımı bilen, doğruyu göstermek yerine sadece dinleyen bi arkadaş, dost.

Anne ve babamın üzerine vazife olmayan akrabalarıma, dostlarına söylemekten çekindiği, duyanların da cık cık’ladığı sonra da biz biliyoruz kızım sen boşver onları diye beni sakinleştirdiği Anıl Nazım Çebi benim ev arkadaşım.

Yok öyle kanka ayağı göt ayağı falan değil bizde, yok yok kanka deme lazım olur da olmaz bu evde... Yok kafanızdan geçtiği gibi evde grup seks falan dönmüyor, tarhana çorbası ve makarna yapıyoruz biz de sizin gibi...

Eve hırsız giriyor mesela, hırsız boğazına bıçak dayıyor Anıl’ın, “hırsız kızlarla yaşadığımı öğrendi, aman adamla kavga etmeyeyim, kızlara zarar vermesin” diye düşünüp tüm parasını adama veren de Anıl.

Hayatında yanlışları olmuştur, bazen de ona kızmışımdır ama dünyanın en güzel tecrübesi bir erkekle yaşamak. Ne olur çocuklarınıza öğretin bunları. Mesela geçen annem geldi beni ziyarete Anıl onun oğlu, ne zaman gelecekmiş sor, hadi bekleyelim, hasta mı olmuş, içmesin sigarayı söyle deyip durdu. Yazın da babam tanıştı Anıl’la. Kimse de demedi “lan sen bizim başımıza ne olacaksın!”

Tabii burda saygıyı hak eden başka bi taraf da Anıl’ın annesi, babası... İkisi ile de konuştum, ikisi de dünya tatlısı. Bu arada tabii Anıl nişanlı, bir sonraki yaza evleniyor falan... Erkek arkadaşı olsam sağdıcı olmayı teklif ederdim ama maalesef sağdıç da hazır. (ay bence kadından da sağdıç olabilir, bu konuyu tartışalım Anıl)

Biz başınıza hiçbir şey olmadık, olmayacağız da... Ama ne olur siz artık kendinize çeki düzen verin, kadınla erkeği aynı tutun. Ben çok şanslıyım ailem konusunda, ama onlar sizin beyniniz yüzünden arasıra üzülüyor ama takmıyorlar. Beni tanıyorlar, Anıl’ı tanıyorlar... Ama ben de sizi tanıyorum. Belki amcam, belki dayım, belki kuzenim belki öğretmenim, belki de en yakın arkadaşımsınız. Lütfen şu kalbinizdekileri, öğrenmişlikleri, ama o da onu yapmasaydı’ları, ayy ne giymiş, ay tabii taciz edilir bak bi de erkekle yaşıyormuş, ya zaten o kuyruk sallamıştır muhabbetlerinizi bi tarafa bırakın da kadınların gözlerinin içine bakın. Korkuyoruz sizden, korkuyoruz yaftalarınızdan, korkuyoruz ölümden, öldürülmekten, kar topu oynamaktan, eylemden, ağacı, kuşu, martıyı sevmekten korkuyoruz. Hadi artık bizden geçti de çocuklarınıza aşılayın güzellikleri, yolda yürümeyi, kadına dokunmayı, kadınla konuşmayı, erkeklerle muhabbet etmeyi öğretin onlara...

Neyse çok uzun oldu, biz Anıl’la evdeyiz bugün ajanslarımız tatil. Yemek söylüyordu “gerizekalı dedim salak mısın evdeyiz yemek yapalım”, yemek yapacağız var mı öneriniz?

Ve unutmadan, Anıl iyi ki var! Gidiyor gönlümüzün efendisi askere, sonra da evlenmeye... Yepyeni bir hayat kurmaya, ama yaşadıklarını çocuklarına anlatmaya, onlara da iyi bir insan olmayı öğretmeye doğru gidiyor.

İyi ki var kadınla erkeğin arkadaş olabileceğini bilenler, iyi ki var yaftayı sevmeyenler, iyi ki var susmayanlar...

#sendeanlat özgecan

Altyazılı filmler iyi ki varlar!

“Hiç terkedildin mi? dedi adam kadına.

Hangi dilde soruyorsun? diye cevap verdi kadın.

Her terkedilmenin bir dili var ve ben hep Fransız kalıyorum, üzgünüm dedi.

İlişkilere Fransız kaldık, bambaşka dillerde bizi acıtan terkedilmeler yüzünden...

Cami avlusuna bırakılmış kadar draması yoktu belki ama evlatlık olduğunu yıllar sonra öğrenmiş bir çocuk kadar da yalpalattı bizi. Biyolojik sevgimizin genetik olduğunu anlamadılar. Her giden, gittiği yeri karartsa da dört tarafı denizlerle çevirili insanlarız. Denize aşık, martıya yanık yaşıyoruz. Hayata karışıyoruz, vapurlar gidiyor, gidenleri götürüyor, yepyeni heyecanlar getiriyor şehrimize...

Ama işte bi kere Fransız kaldık mı aşka, ilişkiye, sevmeye ve sevilmeye, dört tarafı belirsizlik... Dört tarafı ıssız ada oluveriyor insanın...

“Hangi dillerde terkedildin peki?” diye merakla sordu adam kadına...

Hep bildiğimi sandığım dillerde vuruldum bir sapanla dedi kadın ve devam etti.

Ben artık dilini, yöresini öğrendim dediğim dillerde terkedildim.

Meğer adımı bile söyleyemezmişim, meğer çat patmış benim dilim...

Bir dili öğrenmekle başlıyor her şey. Önce öznesini öğreniyorsun, ben diyor, sen diyor, biz diyor, o diyor, o kim diyorum, o işte diyor, onlar diyor, onlar kim diyorum, peşimi bırakmıyorlar diyor, kim diyorum, siz diyor en son. Biz’den siz’e dönüyor hikaye... Siz diyorum bayım, nasıl yüklemler yüklediniz benim omzuma diyorum.

Yüklem yüklem konuşuyorum kendimle...

Sevemiyorum, sevemem, sevmemeliyim, etkilendim, hoşlanıyorum, bugün napıyor, şimdi napıyor, ne yiyor...

Gece susayıp kalkıyorum yanından... Su gibi içiyorum gözlerini. Bakıp kendi kendime, “lan ne kadar aşığım sana” diyorum. Hatta onun uyanması pahasına haykırmak, bağırmak, tüm İstanbul’a bildirmek istiyorum hislerimi...

“Hangi dillerde seviyorsun sen öyle?” diye sordu adam.

“En çok bildiğim dilde seviyorum” dedi kadın.

“En çok hangi dili biliyorsun?” diye pat diye sordu adam.

“En çok konuştuğum, en çok kavga ettiğim, en çok düşündüğüm dilde seviyorum.” dedi kadın.

Her dilde, her lisanda sevilmez ki bi adam ve bi kadın...

