Jesteś Blogiem

Najbardziej wymagająca forma blogowania. Także dla Ciebie.

[jestesblogiem]

A jednak się czyta...

Teoria tak niebezpieczna i trudna do przetrawienia, jak "bluźnierstwa" Galileusza. Internet do tego namawia, blogerskie kółka adoracji co rusz dają wotum swego literackiego obycia (gdyby namawiali do jeżdżenia na rowerze bez siodełka, to też znaleźliby się entuzjaści wierzacy bezgranicznie, że autor bloga faktycznie ma taki styl życia). A smutna prawda wydaje się być taka, że bycie mądrym i oczytanym nigdy nie wyjdzie z mody (oby!) i każdy ciućmok po zapoznaniu się z archiwum swych rozmów na FB czuje się znawcą beletrystyki. Wszystko, żeby zaspokoić swoją próżność i móc powiedzieć "przecież czytam". Brawo, mole książkowe...

[jestesblogiem]

Ubieraj się na FB

Na fejsbukowej ścianie (płaczu, a przynajmniej- utyskiwań, narzekań i obrazowania kaca po całonocnym piciu) co rusz pojawiają się udostępnione zdjęcia. Znaleźć tam można bezdomne pieski, słodkie koty, konie z przyklejonym do głowy rogiem i mnóstwo innych żyjątek, które w ogóle mnie nie zajmują. 

Są też tacy, którzy postanawiają ubierać się przy pomocy portalu społecznościowego. Udostępniamy zdjęcie, dokonujemy polubienia strony i już do nas lecą koszuleczki, spodnie, skarpetki, bawełniane gacie i biżuteria. Z innej strony dostaniemy szafę na trzymanie tych dobrodziejstw. Za kilka lat zwycięzca fejsbukowego konkursu (a w zasadzie najpewniej zwyciężczyni) będzie mogła się udać na bezpłatną operację podnoszenia "zwiśniętego" od zgarbionej pozycji przed komputerem biustu, czy liposukcję.

Nie ubierasz się na fejsie? Jesteś naga!

Nie operujesz się na fejsie? Jesteś brzydka!

Nie pokazujesz efektów dwóch powyższych sukcesów przy pomocy zdjęć, pod którymi ilość lajków i udostępnień jest tak duża, że nie potrafisz policzyć wszystkich cyfr? Nie istniejesz.

[jestesblogiem]

Wizyty o 7:00

Ostatnio zjawił się u nas kominiarz. Potężny facet ze stereotypowo upierdzielonym nosem od sadzy. W ostentacyjnie zmęczony sposób przekonywał, że skoro się już do nas dotarabanił na to czwarte piętro, to już musimy kupić kalendarz, a jak nie, to pochłonie nas ogień z kominka (niechybnie piekielny). Po krótkim targowaniu, kiedy od opcji "nie mam, bo za wszystko płacę kartą" doszło do "udało mi się z jednogroszówek rozrzuconych po całym pokoju uzbierać złotówkę, czy to wystarczy?".  Zamiast kalendarza otrzymaliśmy kartkę okolicznościową, która od tamtej pory całkowicie nieprzydatnie kurzy się na lodówce.

Z niecierpliwością czekam na wizytę pielęgniarek, położnych, sanitariuszy (to te zniewolone i wyzyskiwane ponad miarę zawody, prawie tak, jak kominiarz), potem ministrów skarbu (wszystkich rządów), a potem i samego prezydenta.

A zdjęcie porwałem z : http://www.digart.pl/praca/1583394/czterolistny_kominiarz.html#.UZjJHPIUqNw

[jestesblogiem]

Być albo nie być...

