;

Bombarded with nonsense and silly thoughts.

[jomjon]

Lost.

I feel lost. I know what I have to do but I don’t know how to start. I know I have to start but I don’t know how to continue. Does anyone experienced or experiencing the same thing? If you do, can you please lemme know how you surpassed or what you’re planning to do to overcome this? I badly need help. 🥹

[jomjon]

5/7/2022

Mga Gunita ng Kasaysayan sa Kasalukuyan

Nalalabi na ang mga araw bago ang halalan. Tuwing sasapit ito noon ay halos wala naman akong pakialam. Subalit ngayong taon ay ibang-iba. Habang papalapit ito nang papalapit, tumitindi ang kaba at pagkabalisa. Ngunit nangingibabaw pa rin ang pag-asa sa kabila ng pangamba. Nanalangin na sana’y sa huli manaig ang saya. Saya nang dahil sa kabila ng lantarang pagpapakalat ng kasinungalingan, nananaig pa rin ang katotohanang pilit nilang tinatakpan at pinapalitan.

Teknolohiya ang daan upang linlangin ang ating mga kababayan. Subalit teknolohiya rin ang sagot para hindi mabiktima ng mga kasinungalingan. Isang pindot lang maaaring mabago ang ating pananaw. Nasa sa atin na kung magiging responsable tayong mamamayan.

Nakalulungkot ang patuloy na pagsasawalang bahala ng ilan. Na tila ba’y para sa kanila ang halalan ay isa lamang katatawanan. Hindi siniseryoso at aniya pa ng ilan, isang araw lang iyan na magdaraan. Ngunit sana’y bago pa ito dumating man lang, mapagtanto nila na ang isang araw na daraan ay maaaring magpabago sa takbo ng buhay nating mga mamamayan.

Matapos mapatalsik ang pinunong diktador kasama ang kaniyang pamilya mula sa palasyo ng Malacañan, tila nagbabadya ang muli nilang pagbabalik.

Labis na nakababahala. Punong-puno ng pangamba.

Tila ba tuluyan na ngang napalitan at natakpan ang tunay na kasaysayan. Nakababahala na sa kabila ng mga katotohanang itinuro ng nakaran, para bang mas pinipili ng ilan na makalimot at maniwala sa kasinungalingan.

“Hustisya!” Sigaw ng mga biktima ng karahasan.

Subalit iyong mga nakaranas ng marahas ay hindi lamang ang mga biktima. Dahil hindi ibig sabihin na hindi nakaranas ng karahasan ay ‘di na napagsamantalahan. Tulad ng labis na kahirapan, may mga nagsisikap subalit patuloy na napagkakaitan. Mayroon namang kahit hindi magsumikap ay pinapaboran. Dito pa lamang kita mo na ang kaibahan. Ito pa lamang, masasabi mo na tunay ngang may inhustisya sa ating lipunan.

Ito rin ay walang edad na pinipili, dahil kahit ang mga musmos na hindi pa isinisilang ay marami na agad na nag-aabang na utang. Utang na inutang para sana sa ikauunlad ng bayan, ngunit napunta sa bulsa ng mga ganid na nasa kapangyarihan.

Ika nga ng mga loyalista, kung tunay na maysala bakit daw ba hindi pagbayarin ng kasalanan.

Hindi ba’t mas dapat pa nga tayong maalarma? Ibig sabihan lamang ay masyado silang makapangyarihan, dahil sa kabila ng mga kasalanang napatunyan na, ay hindi pa rin sila maipasok sa piitan.

Nakababahala rin iyong mga napatunayang maysala na sila pang naihahalal. Nakalulungkot man subalit ang labis yatang kabaitan ng mga Pilipino ay patuloy na pinagsasamantalahan. Ngunit mabait nga bang talaga o mamang lamang? Dahil kung tunay na may alam kahit siguro gaano kabait ay hindi pahihintulutan.

Poot, galit, at sakit.

Mga emosyong nais na sanang ibaon sa limot subalit ang paghingi ng kapatawaran ay pilit pa rin nilang ipinagdadamot.

Kaya sa araw ng halalan, ang aking mga kahilingan: Sana ay mangibabaw ang katotohanan. Sana’y matapos na ang mga kasinungalingan. Ika nga ni Gat Jose Rizal, nawa’y makamtan na nga natin ang rosas na kinabukasan. Magsilbi pa rin sanang aral ang mga gunita ng madilim na kasaysayan upang hindi na ito maranasan pa sa kasalukuyan.

[jomjon]

10/18/2021

Unspoken words to Papa.

Pa, mas okay pa na maging honest ka kesa paniwalain mo ako sa kasinungalingan.

Malungkot man pero di talaga kami sapat ni dan para ituloy ni mama ang buhay niya.