Ben dilime bağlaç arıyorum, bağlaç olan de gibi ayrı kalmasın istiyorum. Dilinde espas hatası kalmak değil niyetim.

Benim dilimde soru işareti yok, mi bağlacı da yok.

Benim dilimde 3. tekil şahıs da yok, benim dilimde tekil kimse yok.

“Sen hangi dilde seveceksin beni?” diye sordu kadın, cevap almak değildi niyeti...

“Ben konuşmayı unuttum, yürümeyi, koşmayı... Öyle Fransız kaldım ki kendime, insan yaşadığı yeri bile unutuyormuş. Unuttum işte dedi” adam. Ama seni bin farklı dilde mutlu edeceğime söz veriyorum. Her dilde güleceksin, her dilde sarılacağım sana, her dilde öpeceğim. İkimizin dilini bulana kadar lütfen izin ver. Kendi dilimde sevmiyorum seni diye kızma bana. Kalmadı benim dilim, sen sevgi dolu bi kadınsın, ama ben de senle dolmak isteyen bi adamım.

Beni ne zaman terk edeceksin? diye aynı anda sordular birbirlerine...

Omuzlarını yukarı kaldırıp beden dilleri ile bilmiyorum dediler kendilerine...

“Cevabı olmayan sorular sormayı adet edinmeyelim, boşver” dedi adam.

“Hangi filmi izleyelim?” diye sordu kadın. Filmi altyazılı izleyelim, kendi dilinde diyerek göz kırptı adama... Güldüler...

Birbirlerinin dilini asla öğrenemeyeceklerini bildikleri halde, güldüler...

Her film kendi dilinde güzel, işte o yüzden altyazılı filmler iyi ki varlar!

#altyazılı film #altyazı #başkadilde

Sütten ağzı yananlar iyi ki varlar!

Bu yazı 2014’ün son yazısı... 2014 yılında başladım burda yazmaya. Önce kışın ceketimizde rastgele çıkan 20 liraya, bardakları bile kırdığı için si bemol notasına, kahvaltıya, Cemal Süreya’ya iyi ki varsınız dedim.

Sonra önümü alamadılar, tüm sinirimi kustum sizin huzurunuzda... Giden dostlarım, biten aşklarım, tanıştığım yepyeni insanlar, yeni bir işim oldu bu sene... İsteyerek ve bilerek öğrendiklerim, istemeden hatta biraz da ciğerimi yakıp geçen şeyler de öğrendim. Bazen fazla hızlı davrandım üzdüm insanları, bazen durup baktım sadece yüzlerine küfürden beş kat derinlikte... Küfür de ettim, küfür eden kızlar re rö re diyenlere inat.

Sonra bir baktım bitmiş yıl, bitmiş 25 yaşım, bitmiş yaz, sonbahar bak pencerede kar bile var. Ben bununla nasıl başa çıkacağım dediğim şeyler de bitmiş.

En yakın arkadaşlarımdan biri nişanlanmış, biri evlenmiş. Biri gelmiş İstanbul’a taşınmış, iş kurmuş. Evlere hırsız girermiş, kalplere kramplar... Sonra yine bi durdum neyi öğrenemedim, neyi es geçtim, neyi tamamlayamadım diye...

Sevilmenin sevmekten daha değerli olduğunu yine es geçtim bu yıl.

Sonra dedim ki sadece ben değil, herkes unutuyor bunu.

Biri bizi çok seviyor yani öyle seviyor ki gururumuz okşanıyor, iyi hissediyoruz.

Sonrası kıyamet, egomuza yeniliyoruz biraz da biz sevelim istiyoruz. Seveceğimiz insanlar çıkıyor uzun bi elemenin sonunda çok seviyoruz birini... Ama bu sevme karşımızdakinin sevilme ihtiyacını giderene kadar sürüyor. Ta ki o da “aa bi dakka ya biraz da ben seveyim” diyene kadar... Sonrası kısır döngü sonrası çember. Bir filmde geçiyordu bu cümle: “hepimizin çok değil ama uzun sevilmeye ihtiyacı var.” Evet evet, az sevsin ama uzun uzadıya sevsin istiyoruz. Artık öyle deli divane aşk

dilemiyor kimse. Ya işte eğlenelim, mutlu olalım, günümüzü paylaşalım, konuşalım, konserler, festivaller, arkadaşlar... Ama işte öyle olmuyor o işler. Alıp gidiveriyor yarımızı...

Sonra da diyoruz “sütten ağzım yandı, yoğurdu üfleyerek yiyeyim”

Bilmiyoruz ki sütün soğumasını beklesek yetecek, yoğurdu üflemek yerine...

Sütün yüzünden ne yoğurtlar harcıyoruz, bazen de sütün soğumasını beklemeden yeni bir ağzı yanık olmak için çabalıyoruz, ilişkinin mayasını bozuyoruz.

Sevmekten ağzı yananlar, sevilmeyi üfleyerek alıyorlar bünyelerine...

Zaman geçiyor 95 doğumlular 19 yaşında oluyor. Ormanı, insanı, kediyi, tırtılı, arkadaşını, bebeği, çocuğu, anneyi, babayı, dostu, düşmanı sevmeyi öğreniyoruz sonra... Adına ne kadar hümanizm dense de "sevmeyi öğrenme yetisi" bu!

Sonra yine başlıyor döngü. Sevmeyi öğrenenler sevilmeyi istiyor. Az da olsa sürekli sevilmeyi bekliyor.

İşte bu yüzden süt de yoğurt da iyi ki var! İşte gerçekten tam da bu yüzden ağzı yanık dostlarıma merhaba.

Boşverin bağrınız yanmasın 2015’te!

Her şeyi net olan insanlar iyi ki varlar!

Her gün aşk için, sevgi için milyon tane yorum yapıyoruz, tanım kasıyoruz. Şiir okuyoruz, yazıyoruz. Kitaplarda merhem arıyoruz. Seviyoruz, ayrılıyoruz, tapıyoruz, sallamıyoruz.

Sabahattin Ali okuyup "yha aşk işte" diyoruz. Hakan Günday okuyup "tüm kadınların, erkeklerin, tüm insanlığın Allah belasını versin!" diye atarlanıyoruz.

Ya biz n'abıyoz?

Açıkçası ben, bir televizyon programında bir kızın Nihat Hatipoğlu'na sorduğu soruyla aydınlandım. Öyle içten, öyle basit ve öyle içi dolu bir soru duymadım hayatımda.

Kız çıktı Ramazan ayında programa. Herkes

"Terliyorum orucum bozulur mu?

"Sakız çiğnemek orucu bozar mı?"

"Kıçıma maden suyu şişesi soksam orucum bozulur mu?"