W zadziwiający sposób okazuje się, że im rzadziej ja piszę do Was, tym częściej Wy piszecie do mnie. Marketingowo na rzecz patrząc, powinienem zamknąć dzioba i tylko czytać maile w zaciszu mieszkania, ale jakoś tak mi się wyrywa, więc nie powstrzymuję. Duchota, cholera jasna, duchota straszna. I tak, będę jednym z tych, którzy przy pierwszym deszczu będą narzekali na pogodę (zimno, mokro, lepiej już jak jest duszno), ale póki jest to tylko beztroskie i całkowicie bezpodstawne narzekanie, folguję sobie aż miło- zniknij duchoto. Świat rozpisuje się na temat piersi Angeliny Jolie, pozwolę sobie być skromnym wyjątkiem, publicznie o gruczołach nie rozprawiam.

[jestesblogiem]

Pianino Toma Waitsa

Na okładce pierwszego albumu Toma Waitsa dumnie rozprostowuje struny pianino. Najlepiej zagospodarowany mebel świata (Tak. Fortepian i pianino już dawno przestały być instrumentami i całkowicie pełnoprawnie stały się meblami). Gdzie tam jakieś nuty, chusteczki i wazony z kwiatami, które znamy wszyscy z patetycznych nagrań koncertów chopinowskich. Są fajki, popielniczka, piwo i notes. Wniosek z tego prosty - właśnie tak powstaje dobra muzyka. ;)

I przykład muzyczny: http://www.youtube.com/watch?v=G5nBE-8rcP4

A o ludziach, którzy ją tworzą, w wypadku cytatu chodzi o muzyków jazzowych, najpiękniej napisało się Andrzejowi Makowieckiemu w książce "Ja, Urbanator", gdzie Michał Urbaniak opowiada tak:

“Leżałem sobie na plecach, z rękami pod głową, i obserwowałem odkształcających się przyjaciół. Z każdym kolejnym kieliszkiem wygadywali większe bzdury. Prześcigali się w idiotyzmach i banałach. Opadły im szczęki i policzki, jakby ktoś wyciągnął spod nich konstrukcję kostną. Nawet kobietom ciekła z ust ślina, a niejeden facet się usmarkał. Wrogowie wpadali raptem w pijackie rozrzewnienie i wyznawali sobie dozgonną miłość, aby nazajutrz znów wykopać topór wojenny. Nienawidzące się kobiety prawiły sobie komplementy, jak to jedna z drugą ślicznie jest dzisiaj ubrana. Wielcy muzycy klepali po plecach małych muzyków, zapewniając ich, że skoro tylko popracują, również odniosą artystyczny sukces.”

Nie dodawajmy więc pięknej otoczki do prostego dzieła tworzenia. Nie wyciągajmy zdolnych pijaczyn z barów i pubów, nie obwieszajmy światełkami i balonikami. Jakoś tak się złożyło, że najlepsze dzieła powstają w smutku i zadumie, czasem zezwierzęceniu.

Swoją drogą, bardzo polecam tę książkę, która opowiada o marzeniach, pracy, płonących dachach Manhattanu i onanizmie, jako najlepszej metodzie pewnego muzyka na stres... A to wszystko ładnie, prosto, po ludzku.

  obrazek sobie zapożyczyłem ze strony forum.audiofil.ru

[jestesblogiem]

Nie samą muzyką żyje człowiek, ale dobrze od niej zacząć

Mówią, że "hipsterskie". (Czy to już jest pejoratywne określenie?) Pojawiło się, wszyscy instalują i testują. Powiew świeżości w polskim internecie, kategoria: internetowy meloman. Chodzi mi oczywiście o aplikację Spotify. Zgodnie z zasadą współdzielenia wyrobów spożywczych do przeżuwania - "mam i ja". Zainstalowało się.

I na czym polega fenomen? Na niczym! Jest dokładnie tak samo, jak było. Muzyka leci w tle, tak samo, jak leciała. Bez trzęsienia ziemi, bez życiowych zmian, bez zagubienia w fali nowości. A jednak jakoś przyjemniej się słucha, kiedy wiem, że za to moje odtworzenie, to wykonawca dostaje grosik na konto, a nie cwaniak, który umieszcza nieswoje nagrania i ciuła na czynsz wstawiając kolejne reklamy, banery itp. Taka już ich bezsilność wobec swojego beztalencia. Rozwinięcie tematu żerowania i pasożytnictwa na kimś już kiedyś popełniłem, zainteresowanych odsyłam TUTAJ.