Naaawa ako kasi di natutulog.

Kung ano ano pumapasok sa isip.

Wala ka na ba talagang pakialam kay mama? Please lang maging honest ka. Mahal mo pa ba? Kahit sakin mo na lang sabihin para alam ko kung itutuloy ko pa to. Kasi kung di mo na mahal sa tingin ko di mo na kailangan pang marinig lahat ng sasabihin ko.

Ayaw niya kausapin ka kasi gusto niya sa personal.

Mas mahalaga ba talaga ang trabaho mo kesa samin?

Baka kasi may iba ka nang pamilya rito

Pasensya na pa pero sa ginawa mo 13 yrs ago or baka nga higit pa sa 13 yrs, hindi nakakapagtaka kung may iba pa.

Edi sana kasi pa di mo muna sinabi kay mama.

Sana dinahan dahan mo naman muna.

Sana inantay mong makauwi ka bago mo sinabi.

Kasi ang lumalabas parang di ka sinsero sa paghingi mo ng tawad.

Bakit akala niyo po ba madaling tanggapin ang ginawa mo at ang bunga ng kasalanan mo?

[jomjon]

10/6/2021

It was a sunny afternoon of May. Kreizel, Yvinn, Adrian, and I were heading to Tagaytay on a heavy traffic. We were singing and having a good time inside the car when Kreizel suddenly said, “I’d like to teleport at the moment. This heavy traffic is killing me!” Then later on she asked everyone, “If you will choose a superpower, what would it be and why?” I giggled a little as it sounded like the usual Q&A portion in a pageant. She turned to me with an annoyed look, “What?! I’m serious.”

“Why would you ask?” I blurted out. “How about you? What superpower would you choose?” I continued while laughing. “I just told you, I’d love to teleport right now.” She snapped, still annoyed. I cleared my throat and tried to suppress my amusement before I answered, “Well, it’s to have the ability to be invisible.” They went silent and seriously focused on me as if asking me why, “Life is so tough that sometimes I’d really love to vanish and to be forgotten as though I never existed.” The silence went on, “Even just for a few moments,” I continued. The silence became longer until Adrian burst into laughter. “Damn! You’re too deep, bro.”

“Yeah, right!” Yvinn and Kreizel agreed in a singsong voice.

[jomjon]

Pain.

The only emotion that makes me feel alive. But do I need to feel it everyday just to prove that I’m living?

[jomjon]

1/20/2020

Message to Budyong babies.

As one of your seniors, I know how hard it is, guys. Sa batch namin nagsimula ang hindi pagpayag sa pangongolekta ng pub fee, kaya halos namalimos rin kami para lang makapaglimbag ng mga print issues. And seeing you, guys, also experiencing it breaks my heart so much. Pero kung gaano man ako kalungkot na kailangan ni’yo rin pagdaanan ang pinagdaanan namin noong nakaraang taon, ganoon rin ako kasaya at kamangha sa pinapakita ninyong tatag, tapang, at dedikasyon para sa college publication. Sobrang nakaka-proud kayo. I’ll always be grateful that I became part of this publication. We are “pubmily,” indeed. Not just a publication but also a family.

Budyong used to be my second home in college. Habang buhay ko sigurong pagsisisihan kung hindi ako nagpatinag sa pangungulit ni Kreizel na subukang mag-apply bilang manunulat dahil ika nga ni’ya ay naniniwala siya sa kakayahan kong magsulat. I’ve been doubting myself when it comes to writing, dahil hindi naman talaga peryodismo ang kursong pinili ko. O mas akma sigurong sabihing wala akong mapili noon pero kinailangan kong mamili. It’s never easy to study any programs/courses, whatever you may call it, kasi wala rin naman talagang madaling kurso. Mas lalo na siguro ‘pag ‘di mo ginusto. But Budyong honed me, believed in me, and made me love writing. ‘Di pa rin naman ako ganoon kagaling magsulat, but still, I’ll never forget how Budyong helped me to find my dream, to view things in different perspectives, to think clearly, to fight with the truth, and to write for change and to change. Kaya I love Budyong so much.

Also, mahal ko rin kayo, babies! Kuya Jom is always here in every step of the way. I will always stand with you and with Budyong. Don’t ever hesitate to ask our help. We, seniors, are always here for you. We love you! Continue to be brave. Whenever you feel like giving up, think of myriad of reasons and purposes. Kung kanino at para kanino ‘yang ginagawa ni’yo. Always find the light in the midst of darkness. Also, don’t ever hesitate to ask for God’s guidance. For He’ll never give test to us if He knows we can never surpass. Will always pray for you, guys. Kuya Jom loves y’all. ❤️❤️❤️

[jomjon]

12/19/2019

Ang patanggap walang pero.