"Taharetlenirken su kaçtı napcam, oruç gitti mi şimdi?" sorularını sorarken br devrim, bir rönesans, bir soğuk su etkisi gibi sorusunu sordu Nihat Abi'ye:

Hocam, sevdiğime kavuşmak için dua ediyorum, o da sevdiğine kavuşmak için dua ediyor. Kimin duası kabul olur?

Siz bu kadar dolaysız, bu kadar içten bir soru duydunuz mu ha?!

Kimin duası kabul olur bilmem ama "Simit değil ama bir tane susam yedim orucum bozulur mu?" dangalıklığı arasında bu kadar insani bir soruyu, hiç çekinmeden soran kızımızı tebrik ediyor, başarılarının devamını diliyorum. Ya da duası kabul olsun bebeğimin.

İşte o yüzden dolaysız, yalansız ve içten soru soranlar iyi ki varlar!

Bir Metin Yazarı'nın Rüyası! Rüyalar iyiki varlar!

Siz nasıl rüyalar görüyorsunuz bilmiyorum ama ben aşırı garip rüyalar görüyorum. Gördüklerimin rüya olduğunu bile bile kıkırdaya kıkırdaya kalkıyorum yataktan, gülerek sabah ediyorum geceyi...

İşte yine öyle bi gece, ne düşünüp uyudum bilmiyorum ama rüyamda İbrahim Tatlıses'i gördüm. Evet evet vurulduktan sonraki o boyasız saçları, o biraz yaşlanmış çehresi ile karşımda. Büyükçe bir odanın içindeyiz, her yer bembeyaz. Diyorum herhalde adam ölüme yakınlaştığı için böyle beyaza boyatmış her yeri... Üzülüyorum bi taraftan, bi taraftan da söylediklerine kulak kabartıyorum.

- Ezgi'cim diyor. Biz bi otel kuruyoruz. Otel Antalya'da olacak 7 yıldızlı, böyle baya şatafatlı olacak. diyor. Ona bi isim lazım.

Sonra odaya kalın ve çekici kaşlarıyla ( başka çekici yeri zaten yok) İdo giriyor. İbrahim'le Derya'nın biriciği İdo...

Eklliyor İbrahim Tatlıses:

Otel, İdo'nun olacak. O yüzden hani onu çağrıştıran bir şey de olursa iyi olur. Lan baya rüyamda İbrahim Tatlıses'ten "brief" alıyorum. Tamam diyorum bir beyaz yakalı gibi "ben buna biraz focus olayım." Deadline ne diyorum? Baaak baak deadline diyorum. Diyor ki o da bir müşteri gibi 1 haftan var. Sana bi oda hazırladık, orda çalışmaya başlayabilirsin.

Giriyorum odama lan orası da bembeyaz. Koltuklar, televizyon, mobilya her şey beyaz... Neyse diyorum focus on oluyorum benim isim çalışmasına. Kuluçkaya yatıyorum, içgörü yakalamaya çalışıyorum. 1 haftanın sonunda elimde isimlerl gidiyorum İbo ve İdo'ya... Tabii ki sadece bir isimde karar kalıyorum, kendime aşırı güvenerek. Odaya giriyorum bir sunum yapıyorum.

Diyorum ki:

Bakın elegance diye bir kelime var. Evet İngilizce ama halk artık onun ne anlama geldiğini biliyor. Elegance böyle şatafat, burjuva, üst düzey kelimelerini çağrıştıran bir kullanım. Tabii ki oğlunuzun da ismini buraya ekliyoruz. Hazır mısınız diyorum. Ve bulduğum ismi büyük bir heyecanla söylüyorum:

"İDOLANCE" yani diyorum ki; "İDOLANS"! Wooow oluyorlar, fikir work ediyor ve diyorlar ki işte bu!

İdo ve İbo elimi sıkıyorlar ve otelin %10 hissesini bana veriyorlar. Sadece bununla bitmiyor, diyor ki İbo sana bir oda hazırlattık orası artık senin.

Bi giriyorum odaya, yine her yer beyaz ama duvarın birinde bir sürü kağıt var yapıştırılmış. Bi bakıyorum ki tüm sanatçılar, şarkıcılar, gerekli gereksiz tüm ünlüler bana teşekkür mektubu yazmış.

Biri mesela şu:

Katkılarından dolayı teşekkür ederiz.

"Hülya Avşar."

İşte bu ismi görünce rüyadan taşıyorum, gerçek hayatta gece 3 sularında kıkırdayarak devam ediyorum rüyama. Lan diyorum Ezgi, nasıl rüya bu böyle. Sen ki ilk kez kaldığı evin anahtarını yastığının altına koyup, rüyasında evleneceği adamı görmeyi uman birisin. Senin neyine İbo, senin neyine İdo!

Böyle işte dostlar bir reklam yazarının rüyası da anca bu kadar kıro, bu kadar kıkırdamalı olabilirdi.

Neyse ben bu gece yine yastığımın altına anahtar koyuyorum. Umuyorum ki gelecekte evleneceğim bey rüyama girecek. (GİRMEDİ)

Öperim <3

İstanbul'un gündelikçi hikayeleri - 1 "Marjinal teyzeler iyiki varlar!"

Geçenlerde caddedostan'dan dönüyorum, 2 numaralı otobüsteyim. bi teyze bindi, hemen yer verdim. teyze tam bir cumhuriyet teyzesi, 70 yaşından fazlaydı. Çok teşekkür etti. sonra da biraz beni süzdükten sonra: Teyze: Nereye gidiyorsun kızım sen? Ben: Üsküdar teyzecim. T: Üsküdarlı değilsin ama sen? B: Evet değilim. T: Hatta istanbullu değilsin kesin. B: Evet değilim nerden anladınız ki? T: Kızım sen gülüyorsun, gülümsüyorsun. hangi istanbullu gülüyor ki? baksana bi çevrene bunların hepsi istanbullu ve kimse gülmüyor. dedi ve ben gülümseyip, kulaklığımı taktım. tekrar sordu: T: Peki kaç yaşındasın? dedim, alllaaaah geliyor sorular. Teyze soruları hem de, neyse dedim tatlış biri cevap verdim: B: 25 yaşındayım, teyzecim. T: Evli değilsin di mi, bekarsın? Haydaaaa dedim, kesin torunu var ve gel sana torunumu ayarlayayım diyecek. Neyse bozuntuya vermedim: B: Evet teyzecim, bekarım. T: anlamıştım zaten. B: Nasıl anlamıştınız ki? T: Kızım dedim ya gülümsüyorsun, yüzün gülüyor. hangi evlinin yüzü gülüyor ki?

Sonra başladı anlatmaya...