Oczywiście Facebook trochę zatruwa swoim wszędobylstwem, ale wystarczy poszukać, popytać i da się doprowadzić do szczątkowego pojęcia prywatności. Ja znalazłem np. TO.

Swoją drogą (dygresyjnie) ciekawy jestem, skąd przekonanie o otwartości ludzi i łatwość wmawiania nam, że wszystkim chcemy się dzielić... Przecież człowiek tego nie znosi. Dzieli się tylko czyimś problemem, czyjąś krzywdą, natomiast swoje oazy spokoju obwarowuje najgrubszym murem tajemnicy.

Tak więc pozbywam się miesięcznie dwóch dych i sumienie jakby bardziej czyste, czuję się bardziej fair, muzyka zaczyna znaczyć ciut więcej.

[jestesblogiem]

Pełne, półpełne, ćwierćpełne

Dlaczego nastawiamy zwykle budziki na pełne godziny? Lub półpełne. Ewentualnie ćwierćpełne (które po przechyleniu zegara o 90 stopni stają się półpełnymi z ćwierćpełną intertekstualną duszą... Dobra, kombinuję...) To nie tylko kwestia pobudki, umawiamy się na spotkania w ten sam sposób. Przecież 17:23 to też godzina, mająca takie samo znaczenie jak "w pół do szóstej". dlaczego wybieramy tę drugą opcję? Gdybyśmy nastawiali budziki na 5:51, zamiast 5:45 ,moglibyśmy pospać dodatkowe, dla wielu zbawienne, sześć minut. Tak staramy się wszystko wokół siebie równo poskładać, sami będąc nieposkładani w nic, co by mogło nas skłaniać do takiego traktowania otoczenia. Jedynie autobusy i tramwaje się wyłamały z tego pełnogodzinnego schematu. I pociągi. Te zerwały już wszelkie kajdany czasowe. Nic ich nie ogranicza. Apel jest więc prosty- bądźmy wszyscy pociągami. Człowiek Pociąg nigdy się nie spieszy, nie zwraca uwagi na złośliwe komentarze, sam ma poważne roszczenia względem innych. Człowiek Pociąg sam ustala czas, czasem jest czasem. Ma jasno wytyczony tor.

Pełnoprawna Kompilacja Pozytywów.

[jestesblogiem]

Dobrze być papieżem

"I w obliczu tego wszystkiego pieszczoty, pocałunki i reszta były zaledwie kropelkami słodkiej wody w słonym oceanie życia. Nie zaspokajały pragnienia."

                      Aleksander Sołżenicyn, Oddział Chorych na Raka

Trzeba być papieżem, żeby naprawdę czuć smak kremówek. Reszta z nas, marnych grzeszników, doznaje jedynie konturu smaku. Doświadczamy wszystkiego tylko pozornie, nie wgłębiając się w nic tak, jak na to zasługuje. Istnieje przekonanie, że najlepiej robić wszystko tak, jakby się było pierwszym człowiekiem na Ziemi, który wykonuje daną czynność. Pierwszy papieros na Ziemi, pierwsza kawa, pierwsza wódka, kobieta i pocałunek. Drudzy są już tylko odtwórcami, nawet najpiękniejszych zdarzeń. Wystarczą nam kontury?