Tanggap namin kayo pero dapat...

-maglaro ka lang ng manyika ‘pag babae ka, baril-barilan ‘pag lalaki ka.

-hindi kayo puwedeng magkagusto o magmahal ng kaparehas ni’yong kasarian.

-hindi kayo puwedeng magdamit ng kasuotang gusto ni’yong suotin.

-hindi kayo puwedeng magbanyo sa gusto ni’yong pagbanyuhan.

-dapat h’wag na kayong maghangad ng mas higit pa.

-hindi kayo puwedeng ikasal sa taong gusto o mahal ni’yo.

-makuntento na kayo.

Ilan lamang iyan sa mga pero at mga dapat. Ano nga ba ang dapat? Alin nga ba ang nararapat? Sino ba nag sabing ito o iyan ang dapat at nararapat? At kung tanggap ni’yo na, bakit pa may pero?

[jomjon]

12/3/2019

In romantic kind of love, they said age doesn’t matter. The same can be said to friendships. As long as you respect and understand each other, it will certainly last forever.

[jomjon]

8/20/2019

Bakit tila yata kakaiba na ang iyong turing sa akin? Unti-unti ka nang nanlalamig. ‘Di mo na ako pinapansin. Noong tayo pa lamang ang magkasama mahal mo naman ako, ‘di ba? Bakit noong may dumating na iba nakalimot ka na? Hindi mo na ba ako mahal? Hindi mo na ba ako kilala? Hindi ba’t masaya tayo noong umpisa? Bakit ngayon tila may iba ka na? Iba na ang iyong binibigkas. Samantalang noon, wala kang bukambibig kung hindi ako lang. Ngayon iba na, iba-iba na. Ayos lang naman sa akin kung may gusto ka nang iba, huwag mo lang ako kalimutan. Iyon ang mahalaga. Kaya lang tila malabo na, malabo nang makaalala ka pa. Ang ating mga alaala ay mananatili na lamang atang alaala. Imposible nang maibalik ang dati nating sigla, tulad noong tayo pa lamang na dalawa. Sana manumbalik ang dati nating saya. Sana dumating ang araw na magbalik ka. Maghihitay ako, gaano man katagal. Dahil hanggang sa huli, mahal pa rin kita. Sana mahalin mo rin ulit ako.

Nagmamahal, Wikang Filipino.

[jomjon]

Puwang

__________________________________

walanaakongmaramdamandikonaalamkungpapaanomakaramdamultimonglungkotdikonaalamkahitangsayaaypagkukunwarinalangangiyakattawaaytilawalangkahulugandikonaalamgustokonalangwakasanaanglahatpaalam.

[jomjon]

Sigaw

Namamaos ang puso sa kasisigaw,

Walang ibang bukambibig kundi ikaw.

Kahit na tuluyan ka nang bumitaw,

Sa pangakong ako lang at ikaw.

[jomjon]

Walang Kuwenta #3

Nais kong sumigaw nang sumigaw. Nagkukumahog kumawala sa dibdib ang impit na palahaw. Palahaw na sanhi ng panglaw. Pumapalahaw at walang ibang rason kundi ikaw.

[jomjon]

Walang Kuwenta #2

Paulit-ulit mong sinasabi na handa ka nang mawalan ako ng oras sa'yo, sa dami ba naman kasi ng gagawin ko. Pero tila ako ata itong hindi handa na ikaw ang mawalan ng oras sa akin. Hindi mapakali sa tuwing hindi kita kapiling.

[jomjon]

Phlegmatic

'Are you numb?' The question that they always ask me. No. Definitely not. I just don't care. I just can't force myself to care. Being heartless isn't me either. I can be hurt and happy as well. It's just that taking stand has always been difficult to me, because again, I don't want to care.

[jomjon]

Walang Kuwenta #1

Alam mo sa sarili mo kung gaano ka sa kaniya kasigurado. Pero masakit palang malaman na hindi niya iyon nararamdaman para sa'yo. Ang saya-saya mo nang sa isang iglap bigla na lamang nagbago. Mistulang kidlat sa bilis ng mga tagpo. Isang pitik lang bigla na lang gumulo. Iyong pakiramdam na unti-unti mong binubuo, natibag na lamang na tila gusaling binubuo subalit gumuguho.

[jomjon]

Even if you tried your very best, sometimes it's still not enough. But remember that even if you fail don't ever lose hope and there's always next time that will come. You failed but it doesn't mean you'll give up. Just always keep on trying.

[jomjon]

Kalabit

Kinalabit ko ang kuwerdas ng gitara,

Inawit ang malamyos na musika,

At inalala ang mga gunitang kasama kita.

Kaya isang kalabit na lang papatak na,

Papatak na ang aking mga luha.