Bak ben 50 yıllık evliyim kızım. Kocamı evden kovdum, Avrupa'ya gittim, Almanya'ya yerleştim, yok peşimi bırakmadı. Boşanma davası açtım, bağırdım, çağırdım yok kızım 50 yıl boyunca kahır çektim. Annemin zoruyla evlendim, "yaşın geldi artık, evlen" dedi. Bu adam çok aşıktı bana, evlendim. Sonra evliliktir severim dedim ama yok sevemedim. Aman kızım, bi hata yapma, ölçüp tartmadan evlenme, hatta hiç evlenme. Bak kocam şimdi felç oldu ve ben bakmak zorundayım. Evlilik öyle hemen verilmesi gereken bi karar değil. Ayakların yere bassın, ay gibi yüzünü "elin adamı" soldurmasın. (O anda istemsizce Yıldız Tilbe şarkısı "elin adamı" geldi aklıma) Benim şaşkınlıktan gözlerim kocaman açılmış olacak ki: t: Şaşırdın biliyorum, benim yaşımdakiler sana hep evlen derler. Yok kızım, hayatını mahvetme. paranı kazan, koca her zaman bulunur dedi ve otobüsten inmeye yeltendi. iyi günler dedim, gülümsedi. sonra gel seni seveyim diyerek; çenemi tuttu. Ben artık yaşlandım, derler ya hani yaşlılar ben artık nurlandım. Benim nurum sana geçsin, hep şanslı ol kızım dedi ve indi. Ben şoklarda kalakaldım tabii.

Hani hızır mıydı, o anda ben rüya mı gördüm, yukardaki varsa bilmiyorum ama bi mesaj mı yollamıştı anlamadım ama şundan emindim. "Yok kızım evlenme diyecek ilk ve son teyze" ile karşılaşmış oldum. O teyze de iyi ki vardı, 2 Numaralı otobüsten "bülbül deresi" durağında inip eve yol aldım, sanırım ders çıkarmalıydım. Yoluma devam ettim...

Ciğer yakan hikayeler iyi ki var!

"Sonra bir daha gördün mü abi o kızı" yazısının etkisinden çıkamadım bütün gün. Hayalimde canlandırdım anları, geldim bir de ev arkadaşımla konuştum, tartıştık üzerine... Hikayenin en çok neresinde ciğerimizi tükettiğimizi anlattık. Sonra benim hayattan ders çıkardığım bir anım oldu mu diye düşündüm. Öyle hayata karışmadan, dokunmadan yaşıyoruz ki ders çıkardığım, kulağıma küpe yaptığım olay neredeyse yok gibi şimdilerde... Ama 3 sene önce bir yaz günü, Moda'ya ilk gelişimde ve oraya hayran oluşumla başladı bu hikayem... Bu hikaye ne aşkla ilgili ne sevmekle...

Bir hafta sonu eski sevgilimle buluştuk. Moda sahile gittik. Benim İstanbul'da en uzun süreli anlarım ve Moda'ya gelişimin de ilkiydi... Ağaçlar, sahil, ufuk çizgisi, köpeklerini gezdirenler... Gözümün alabildiği her şeyi, her noktayı inceliyor, ayaklarımı uzatmış, hayatı gözlemliyordum. Sonra eski sevgilim baktı gözlerimin içine: "çok güzel olmuşsun" dedi. Sonra ben heyecanla baktım gözlerine "sen de çok yakışıklısın beyfendi, gömleğiniz ne güzelmiş" dedim. Göz göze, diz dize oturduk. Baktık birbirimize sevgiliydik ya gözlerimizin içi güldü hep. Sonra dönmek için ayaklandık, yürümeye başladık sahilde. Bir çift gözümüze çaptı, fotoğraf çektiriyorlardı. Biri gelmiş onların denize karşı fotoğraflarını çekiyordu. Onlarsa; gülüyorlardı ve birbirlerine sarılıyorlardı. İkisi de güneş gözlüklüydü ve simsiyahtı gözlükleri. Ve havada kararmıştı, Pek ilgilenmem aslında böyle şeylerle ama yürüdük ve yaklaştık onlara...

Biraz daha dikkatli bakınca, yanlarında duran bastonlarını gördük. Ama yaşlı değillerdi ve ayakta da durabiliyorlardı. Bir gariplik vardı ama biraz daha yaklaşmamız lazımdı onlara... O an donduk kaldık ve sadece derin bir iç çektiğimizi hatırlıyorum. O an gerçekle karşılaştık, sevgililerin ikisi de görme özürlüydü ve fotoğraf çektiriyorlardı. Hiçbir zaman göremeyecekleri, kötü mü çıkmışım, ay bi da çek gözümü kapatmışım, bi dakka ya selfie mi yapsak, diyemedikleri fotoğrafları ellerindeydi. Sanırım eşe, dosta göstermek, ilerde çocukları olunca anı kalsın diye saklamak istiyorlardı. Evet lan hiçbir zaman göremeyeceğin bir fotoğrafı çektirmek nasıl bi histir?

Yani bu nasıl bi tezattır. İstanbul'un görebileceğin en güzel semtinde, göremeyeceğin fotoğrafı çektirmek nasıl hissettirir insana, ben bilemedim.

İşte o an dedim ki ne şanslıyız be. Ne kadar da zengindik aslında...

Bu kadar da zenginlik olmaz dedirten en nadide anımızda, hayattaki en büyük servete sahip olduğumuzu anladık. Evet görmek, duymak, hissetmek, konuşmak... Nasıl güzel zenginlikler, nasıl değerli bir servete konmuştuk...

Hayattan sıkıldığımda, bu anım aklıma gelir, bir an olsun o karamsarlıktan çıkardım. Uzun zamandır bu kadar zengin olduğumu hatırlatmamıştım kendime... En sıradan insanların, ne de şahane hikayeleri var bu hayatta...

İşte bu yüzden,

Ciğer yakan hikayeler iyiki var!

Hayırlı olsun'culuk iyiki var!

Sosyal medyayla “yha reklamcı olduğum için sürekli bakmak zorundayım, yani hani işim aslında bu benim” yalanıyla haşır neşir olmaya başladım. Facebook’uma da eski sevgilimin eski sevgilisinin davetiyle girmiştim ama o başka bir “iyiki var” yazımın ana konusu olabilir, boşverin şimdi.

Neyse, demem o ki, meslek bizi instagram’a, twitter’a ve daha bilimum sosyal medya zoraki(!) dahil edince biz de, başladık postlara, follow’lara ve hasthtag’lere... Bir tek şu sevgilim olunca “ilişkisi var” yapmayı beceremedim hayatımda. “Aaahahah ee sevgilin yoksa, nasıl ilişkisi var yapacaksın” diyen denyolar çıkacaktır, ama bir bakıma haklı oldukları için denyo olarak kalacaklar.

Ama bu konudaki başarısızlığımın sebebi:

Babam!

Evet, bu yazımın başrol oyuncusu babam! Hani yanlış anlamayın baskıcı rejim yok bizim evde. Bir Suriye hatta şimdilerin Yeni Türkiye’si değildi hiç babam...