[jestesblogiem]

Kto nigdy nie pił

Bardzo uważam, z kim piję wódkę. Wódka skraca dystans. Tako rzekł Linda w jednym z wywiadów. I ja się z tym zgadzam, albo ciągle jeszcze jestem na etapie przyswajania tego poczucia zgody. Kiedy jest zimno, a do wieczornej książki robię sobie drinka, to odnajduję w tych słowach przyjemną filozofię i chcę być jej częścią. Niech piwo będzie tak zwykłe i codzienne jak szklanka mleka. Z picia wódki uczyńmy rytuał otwierania się człowieka na człowieka. Niech smakuje tylko w dobrym towarzystwie. Pita z kieliszka, towarzyszka Rozmów Istotnych (o tych tak wiele mówi Dziuk, arcymistrz Rozmów. Znacie Dziuka? Nie? Poszukajcie w googlowniku), zapijana peerelowską różową oranżadą. Koniecznie z unoszącym się w tle dymem papierosowym lub fajkowym (jeśli mógłbym wybierać, poproszę wiśniowy). Do tego stęchlizna i ponurość. Rozmowy przy wódce nie odbywają się w eleganckich, sterylnych pomieszczeniach. "Ładność" rozprasza, każdy czuje jak od niej odstaje, więc budzi się w nim dyskomfort utrudniający skoncentrowanie na słowach. Albo myślach. Czasem przecież warto wypić wódkę w milczeniu, patrząc tylko gdzieś przed siebie i jedynie raz na jakiś czas spojrzeć na towarzysza, pokiwać głową, potwierdzić myśli tego drugiego zmarszczeniem czoła.

Oto moje postanowienie, tak proste, a w tej prostocie najlepsze. Chamie, bucu, krętaczu, wyzyskiwaczu, mendo społeczna, parweniuszu - odmawiam picia z Tobą wódki. Nam pozostaje herbata lub siedzenie o suchym pysku, byle tylko szybciej odbębnić konieczności współistnienia.

[jestesblogiem]

Niósł facet razy kilka...

Niósł facet telewizor. Dźwiga to pudło za plastikową rączkę, znajdującą się tuż nad oknem na świat. I nikt nie patrzy. Pierwszy raz poczułem się staro. Nigdy nie spodziewałem się, że przyczynkiem ku temu będzie telewizor. Podejrzewałem raczej zdjęcia, na których ciągle jeszcze błyszczy mi na twarzy naiwny uśmiech, albo moja pierwsza maszynka do golenia, która w niewytłumaczalny sposób przetrwa wieki w mojej łazience, zapomniana i zakopana pod stosem innych, jakże charakterystycznych dla wnętrza męskiej łazienki, rzeczy zbędnych i zużytych, ale jeszcze nie wyrzuconych. A tu telewizor. Bo pamiętam jeszcze taki moment, kiedy idąc z podobnym dobrodziejstwem Matki Techniki, każdy oglądał się, zagajał rozmowę, chwalił. Teraz nikt się nie dziwi, że nieporęczny prawie- mebel w rękach swojego właściciela kieruje się na Golgotę śmietnika. Nie jest płaski, przedawnił się, obraz nie wyskakuje na Ciebie podczas oglądania filmów. Wszyscy jesteśmy telewizorami. Kiedyś i Ciebie poniosą. Tylko w dziedzinie malarstwa i wina, wiek oznacza postęp.

[jestesblogiem]

Reklamo, ulecz się sama

Ludzie otaczają się rzeczami, które w jakiś sposób określają, co dany człowiek lubi. Co jest jego pasją, czym żyje. I widząc na półce kubek “The Beatles” wiem, po co to jest. Jednak wspomniany kubek stał się też materiałem promocyjnym, nośnikiem reklamy i tu już dzieje się coś dziwnego. Bo jaki emocjonalny związek łączy mnie z funduszem emerytalnym czy kredytem gotówkowym? (Jeśli wziąłem ten kredyt, to faktycznie jest to długoterminowa zażyłość, ale raczej taka, o której nie chce się myśleć podczas porannej kawy). Idźmy dalej. Jeśli pojawiają się kubki, to dlaczego firma nie miałaby wyprodukować całej zastawy porcelanowej, którą mógłbym wystawić z dumą na stół (a jakże!) podczas wigilijnego spotkania z rodziną, oczywiście logiem w stronę biesiadników? Dlaczego od żadnej firmy nie dostałem nawet skromnego widelca? Albo noża, bo na taki firmowy pewnie ma lepsze strojenie. Wytłumaczenie poprzedniego zdania tutaj. W najbliższym czasie chciałbym się też spodziewać kompletu krzeseł od tutejszej służby więziennej. Są przecież specjalistami od siedzenia.

