แล้วเจ้าของคำพูดก็เดินจากไป ไม่หันมาเหลียวแลฉันสักนิด.... สักวินาทีเดียว... ก็ไม่มี
ก็จริงอยู่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างกับเขายังไม่ถึงขั้นที่จะเป็น แฟน... เป็นคนรักกัน
แต่ฉันไม่โทษเขาหรอก... เพราะยังไงซะตอนแรกฉันก็ไม่ได้รักเขา..
คนที่ฉันรักน่ะ............... คือเพื่อนของเขาต่างหาก
และเขา... ก็คงจะเข้าใจข้อนั้นดี...
แต่ตอนนี้คงเป็น สมเพชมากกว่า..
เรื่องราว..มันเริ่มต้นจาก สมัยเกรด 9
ฉันแอบชอบผู้ชายคนนึงที่อยู่ห้องเรียนเดียวกัน
เขาคนนั้นชื่อ ปีเตอร์ เขาเป็นคนดี..หน้าตาดี สุภาพ เรียนเก่ง
ใครๆก็ชอบเขา แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็คือฉันด้วย..
แต่ฉันไม่บอกเขาหรอก.. แต่เพื่อนๆสนิทของเขา.. กลับรู้ดี
วันเวลาผ่านไป.. ฉันยังคงชอบเขาอยู่.... แม้ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินมันออกมาจากปากของฉัน
คำพูดต่างๆที่ออกมาจากปากฉัน.. เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
ใจอยากพูดว่าชอบ แต่ปากพูดว่า ไม่ชอบ...
ฉันไม่เข้าใจตัวเอง.. เลย...
จนถึงวันสิ้นปี ตอนเกรด 12 ฉันกำลังนอนรอเคาดาวน์
ผ่านโทรศัพท์กับเพื่อนๆเหมือนปีที่ผ่านๆมา
ฉันมองข้อความที่มาจากเบอร์โทรที่คุ้นตา... เบอร์ของนิค ..เพื่อนสนิทของปีเตอร์
ฉันมองนาฬิกา นี่ก็ยังไม่เที่ยงคืนนี่ เหลืออีกห้านาที.. เขาส่งอะไรมา?
..............ตกใจ.... สับสน....หัวใจของฉันเต้นรัว..
ฉันไม่คิดว่าฉันจะได้รับข้อความแบบนี้....
เพราะฉัน.. เฝ้ารอที่จะได้รับจากปีเตอร์... มาตลอด...
เสียงนาฬิกาดังขึ้น... บอกเวลาเที่ยงคืน... และปีใหม่ก็เริ่มขึ้น
“รอคำตอบอยู่นะ... แฮปปี้นิวเยียร์ จูลี่”
จากนั้นโทรศัพท์ของฉันสั่นรัวไม่หยุด พอๆกับหัวใจของฉัน
ข้อความอีกมากมายกระหน่ำเข้ามา
คงจะมาจากเพื่อนๆของฉัน ที่ส่งมาเนื่องในโอกาสวันปีใหม่..
แต่ฉัน... ยังคงมองอยู่ที่ข้อความนั้น...
นิค...ชอบฉันอย่างงั้นหรอ?
...เขาก็นี่รู้ว่าฉันชอบปีเตอร์...แต่...
หรือเขาจะไม่รู้? ...ฉันพยายามคิดเข้าข้างตัวเอง
มันคงจะดูไม่ดี.. แต่... แล้วฉันจะปฏิเสธเขายังไงดี?
ใจหนึ่งบอกว่า เธอเจอคนที่รักเธอแล้ว จะรอช้าทำไม
เธอเสียเวลา เสียคนอื่นมากไปแล้ว เธอไม่อยากรู้สึก..ถึงความรู้สึกของความรักหรือ
อีกใจ ...เธอควรจะมั่นคงต่อคนที่เธอรักสิ... สักวันเขาคงจะหันมา..
“สักวัน..เขา ‘คงจะ’ หันมา...”
ดวงตาของฉันวูบสั่นไหว.... ฉันรอมานานแค่ไหน?
รอที่จะเป็นฝ่ายได้ยินคำว่ารักจากเขา.. อดทนที่จะไม่เป็นคนเริ่มก่อน..
เฝ้าคิดถึงฉากหวานๆ ที่เหมือนในนิยายรัก
...นี่คงจะนานเกินไป... เขาคงไม่ได้รักฉัน
ไม่เคยเหลียวแลฉันเลยต่างหาก...
และฝันของฉันคงจะไม่เป็นจริง... ตลอดไป
“ขอบคุณนะ... ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน :)”
ฉันกดส่งข้อความตอบกลับไปหานิค พร้อมใส่สัญลักษณ์ยิ้มลงไปด้วย
……………แต่หัวใจของของฉัน...ไม่มีรอยยิ้มแบบนั้นหรอก...
นี่คือ..จุดเริ่มต้นความรัก..ครั้งแรกของฉัน
และก็คือตอนจบ..ของความรักที่ไม่เคยเป็นความรัก
ตอนจบที่ฉันเสียน้ำตาไม่ใช่เพราะ..ความรักที่ผิดหวัง..
แต่... เพราะมันทำลาย..มิตรภาพของที่ดีของฉันต่างหาก..
‘....ฉันขอตื่น... จากฝันแบบนี้สักที่ได้มั้ย?’
กริ้งงงงงงงง กริ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง กริ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!
“หวา!!? น..นี่กีโมงแล้ว!! ” ฉันสะดุ้งตื่น พร้อมกระตุกผ้าปิดตา ควานหานาฬิกาปลุก
“โธ่ นึกว่าจะสายแล้วซะอีก..” ฉันพูดพลางถอนหายใจเฮือก
...เอ... รู้สึกว่าวันนี้จะฝัน... อะไรรักๆ ชอบๆ จำไม่ค่อยได้แฮะ
“หรือว่าจะมีดวงเจอเนื้อคู่!? ” พูดแล้วก็หัวเราะคิก
“แบบนี้ต้องไปเม้าท์ให้ยัยเอลลี่ฟังล่ะ ฮะๆ ไปอาบน้ำดีกว่า”
ว่าแล้วฉันรีบวิ่งไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี~