Sene sanırım 2012, bi sevgilim olmuş. Zar zor başlamışız zaten ilişkiye, demiş “ilişkisi var yapalım mı adını koyalım şunun.” Ben de çok hoşlanıyorum bu beyden, “tamam diyorum, yapalım”. Eee tabii bu benim için ilk kez olacağından uygulamalı anlatımla, telefonda sevgilimle konuşuyorum, o anlatıyor ben verdiği direktiflerle ayarlara gir, gizlilik bilmem nesi yap diyor, basıyorum “ilişkisi var” butonuna. İsim misin yazmıyor, o kadar da değil diyoruz, gece vakti tüm arkadaşlarım çıldırıyor, like butonunu kırıyor. “ahahaha biz zaten anlamıştık, ahahah ayy çok sevindiik” diyenler çoğunlukta.

Tabii bağzı arkadaşlarım şokta, “nasıl ya, oha sevgilin mi var senin, kim bu salak” diye denyo yorumlar yapıyorlar, az önce üstte bahsettiğim denyolarla aynı bunlar. Neyse yanlış olmasın, 60 küsur like alıyorum. Ben tabii o anlık heyecanla cevap bile veremiyorum. Sevgilim var diye mi, yoksa ilk kez ilişkisi var yaptığımdan mı bilinmez heyecanım...

Öğlen vakti, okuldayken bir “natifikeyşın” geliyor. Babam! Yorum yapmış, ilişkisi var durumuma.

“Hayırlı olsun!”

Tabii like bombardımanları babamın yorumuna geldi bu sefer. Sonra babam aradı, gülüşmeler benden, ciddiyet babamdan...

İki soru sordu, bacaklarını kırarım senin ne sevgilisi demeden...

1- Niye bizim daha önceden haberimiz olmuyor, feys’ten öğreniyoruz?

2- Nereli?

İşte o günden sonra olayın tüm heyecanı kaçtı, ilişkim varmış, yokmuş, vay efendim babam görmüş falan bunlara hiç önem veremedim.

Eee unutmadan tabii bir de bu işin ayrılınca “ilişkisi yok” yapma aşaması var. Ayrılıktan beter o valla billa. Bilmem kaç kişinin: “Nolduuğğ, nedeeen, aaaa” yorumlarına maruz kalmak, “zaten biz biliyorduk böyle olacağını”sıcılarla uğraşmak, “zaten sana göre değildi’cilerle” takışmak işin özü...

Sonra yine telefonum çalar, arayan babam:

-İyi misin kızım, annenle konuşmak ister misin?

Şu hayatta bir kere ilişkisi var yaptım, ona da babam hayırlı olsun yazdı. Sonrası iyilik güzellik...

Hani kuşlar, ağaçlar, binbir renkli çiçekler...

Eski sevgililer iyi ki var!

Evet tabii ki de yanlış duydunuz. Hangi eski sevgili için iyi ki var deriz ki. (ya da der miyiz ya bilemedim) Ama eski sevgilim yani deneyimsel eski sevgilim Ferhat’la birlikte olmak gibi ayrılmak da sıradan değil.

Biliyorsunuz ayrılmıştık günler once…

Ben ara ara fotoğraf attım ona.

Nasılsın? dedim.

İyiyim, bir şey mi oldu dedi. Yok, dedim. Dün seni rüyamda gördüm iyi misin diye merak ettim dedim.

Yha Ezgi birbirimizi kandırmayalım dedi. Haklıydı, bu dünyada en son kandıracağım insanlardandı Ferhat!

Dedim ki eski sevgilim olduğuna gore seni merak etmek hakkım değil mi? dedim. Yani tabii ki hakkın da benim bu aralar date’lerim oluyor. Hani merak etmesen daha iyi dedi.

Ben klasik bir kadın tribiyle: Öküüz, cidden öküzsün Ferhat. İnsan bi söyler di mi? Ben sormasam söyleyeceğin yok hiç! Dedim.

Ezgi doğruyu söyle sen de birileriyle görüşmüyor musun? Dedi.

Haklıydı ben de date’lerdeydim.

Ya aslında, şey. Öfff tamam ya, evet görüştüm birkaç kişiyle dedim. Maç bir bir olunca olay tatlıya bağlandı.

Sonra birkaç kez iyi niyet gösterisi için “çok tatlısın Ferhat” dedim. O da bana “o senin tatlılığın” dedi. Günler böyle sürüp gidiyordu.

Taa ki ben iş değiştirmeye karar verinceye kadar.

Ne alaka demeyin, olayın seyrini değiştiren kişi Ferhat’tı.

Şimdiki patronum ansızın, bir gün tebrik ederim yazdı.

Noldu abi dedim. Deneyimsel ilişki yazına hasta oldum dedi.

Sonra laf lafı açtı, iş muhabbetine geldi ve ben bi’ şekilde ajans değiştirmeye karar verdim. Yani olayın başlangıcı benim Ferhat'la olan yazımdı.

Olayın Ferhat’la ilgili olması beni çok şaşırtmıştı. Tabii bu şaşkınlığım başka bir olayla perçinlendi. Eski ajansımdan ayrılacağımı söyledim, onlar da senin yerine alabileceğimiz biri var mı diye sorduklarında aklıma ilk Ferhat geldi. O da yazardı ve gerçekten de iyi yazardı. (çift anlam var orda, yazar olduğum için kelime oyunu iz may görl)

Dedim ki abi benim eski manita vardı ya Ferhat, hani şu deneyimsel ilişkim… Hemen tanımışlardı. Çevremizin ilişkimiz hakkında yeterli bilgiye sahip olması beni dev mutlu etmişti. Dedim o gelsin, olmaz mı? O da iş arıyordu. Tamam dediler atsın CV’sini eski manitanı tanımak isteriz.

Geldi Ferhat bizim tükkana, tanıştı herkesle benim eski manitam diye… Herkes bi’ alıcı gözle filan baktı, yakışıyor muyuz falan diye… Neyse, eskiydik artık.. Ve işe Kabul edildi. O gün kutlamak için dışarı çıktık. Bir de ne olsun! İkimizin de çantasında aynı kitap: “Sabahattin Ali’den İçimizdeki Şeytan”… Bu tesadüf bizi derin düşüncelere sardı ama söylemedik. Sadece “ehe ehe ne kadar çok ortak yönümüz var” deyip geçiştirdik. Aslında aramızdaki güzel bağın habercisiydi.

Ben çıktım işten, o girdi benim yerime… Birbirimizin hikayesi, kaderimiz olmuştu artık, yeni heyecanlara gebeydi zaman… Şaka lan şaka “ hala ilişkimiz; nabıyon, he iyiyim, sen nabıyon” kısmında… Bi şeye falan da gebe değiliz.

Durum şu ki, bir yazı neleri değiştiriyor insanın hayatında. Kıssadan hisse bu bile değerli… Bazen de eski sevgililer iyi ki var!