Tu oczywiście rodzi się pytanie, na czym jeszcze chcielibyście zobaczyć reklamę i czego by ona dotyczyła? Nie przyjmujemy mądrych pomysłów, liczę na odrobinę abstrakcji w komentarzach poniżej.

[jestesblogiem]

Jesteś drabiną czyjegoś sukcesu

Chyba wszystkim (szczególnie tym zmotoryzowanym) znany jest obrazek, kiedy wjeżdżamy na parking przed uczelnią, sklepem itp. i nagle nie wiadomo skąd pojawia się szarmancki facet, który usłużnym ruchem wskazuje wypatrzone wcześniej i jakby przygotowane specjalnie dla nas miejsce.

Nasz nawigator idzie dumnie przed samochodem, szeroko rozkładając ręce, pokazując na prawo i lewo "uwaga, oto ON/ONA jedzie, będzie parkować, zbierzcie się wszyscy parobkowie świata i podziwiajcie ten piękny manewr". My oczywiście poradzilibyśmy sobie sami, ale to nieważne. Ktoś nam pomaga, ktoś coś dla nas zrobił. I ten sam ktoś z zupełnie niewinną miną grzecznie poczeka, aż wysiądziemy z samochodu, po czym zapyta nas o drobne za wykonaną pomoc. Myślimy sobie "cholera, niby nic nie zrobił, ale jakoś tak głupio odmówić". I dajemy. Nam nie stanie się przez to żadna krzywda, facet będzie zachwycony i jeszcze zostaniemy nazwani szefem, panem kierownikiem, albo innym epitetem, który podniesie nasze, zdeptane przez właściwe szefostwo, ego. Czasem jeszcze owe uosobienie pomocy sąsiedzkiej i wierny obrońca wartości służalczych wobec społeczeństwa stanie przy samochodzie, splecie ręce na piersi, pokiwa głową z uznaniem i powie coś w stylu "nooo, ładnie zaparkowaliśmy". I tutaj przechodzimy do sedna. Wzorem tego pana, mamy beznadziejną tendencję do odnajdywania swego miejsca w sukcesie innych. Nie rozpoczniemy niczego sami, nie wylejemy hektolitrów potu, nie zrezygnujemy z kilku nocy na rzecz tworzonego dzieła. Poczekamy, aż wahadłowiec sam się zbuduje, przycupniemy gdzieś na skrzydle, a na księżycu wyrwiemy się pędem, byle szybciej, i dumnie zatkniemy naszą flagę na powierzchni nowego sukcesu. Czujemy się ważni, czujemy się potrzebni. Zapominamy, ile razy powiedzieliśmy komuś "nie", liczy się, że na finiszu staliśmy ramię w ramię, nawet jeśli byliśmy całkowicie zbędni. Mamy pretensję, kiedy ktoś nie doceni naszego uczestnictwa, uczucie niesprawiedliwości sączy nam się do serc. Ci zaś, którzy nosili pierwsze kamienie i ustawiali podwaliny przyszłego sukcesu, zazwyczaj wykazują się kulturą osobistą i klasą, zacierają w pamięci obraz wcześniejszego zawodu daną osobą i pozwalają wraz z sobą świętować. Właściwie? Nie do końca, bo ci ludzie odkryją w tym sposób na karmienie swej próżności i będą szukali następnej okazji, by się wybić cudzym kosztem, osiągnąć najwięcej nie robiąc praktycznie nic. Jesteś drabiną czyjegoś sukcesu. Nieważne. Ten ktoś może mieć na koncie tylko to jedno. Ty masz przed sobą jeszcze tyle, że świat zadrży w posadach.

