Just Liss

Schrijfster in opleiding | Gay as fuck | Love kitty's 

[justliss92]

Afscheid van de VARA

Ja, mijn een na laatste dag bij de VARA is officieel aangebroken. Na anderhalf jaar heb ik veel ervaring opgedaan bij drie compleet verschillende concepten en ben ik langzaam maar zeker ingeburgerd hier. Ik heb veel nieuwe en leuke mensen leren kennen en voel me meer dan thuis binnen deze muren. Maar mijn school zit erop, stage is klaar en het leven als echte werknemer gaat beginnen. Maar helaas niet meer bij de VARA (voor nu). 

Mijn eerste stage bij de VARA was bij Kinderen voor Kinderen. Je weet wel, van Wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd en Op een onbewoond eiland. Ik heb mee mogen werken aan de live-shows in Carré vorig jaar en dat was heel erg leuk om te doen. Ik vind kinderen sowieso fantastisch en het was gaaf om mee te mogen werken aan zoiets groots en in Carré nog wel. Ik heb mogen werken met Lucia Marthas, een van de grootste namen binnen de danswereld in Nederland. Dus ik wil iedereen die me die kans gegeven heeft (Desiree D, Desiree B, Marije, Ellen, Ellis, Bram, Lex, Gert-Jan en Lucia) enorm bedanken voor de kans. 

Na mijn stage bij Kinderen voor Kinderen ging ik in januari aan de slag als webredacteur bij de VARAgids en ik lieg niet als ik zeg dat dat mijn leukste "baan" tot nu toe is geweest. Leuke redactie, leuke mensen, leuk concept en ik vond het werk wat ik deed gewoon heel leuk. Het klinkt heel saai, maar ik vond het heel leuk om iedere dag leuke programma's terug te kijken voor de 'Dagoogst'. Ik kreeg steeds meer vrijheid en op een gegeven moment functioneerde ik helemaal op mezelf. Ik ben erg vooruit gegaan op schrijfgebied en heb professioneel leren schrijven dankzij Roger. Ik meen het als ik zeg dat wanneer zij naar me toe zouden komen om vast als webredacteur of film-redacteur (sorry Ivar) daar aan de slag zou kunnen, zou ik meteen alles uit mn handen laten vallen en daar aanschuiven :) Maar helaas ook die stageperiode kwam aan z'n einde en ik moest op zoek naar iets anders. Dat was nog niet zo makkelijk. Want zo snel als ik mijn eerste stages te pakken had, zo langzaam ging het deze keer. Ik had er bewust voor gekozen om niet te gaan versnellen (wat 90% van mijn klas wel heeft gedaan), omdat ik nog meer ervaring op wilde doen en meer connecties te maken.  Ik ben in totaal op twee gesprekken geweest. Mijn eerste gesprek was bij Koefnoen, maar dat sprak me totaal niet aan. Het was een heel klein kantoortje ergens in een pandje in Amsterdam. Ik ben al niet gek op Amsterdam, sterker nog het liefste zou ik er nooit meer naartoe gaan. En de taken die voornamelijk voor mij zouden zijn waren met een busje door Amsterdam rijden en rekwisieten halen. Kijk, ik ben echt niet vies van de "kut"klusjes, maar ik heb er voor gekozen om niet te versnellen om meer ervaring op te doen en als ik dan als afstudeerstage wordt ingezet als runner om constant te gaan shoppen met een bus door Amsterdam, zie ik dat niet zo zitten. Want daar leer ik niks van en leg ik ook geen goede connecties. Dus die stage heb ik, hoe egoistisch ook, afgewezen. Later werd ik uitgenodigd voor een gesprek bij een blog (weet de naam even niet meer) en dat zag er al een heel stuk beter uit. Helaas ook in Amsterdam, maar het was een leuk, gezellig pand vol met bloggers, helemaal mijn ding dus. Ik was op gesprek geweest en was zeer enthousiast. Een aantal dagen later kreeg ik een mailtje dat ze me graag zouden uitnodigen voor een tweede gesprek. We spraken een dag en tijd af. Op de ochtend van het tweede gesprek kreeg ik een mailtje dat het gesprek wegens omstandigheden niet door kon gaan en ze nog zouden laten weten wanneer het gesprek dan plaats zou vinden. Drie dagen later had ik nog niks gehoord, dus ik besloot om het initiatief in eigen handen te nemen en ik stuurde ze een mail met een nieuwe datum en de vraag of deze dag ze uit zou komen. Helaas hoorde ik niks terug. De dag dat ik had gestuurd ook te kunnen (precies een week later nadat het tweede gesprek plaats zou vinden) heb ik ze gebeld. Ik kreeg de vrouw waarmee ik het gesprek had gehad aan de telefoon en vroeg haar telefonisch om een nieuwe afspraak. Wat ik toen over de telefoon terug kreeg verbaasde me zeer 'Uhm, ik denk niet dat er nog een gesprek plaats gaat vinden, want we gaan op korte termijn niet nog een stagiaire aannemen.' Nóg een stagiaire? Oh, dus blijkbaar zijn de gesprekken van anderen wél doorgegaan en hebben ze iemand anders aangenomen en mij niks laten weten. Dit maakte me lichtelijk gefrustreerd want mijn stageperiode zou over anderhalve week beginnen en ik had nog niks. Dus ik vertelde haar dat ik het niet prettig vond dat ze mij niks hebben laten weten, omdat ik op dit gesprek heb gewacht. Een beetje uit de hoogte bood ze haar excuses aan. Ik zat met mijn handen in het haar en had enorme spijt dat ik niet was gaan versnellen, want nu had ik geen diploma en geen stage en was er kans dat ik nog langer over mijn opleiding zou doen dan ik zou willen. En ik woonde al samen dus dat zou me zeker niet goed uitkomen. Dus ging ik opzoeken of ik kon stoppen met mijn opleiding want mijn motivatie was totaal weg. Maar dat zou geen optie zijn, om te stoppen, want dan zou ik al mijn schoolgeld en stufi + rente moeten terug betalen. Elke dag heb ik vol hoop door de mailtjes van mediastages gescrold tot er op een dag een vacature voor een webredacteur opstond voor een nieuw programma van de VARA De Strijd. Ik heb direct gesolliciteerd. Want webredactie is wat ik het liefste zou willen doen en ook nog bij de VARA waar ik al zo vertrouwd was. Ik werd meteen dezelfde dag nog teruggebeld om een afspraak te maken, drie dagen later was ik op gesprek en ik ben dezelfde dag nog aangenomen.  Nu heb ik van september t/m morgen stage mogen lopen bij De Strijd en ik heb het erg naar mijn zin gehad. Weer een aantal nieuwe interessante mensen leren kennen die mogelijke connecties kunnen zijn in de toekomst. Dus ook wil ik voor deze kans Kees Driehuis, Mirjam en Wim erg bedanken.  Momenteel ligt de druk van een baan zoeken na mijn school erg hoog. Dagelijks solliciteer ik en ik ben tot nu toe van de ongeveer 20 sollicitaties die ik de deur uit heb gedaan bij 1 bedrijf uitgenodigd.  Vorige week heb ik een sollicitatie de deur uitgedaan bij de NTR als productie-assistente bij De Buitendienst. Dit is een onderdeel van het programma Nieuws uit de natuur, wat een kinderprogramma is over de natuur. Ik heb al mijn zinnen hierop gezet en ik zal zeer teleurgesteld zijn als ik hiervoor word afgewezen. Met mijn Kinderen voor Kinderen ervaring hoop ik minstens uitgenodigd te worden voor een gesprek. En aangenomen worden zou helemaal lekker zijn, want dan zit ik nog steeds in hetzelfde gebouw, naast de VARAgids.  Maar voor nu is morgen mijn laatste dag in het gebouw en zal ik (hopelijk tijdelijk) afscheid moeten nemen van iedereen die ik hier heb ontmoet en waarvan ik sommigen nog dagelijks spreek in de kantine, gang of op het balkon. 