FULDEN URAS, İYİ Kİ VAR! 12.000 nüfuslu bir ilçede belediye olmak nasıldır bilir misiniz? Ya da 12.000 nüfuslu bir ilçede "halk konseri" yapmak nasıl bir histir? Bu seferki hikayem, küçük belediyelerin halk konserleri ile verdiği sınavlar... Ege'de eylül ayı pek bi' şenlikli geçer. Kurtuluş Savaşı'nda düşmanı denize döken zeybekleri anmak için eğlenceler düzenlenir Ege'nin her ilçesinde... 4 Eylül Sarıgöl ve Kula'nın kurtuluşu mesela... Aynı günde iki ilçeyi kurtarmışlar misal... 5 Eylül Akhisar, 9 Eylül malum İzmir'in düşman işgalinden kurtuluşu... İzmir'i saymıyorum bu hikayemde çünkü İzmir baya Tarkan'ı bile getirebilecek ve bu organizasyonu kaldırabilecek bir belediye. Benim hikayem Sarıgöl'de geçiyor. Sarıgöl; başta da anlattığım gibi 12.000 nüfuslu, tarımla geçinen insanların yaşadığı, minicik bir ilçe... 4 Eylül bu ilçe için acayip önemli çünkü üzümleri satan ya da kurutmaya bırakan insanların belki de tek eğlencesi işte malum günde gerçekleşen festival... Ege'nin çoğu ilçesinde bir caddenin ismi kesinlikle "Sevgi Yolu" olarak adlandırılmıştır. İşte Sargıgöl'deki Sevgi Yolu festival için renklendirilir, gözlemeci teyzeler yerlerini alır, en kaliteli üzüm kimin yarışması falan yapılır, fakat benim hikayem üzüm üzerine değil. Benim hikayemin ana kahramanı Fulden Uras. Fulden Uras kimdir? İşte bu soruyu az önce sordum verdiğim tek yanıt; "sarışın zayıf bi' kadındır" oldu. Fulden Uras'ın Sarıgöl için nasıl bir önemi var bilmem ama 2002 yılında işte şu bahsettiğim 4 Eylül'de konser vermek için ilçemize gelecekti. Konser verecek kişinin çok ünlü ya da az ünlü olması umrumuzda değildi. Gelecek kişiyi bir kez pazar sabahı izlediğimiz magazin turunda görmemiz yeterliydi. Fulden Uras'a işte herhalde birkaç kere o tarz yerlerden aşina olduğumuz için, konserine gitmemiz için önemli bir sebebe sahiptik. Konser günü geldi çattı. Aylar öncesinden çimleri biçilenen, defalarca sulanan ilçenin belki de en büyük açık alanı futbol sahası hazırlandı. Ses düzenlenmesi yapıldı ve sabahın erken saatinden öğleden sonraya kadar harıl harıl çalışan canım kadınlar ve erkekler en güzel kıyafetlerini giydiler. Yürüyerek futbol sahasının yolunu tuttular. Yolda giderken ilçenin en meşhur ve belki de Maraş dondurmasına en yakın dondurmasını yapan Edem dondurmacısından 50 kuruşluk tek top kakaolu ve sütlü dondurmalarını aldılar. (O dönemlerde kavunlu, böğürtlendli, yok efendim patatesli dondurmalar yoktu. Varsa yoksa kakolu ya da sütlü, yani bizlerin deyimiyle bi siyah bi beyaz dondurma vardı.) Herkes, belki de ilçenin dörtte biri sahaya doluştu. Herkes heyecanlı, o dönemin dillere pelesenk olmuş pop şarkıları hep bir ağızdan söylendi. Küçük belediyelerde hepimizin burun kıvırdığı, konserden önce çıkan alt gruplar yoktur, hep bir ağızdan söylenen pop şarkıları vardır, hoparlörden tüm sahaya dinlettirilen... Yaklaşık bir saat sonra havai fişekler eşliğinde Fulden Uras sahnede göründü. İlçede hem sarışın olup, hem de mini etek giyen kadın görme olasılığı düşük olan insanlar "huuuuu", "ooo" nidaları ve ıslıkları eşliğinde Fulden'i selamladılar. Alkış kıyamet Fulden'ciğim şarkısını söylemeye başladı. Fulden'ciğim diyorum çünkü az sonra başına geleceklerden habersizdi canısı Fulden. Kaçıncı şarkısıydı bilmiyorum ama sahne önündeki birkaç erkek, sanırım "Fulden abla bize daha yakın olsun" niyeti ile Fulden'i aşağıya çektiler. Zayıf mı zayıf Fulden'ciğimin bedeni bu isteğe karşı koyamadı veeeeeee.... İşte Hürriyet’in o anda yayınladığı haber: “Sahnedeki izdiham sırasında sol el parmağı kırılan, sağ omuz, bacak ve kaburgalarında zedelenme ve morarmalar meydana gelen Fulden Uras, konseri düzenleyen belediyenin önlem almadığını, aksine olaya birkaç belediye zabıta memurunun uygunsuz davranışının neden olduğunu öne sürdü. Uras sahneye sarhoş çıktığı iddialarını da yalanlarken, ‘‘Asıl belediye başkanı ve diğer yetkililerin elinde bira kutuları vardı. Hala olayın şokunu yaşıyorum’’ dedi. Sarıgöl Belediye Başkanı Kemal İlter ise sanatçıyı şov yapmakla suçlarken, ‘‘Sahnede ayakta duracak hali yoktu. Sahneden inerken merdivenlerden düştü. Belki o zaman sakatlanmıştır. Kendisini kınıyorum’’ dedi.” Tabii kim haklı kim haksız bilinmez, Fulden Hanım’a yeniden geçmiş olsun demek düşer bana ama bu konserden sonrası bizi ilgilendirdi. Bu konserden sonra bilin bakalım kim geldi? Haluk Levent! Fulden’den sonra ilçemizi “Dağlar, dağlar geceleri benim için kim ağlar” şarkısını söyleyen Haluk Levent şenlendirdi, 3 sene üst üste… Evet evet, bizi bizden iyi tanıyan, teni esmer, kendi esmer Haluk Ağabey geldi ve işler yoluna girdi Sarıgöl’de… Kimsenin kolu çıkmadı, kimsenin kaburgası zedelenmedi. Herkes hep bir ağızdan söyledi Haluk beybisinin şarkılarını. Kan yok, morluk yok, neşe var, heyecan ve müzik var. Ama şimdi sorun hala devam etmekte benim için... Şimdilerde Mustafa Ceceli “omzumda başın eksik” şarkısını söyleyerek geziniyor Ege’nin nadide şehirlerinde… Duygusallık var, aşk var ve evlenme hayali kuran çiftlerin "düğün müzikleri" var her yerde... Ceceli zaten mahalle düğünlerinde en az 3 kere çalınan şarkılara sahipken, lütfen gezinmesin bizim Haluk Levent kokan ilçemizde... Omzumuzda başımız hep eksik, hatırlatmasın :((( Yaklaşık 7 yıldır ailemden ayrı yaşıyorum ve maruz kalacağım her şeyi kendim seçiyorum, özgürlük bu! Neyse... İyi ki varım ne bu yazıda? Iyi ki Fulden ve Haluk dönemine denk geldim, iyi ki Ceceli döneminde kutlamadım kurtuluş şenliğini… Bazen hayat çok şanslı yapıyor beni…