[jestesblogiem]

Mam problem i nie mogę się kontrolować!

Tak często narzekacie na swoje samopoczucie. Stłamszeni wstajecie z łóżek, zmarnowani wychodzicie z domu i samotną trasę do Miejsca Przeznaczenia (szkoła, praca itp.) pokonujecie z myślą "no niech się któryś tylko odezwie...".

Zachowywałem się tak samo, dopóki u znajomego nie zobaczyłem pewnej rzeczy, która wywołała na mojej twarzy uśmiech. Taki też miała mieć cel. Znajomy Mój powiesił sobie na drzwiach wyjściowych kartkę z napisem "UŚMIECHNIJ SIĘ, KOCHANIE!". Trudno po przeczytaniu zachować powagę, nawet jeśli się wie, że ten świstek papieru własnoręcznie został tam umieszczony, żeby mnie zmuszać do wielkiego wysiłku, porannej oralnej gimnastyki i postępowania niezgodnie z długoletnią tradycją wychodzenia do pracy. Niecały rok temu doświadczyłem tej samej polityki uśmiechu, kiedy Znajomy Znajomego wręczył mi swoją wizytówkę. Na jednej stronie znajdowały się wszystkie niezbędne do kontaktu dane. Po odwróceniu karteczki zobaczyłem napis "ŚWIETNIE DZISIAJ WYGLĄDASZ!". Mam ją do tej pory. Jest moja osobistą tabletką gwałtu na złym humorze. Rzeczy proste cieszą najbardziej. Poza tym najczęściej zgadzam się z tym napisem. A Ty jaki tekst chcesz widzieć na swoich drzwiach lub spodzie wizytówki?

[jestesblogiem]

Zostałem tatą. Pierwsze wrażenia.

Pojawiło się nie wiadomo skąd. Śmiało mogę powiedzieć, że od początku miało ręce i nogi, jednak ważne jest, by przede wszystkim pojawiła się głowa. Nie bez powodu natura tak to sobie wszystko urządziła, że przy prawidłowych porodach “po bożemu” najpierw na świat wychodzi głowa, sugerując niejako, który element jest najbardziej istotny dla funkcjonowania całości. Urodził się Pomysł. Ma już bezgłową postać i teraz trzeba mu owy łeb jakoś dokleić, domontować, scalić z już powstałą konstrukcją. A kiedy już Pomysł mój będzie miał ryjek, wtedy można zacząć pracować nad charakterem. Pracować, nie pozostawiać samemu sobie do wyrośnięcia w bezpłciową masę, beksę, słabeusza, albo - co gorsza - artystę. Więcej drożdży, mniej lukru. Siedzę więc nad kartką papieru i starannie rozrysowuję cały plan działania. Co ważniejsze punkty podkreślam na czerwono. Dwa razy. Nie zostawiam niczego przypadkowi, bo przypadek rządzi się swoimi prawami, które zwykle nie idą w parze z tym, czego oczekuję. Przypadek niech mi koloruje rzeczy błahe, które przez swoją mizerność potrzebują więcej kolorytu. Spraw fundamentalnych należy jednak dopilnować od początku do końca. Chuchać i dmuchać, tulić do snu i delikatnie na nowo budzić o poranku. Wykarmić, ubrać i wyrzucić w wir świata, żeby nabrało doświadczenia. Jeśli się światu spodoba - ojcowska duma będzie mnie rozpierała. Jeśli nie zostanie doceniony - trudno, pozostanie jako relikt z czasów, kiedy ludzie jeszcze próbowali tworzyć od nowa, a nie tylko przychodzić na gotowe.

