Jest tyle rzeczy, które między nami działają. Jakbyśmy byli dwoma połowami jednego oddechu - ty wdech, ja wydech. Dopełniamy się w energii i w spokoju, w ciszy i w hałasie, wśród ludzi i wtedy, gdy świat kurczy się do dwóch kubków po kawie i łagodnego spojrzenia. A jednak między nami wciąż stoi szklana ściana, przezroczysta, nie do przejścia. Widzę przez niego twoją wyciągniętą dłoń, której nie potrafię przyjąć.
Każda twoja pomoc zamienia się w mojej głowie w dług, ciężki, klejący się do serca. Dług, którego nigdy nie spłacę, choć próbuję - słowami, gestami, obecnością. A kiedy daję z siebie wszystko, słyszę w środku szept: to wciąż za mało. Im więcej dla mnie robisz, tym głośniej odzywa się głos: wykorzystujesz go.
Nie wiem dlaczego tak trudno mi po prostu być. Dlaczego każda relacja staje się równaniem, w którym zawsze wychodzę na minus. Dlaczego miłość zamienia się w rachunek, a wdzięczność w ciężar. Chciałabym choć raz przestać analizować co daję, co dostaję, ile ważę w twoich oczach. Chciałabym umieć odpocząć w czyjejś dobroci, bez tego kłującego poczucia winy.
Jestem zmęczona. Zmęczona sobą, swoją głową, tym nieustannym szumem, który nie pozwala mi po prostu czuć. Chciałabym złożyć te myśli na papierze i zostawić je tam, jak mokre ubranie po burzy. Ale one wracają, jak echo, jak fala, która nigdy nie ustępuje. I ja też wracam do tego miejsca między ciszą a krzykiem. Zmęczona, a mimo to wciąż próbująca zrozumieć, jak przestać być dla siebie wrogiem.