Deneyimsel İlişkim iyi ki var! Part 3

Lan baya çoğu kişiden olumlu geri dönüşler aldım. Sıkça sorulan sorular oldu, buradan cevaplamak isterim. Birincisi Ferhat diye biri harbiden var. Ete kemiğe bürünmüş halde. Yani şizofren değilim canısılar. "Ooo, anlayalım. Hadi bakalım evlenirsiniz bi de şimdi siz" diyenlere cevabım da "belli olmaz her şeyi Allah bilir." Neyse gelelim 3. kısım, yani en heyecanlı kısma... Evet Ferhat'la ilk kez karşılaştık, ilk kez bakıştık, ilk kez konuştuk... Cuma günü ajanstan erkenden çıkmayı planlayan ben, bir şokla karşılaştım. "Mesai", neyse dedim trip atmaz herhalde, sonuçta aynı mesleği yapıyorduk. Trip atmadı canısı Ferhat, çünkü hınzır çocuk ilk buluşmadan geç kalmıştı. Ben ona trip attım ama çünkü biz kadınlar trip atarak en güzel günleri berbat etme konusunda bir numarayız. Neyse geldi Ferhat, kapıdan göründü... Sanki aylardır tanıyormuş gibi sarıldım ona... Yha Ferhaaaat, napiyisinnnnn? dedim, aha aha diye güldü Ferhat. Yanında İrem vardı Ferhat'ın... Kadın olarak öncelikle İrem'le gerekli gıybetleri yaptık. Ferhat benim sözümü bitirmemi bekledi ve ara ara bakış attı bana... Anlayabiliyordum onu, gözüm, kaşım, sesim, ses tonum bunlar önemliydi... 1 haftadır nasıl bi kadınla konuştuğunu merak ediyordu. "Damatlığım kuru temizlemede olduğu için böyle giyindim" espirisi ile söze başladı. Sonrasında hiç durmadan konuştuk. Ondan saklamam gereken hiçbir şey yoktu. Herkese Trump Tower'ın arkasında oturuyorum derken, ona Kuştepe'de oturuyorum diye pat diye söyledim. (evet arkadaşlar Kuştepe'de oturuyorum, çünkü çok çılgınım) Afyonlu olduğumu, İstanbullu olmadığım için garip garip yerlerde kalıp nasıl stajlar yaptığımı anlattım ona... O da Allah var baya dikkatlice dinledi... Kurmaca da olsam sevgilisini iyi tanımak istiyordu. Detay kaçırmak gibi bir niyeti yoktu... O da anlattı. Sivaslımış mesela, ailesinden, köye ilk kez gittiğinde neler yaşamıştı, hepsinden bahsetti. istanbul'dakilerin hiç köy deneyimi olmaması beni çok üzüyordu. (Köy güzeldir, neyse bunun için ayrıca bi yazı yazarım.) Bizim köydeki garip hikayaleri anlattım ona, kim kime aşıkmış, kim kimle yakalanmış, kim kimi sevmezmiş, lakapları nelermiş. Hepsinden bahsettim, en sona "kafa kesen soyundan" geldiğimizden bahsettim ki gözü korksun. "Beni senden ayıracak bir yavuklun yok değil mi" diye sordu. "Var aslında ama kim takar onu" dedim. Sevgili olmanın tüm detaylarını yaşıyorduk. GoyGoy House artık baya meşhur oldu. Bizim 3 kişilik minnoş evimiz. Tüm yaşadıklarımızı anlattım. Çok sevdi bizi... 1 erkek, 2 kadın kalıyorduk evde... Bazıları bunu sorun yapıyordu, ağzını aramak için sordum, hiç takılmadı bu duruma Ferhat. Belki sonra "Sana güveniyorum ama işte çevrendekilere güvenemem." diye klişe bi cümle kurabilirdi. Sonuçta korkutmak istemiyordu beni... Her sevgili gibi başlangıç olarak fazlaca tatlıydık... Fotoğraflarda çok farklısın dedi. Ne demeye çalıştığını sorgulamadım, iyi bir şey söylemişti sanırım. Sonra evlere dönme vakti geldi. Ben akbilimi doldururken "bi selfie çekildik". Adettendir dedik, bu önemli günü hatırlamak için bir fotoğrafımız olmalıydı. Ehehe şimdi senin sevgilin olduğum için seni otobüse kadar bırakacağım, hatta eve bırakmayı teklif edeceğim. Ama sen "yok canım ben kendim giderim, teşekkür ederim" diyeceksin, ben de "yha tamam canım o zaman eve gidince haber ver olur mu?" diyeceğim. dedi... Dediği gibi de oldu, eve gidince geç de olsa haber verdim, o da beni merak etmiş gibi yaptı. "Yha nerdesin canım merak ettim" falan dedi. Sevgililerin birbirlerini haddinden fazla merak etmesi normaldir. Tuvalete giderken haber verecek noktaya gelmemiz de bu yüzden sanırım, bilmiyorum. Cumartesi günü herkes kendi arkadaşları ile takıldı, hiç sevgili gibi olmamıştık. Nerdeydi, napıyordu hiç bilmiyordum. Ben sürekli gülerek cevap verdiğim için "sen kaç tane içtin" diye sordu. Dedim "sarhoş gibi görünüyorum." Buradan kesin kavga çıkacak diye düşündüm ama alttan aldı beni Ferhat, çıkmadı kavga falan.... "Beni hiç merak etmiyorsun, belki bugün bi kızla seviştim nerden biliyorsun" dedi. "Vücuduna sağlık yiğidim" dedim. Sonuçta erkekler her boku yiyebilir diye bir gerçek vardı. Alkollü falan olduğu için yapmıştır bişiler dedim. Kadınların bunları sorgulamaması gerekliydi. Pazar günü Moda'ya geçtim, o da ordaydı. Ama bi türlü görüşemedik. Seninle aynı semtte nefes almak bile yeter bana" dedim. "Senle aynı şehirde nefes almak bana yeterken, şimdi de aynı semtte nefes almak şahane" dedi. "Yha güldürüyosun" dedim. "Kadınlar kendilerini güldüren erkeklere sadece gülürler." dedi. "Haklısın, biz kadınlar biraz malız" dedim. İlişkimizin bu aşamasında neden böyle triplere girdiğimizi bilmiyorum. Sonraki gece, erkenden uyudum. Biraz trip attı bana erkenden uyuyorum diye ama sonra sanki hiç problem değilmiş gibi "tabi piremses uyu, çok yoruldun bugün" dedi. Yalan söylediğini biliyordum ama bana pirenses diye hitap etmesi hoşuma gitmişti. Dün yani pazartesi, gün içerisinde çok yoğundum. Hiç sevgili gibi olamamıştık. Gece bana ilişkimizde hiç heyecan kalmadı, ayrılalım mı diye sordu. Ayrılmaya hazırlıklı değildim, ayrılmaya nası hazırlıklı olunur onu da bilmiyordum ama işte hazır değildim. "Heycanını kaybetmişsin, yok inancını kaybetmişsin, doya doya sarmamışsın bize çok günah etmişsin." diye yazdım. Ayrılırken söylenebilecek başka bir şarkı sözü aklıma gelmemişti. Yalın böyle zamanlarda kurtarıcıdır. Sonuçta "siyahına pembe inandırılmış birliktelik" diye başlayan garip, saçma ama aşk kokan başka şarkı sözleri falan da vardı. Ferhat hipster adam anlamadı tabii ne kadar çok üzüldüğümü. Sonra tabii her sevgili gibi "Ben elimden geleni yaptım, sen bilirsin" aşamasına geldim. Sonra baktım Ferhat hala bana cevap atmıyor. Onu suçlamaya başladım: "Mesleğime hiç saygı göstermiyosun!" "Sonuçta reklamcıyım yane, bunlara alışmak zorundasın!" "Benim ne zaman işten çıkacağım belli olmuyor ki!" "Çok saygısızsın" falan derken uyuyakalmışım. Evet Ferhat'la ayrıldık... Deneyimsel ilişkimiz sonlandı. "Benle barışmak istiyorsan yemek ısmarla bana" falan demiş ama ben barışmak istemiyorum. "İşime saygısı olmayan adamın, bana saygısı yoktur." Bu klişe cümleyi de annemden duymuştum. Bi komşumuz için söylemişti. Neyse artık Ferhat'la ilişkimiz deneyimselden, arkadaşlığa ve hatta belki de dostluğa geçti. Ferhat dünya tatlısı bi adam, herkes sevsin onu. Hatta bugün kulaklık almış, resmini attı nasıl diye. Dedim çok güzel, sevdim. "Bununla çok kız tavlarım ben" dedi. Arkadaşlığımızın ilk tohumunu atmıştı. Eski sevgiliyle arkadaş kalınmaz ama re rö re falan demeyin. Deneyimsel ilişkiniz olunca, her şey olabilir. Bana çok garip anlar yaşattı bu ilişki, çok şey öğrendim. "Beni büyüttü" falan diye klişeler söylemeyeceğim ama, çok eğlendim, Ferhat gibi bi adamı, arkadaşı tanımış oldum. Neyse, bir sonuç cümlesine ihtiyacım var sanırım. Ama nasıl bitireceğimi bilemedim. Deneyimsel ilişkiyi tavsiye eder misin? diye soran olursa, kesinlikle evet derim. Hepimizin eğlenmeye hakkı var. Haydi eyvallah... Kanıt için linkler: http://instagram.com/p/mqgB3nEKvS/ https://twitter.com/benezgigunes/status/455813656711016448/photo/1