Ciekawostka dla tych, którzy widzą ten tekst po raz pierwszy, jest taka, że wcześniej owe słowa widniały na innym moim blogu i były ostatnimi, które się tam pojawiły. Wspomnianym Dzieciątkiem jest właśnie ten blog. Już się poznaliście? Bywa kapryśny, ale to naprawdę dobry twór.

[jestesblogiem]

Test na to, czy jesteś idiotą

Do jednych z najważniejszych spraw należy usłyszenie raz na jakiś czas "Ty idioto", wypowiedziane z wyrzutem, wynikającym z troski, nie ze złośliwości. Daje otrzeźwienie, pozwala spojrzeć jeszcze raz na to, na co przyzwyczajony już byłem patrzeć w wyuczony latami praktyk sposób. Pozwala pomyśleć i przeanalizować jeszcze raz ustalony z góry plan, tym razem bardziej krytycznie, z większym zaangażowaniem, z większą odpowiedzialnością. Kiedy po mrugnięciu, powieka znów znalazła się u góry, zobaczyłem w lustrze zupełnie innego faceta. Korzystna zmiana. Ergo: Jeśli masz na coś ochotę i jeszcze tego nie zrobiłeś, bo było Ci głupio- jesteś idiotą ;) Jeśli odkładasz wszystko na później, wierząc, że będziesz miał czas do tego powrócić- jesteś idiotą ;) Jeśli w końcu nie masz marzeń, planów, chęci perspektyw tak rozległych i pięknych, że aż dech czasem zapiera- nie jesteś idiotą, jesteś ignorantem.

[jestesblogiem]

Wąsacz i prawa fizyczne o cieczach

Pamiętasz, kiedy cieszyły Cię najmniejsze rzeczy? Bardzo lubię odnajdywać w ludziach tę dziecinność, tak piękną, bo sprawiającą, że nawet przeorana zmarszczkami twarz na moment znów odzyskuje radość tak prawdziwą i wyjątkową, że trudno to przyrównać do czegokolwiek. Niemożliwa do podrobienia, trudna do uchwycenia, zapadająca w pamięć. Najbliższy temu stanowi jest moment, kiedy jesz czekoladę w swojej samotni, w tle leci ulubiona muzyka i nie musisz się nigdzie spieszyć. 

Podobny efekt zobaczyłem na twarzy pewnego Wąsacza, który poszedł na popołudniowe zakupy. Maszerował dziarsko, trzymając pod pachą torbę. Trochę wiało i kołnierz płaszcza co jakiś czas obijał mu się o policzek. Szedł wolno, równo, jak człowiek, który ma jasno wytyczony cel (jakże często zazdroszczę ludziom takiego kroku). Zatrzymał się w pewnym momencie, podumał, rozglądnął się dokoła i nie znajdując żadnej znajomej twarzy znów zapatrzył się z lekkim uśmiechem w ziemię. Kopnął kamień, leżący tuż pod jego stopami. Nadał kamieniowi kierunek, przekazał swoją pewność ruchu i patrzył, jak kawałek bryły podskakuje na asfalcie, odbija się od krawężnika i ląduje w pobliskiej kałuży, cichym pluskiem starając się przebić przez odgłosy wiatru. To wywołało drugi uśmiech na twarzy Wąsacza. Podrapał się po głowie, rozejrzał ponownie i sięgnął ręką do torby. Pomyślałem "tu cię mam! Już jest zrozumiały i ten twój uśmieszek i zadumanie i brak pośpiechu!" Przecież każdy z nas na swoim przykładzie odczuł nie raz, że wlana w przełyk wódka jest najlepszym spowiednikiem przy każdej zadumie, wymaga celebrowania, rytualnego rozsmakowywania się w efektach spożycia (sam proces jest dosyć bolesny, szczególnie dla kubków smakowych, prawda?), bez zbędnego łażenia, zachowując jak największą stabilizację. Pierwsza zasada brzmi: wódka znajdująca się w ciele przemieszczającym się ruchem jednostajnie przyspieszonym opuszcza to ciało w tempie wprost proporcjonalnym do prędkości, z jaką porusza się ciało. A warto wspomnieć, że organizm, w którym rozlewa się wódka, niejednokrotnie porusza się nawet z prędkością 160km/h. 