Deneyimsel İlişkim, iyi ki var! - Part 2

Geçen yazım için hatrı sayılır kişiden "eheh eheh çok güzel olmuş" tepkilerini aldıktan sonra Ferhat'la olan aşkımızın detaylarını "part 2" halinde yazmaya karar verdim. Geçen seferki yazımda festivallere bilet bakmakta kalmışım. Oradan devam ediyorum. Ferhat'la birbirimize "ideolojik" yaklaşmaya devam ettik. Her şey klasik bir sevgili diyaloğu ayarında olmak zorundaydı. Sadece bazı yerleri çabuk geçiyorduk. Her sevgili gibi WhatsApp'ta gülücüklü smileyler yerine öpücüklü olanlarına geçtik. Çünkü bu kuraldır. Normal arkadaşlarına sadece gülücük, sevgiline öpücüklü ifadeler gönderirsin. Tuttu bana mesela Ferhat çıplak ayaklı bir fotoğraf gönderdi. Beni iyi tanıyanlar bilir çıplak ayağa bakamam. Dedim ki Ferhat "yannış yaptın bana" anlamadı tabii bilmediğinden sonra sıraladım. "Çıplak ayağa bakamıyorum." "Zedelenmiş mandalinayı yiyemiyorum." Beni hiç yadırgamadı canısı bi sevgiliydi Ferhat. Olur öyle şeyler dedi ve geçti. Sonra birbirimizin ne zaman facebook şifresini alacağız diye sordum. "Sen şifreni vereceksin, ben erkeğim. Sen benim şifremi öğrenemezsin dedi" Hoşuma gitmişti, biz kadınlar öküz adam, sert adam severiz. Ferhat damarımı yakalamıştı. Kıskanç mısın diye sordum. İlişkinin başlarında "yha canım sana hiç karışmayacağım, sen zaten ne giyeceğini bilirsin derim" ama sonra burnundan getiririm dedi. İlişki biraz ilerleyeceğince değişeceğini bilmesi hoşuma gitmişti Bana ilk aşk temalı şarkısını attı sonra Ferhat. Seçtiği şarkı oldukça etkileyiciydi. Yıldız Tilbe'den "Şivesi Sensin Aşkın"Onun şivesi olmak ve dupstep ritimlerle bezenmiş bir şarkıyı paylaşması benle beni cezbetmişti. Ferhat; "Mesela ben bazen 5'te uyanıyorum geceyarısı. Ozamanlarda sana mesaj atabilir miyim?" dedi. Dedim tabii canısı, sonuçta sevgiliyiz ve geceyarısı olur olmaz uyanınca birbirimize "uyudun mu" diye mesaj atmamız normaldir. Mesela ben de ona; Bugün evde tek başımayım dedim. "Yha ben varım!" dedi. Bir erkeğin söyleyeceği tüm klişeleri sıralayabiliyordu. WhatsApp'ta son görüldü saatiyle, konuşma saatimiz aynı olmalıydı. Hadi ben uyuyorum dedikten yarım saat sonra ekrana tekrar bakıyorduk, eğer online olmamışsa o esnada, "yaa çok tatlı" diyorduk. Çünkü sevgili olmak bunu gerektirirdi. WhatsApp bir nevi ilişkinin sağlamlığını ölçer bir testi. Evet Ferhat'la ilişkimiz fazlasıyla ideolojik, fazlasıyla kurmaca... Yaklaşık 1 saat sonra karşılaşacağız. Hepinizin en az bir kere yaptığı gibi sosyal medyadan aşk olayını dakika dakika sindiriyoruz şuanda... Yarın detayları yazacağım. Öperim...

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Onlar iyi ki var!