Pomyliłem się. Wąsacz wyjął z torby kubek kefiru, może maślanki. Otworzył ją ostrożnie i z namaszczeniem. Przytknął swe usta do pojemnika i duszkiem go opróżnił. Kiedy odjął rękę z pustym już opakowaniem, zastanowił się nad jego pustością, pokiwał głową ze zrozumieniem i prawdopodobnie pojął, że ta pustość jest względna. Na ściankach jeszcze trochę zostało. Powoli i metodycznie zanurzył wskazujący palec w resztkach przysmaku i przesuwając wzdłuż ścianki pochłaniał to wszystko, czego przez nieuwagę mógłby się pozbawić. Kiedy dopadł już wszystkie drobinki i najmniejsze nawet bakterie, które z kulturą (bakterie w kefirach słyną ze swej kultury) grzecznie oczekiwały na swoją kolej, wytarł dłonią pobielałe wąsy, schował opróżniony pojemnik do torby i ruszył znów przed siebie w doskonale znanym i konkretnie obranym kierunku. Szedł jakoś raźniej, jego krok był sprężysty, a na twarzy wygodnie ułożył się wyraz dziecięcego zadowolenia i błogości, której tak bardzo powinniśmy mu wszyscy zazdrościć.

[jestesblogiem]

Romantyczna nosicielka

Kiedy idziesz ulicą, prawdopodobnie odpływasz myślami w tylko sobie znanym kierunku. Mijają Cię ludzie, Ty mijasz budynki, wraz z samochodami, rowerami, wrotkarzami i psami sąsiadów mijacie się wzajemnie. Gdzieś między jednym a drugim okiem znajduje się obojętny nos, który uaktywnia się jedynie w przypadku zapachów ekstremalnych, niedoceniający i "kręcący nosem" na pospolitość. 

Raz na jakiś czas mnie i przechodniom udaje się uruchomić czujność poznawczą, a czasem nawet spotykamy się w tych momentach. Momentach, kiedy widzimy wzajemnie świat "bardziej". Tak też było ostatnio.

Kobieta z podartą reklamówką w ręce szła naprzeciwko. Zwróciłem na nią uwagę dopiero, gdy gwałtownie zatrzymała się przed wystawą sklepową. Z tamtej odległości nie mogłem zobaczyć, co tak zaabsorbowało jej uwagę. Powoli się zbliżałem, ale między nami były jeszcze setki wytartych podeszwami kostek brukowych (które w tym wypadku, z niewiadomych mi przyczyn, wydają się najlepszymi jednostkami odległości między ludźmi; one zawsze dzielą, jak przecinek w zdaniach równoważnych, nawet gdy prowadzą przechodniów w tym samym kierunku). Kobieta Reklamówka patrzyła jeszcze przez chwilę na wystawę, uśmiechnęła się i z lekko przymrużonymi oczami zaczęła kontynuować swój spacer, znacznie raźniej, kołysząc na boki biodrami, jak flagą zwycięstwa. Kiedy się mijaliśmy usłyszałem, że nuci. Bardzo cicho i z ostentacyjną bylejakością wykonania.

Poznałem tę melodię od razu, a dojście do wystawy i spojrzenie w witrynę sklepową potwierdziło moje przypuszczenie. Odwróciłem się z zaciekawieniem i patrzyłem, jak za rogiem znika i kobieta, i reklamówka, i marsz weselny najcichszymi nutami wypływający z jej ust, i wspomnienie (lub marzenie) ślubnej sukni (jednej z tych na wystawie?) na Kobiecie Reklamówce, które nosiła ze sobą może do końca dnia, a może tylko przez moment. Może nosi do teraz.