[justliss92]

Five questions to happiness

Nog een tip om jezelf door de winterdepressie te slepen. Neem even een momentje en stel deze vijf vragen aan jezelf. Niet zomaar antwoorden! Denk heel diep na en schrijf je antwoorden op. En denk dan aan deze dingen als je even in een dipje zit.

1. Wat is de lekkerste geur die je ooit hebt geroken? Er zijn zoveel geurtjes waar ik echt van geniet. Zo vind ik net geföhnd haar, kaneel, dennenhout en benzine erg lekker ruiken. Maar de aller lekkerste geur die er bestaat vind ik de geur van vers brood. 

2. Wat is het fijnste geluid dat je ooit hebt mogen horen? Twee geluiden waar ik altijd intens van geniet zijn muziek en (misschien een beetje gek, maar zeker niet minder waar) de stem van mijn vriendin. Maar mijn nummer 1 fijnste geluid is toch echt het knetterende hout van de openhaard of een kampvuur. 

3. Wat is het mooiste beeld dat je ooit op je netvlies had en wanneer was dat? Over deze vraag hoef ik geen seconde na te denken, maar aangezien dit beeld behoorlijk privé is, ga ik het lekker niet zeggen :).

4. Wat is de prettigste smaak die je ooit in je mond hebt gehad? Deze vraag is het echt heel lastig. Er zijn zoveel dingen waar je 's nachts voor wakker kan maken, maar om nou te zeggen dat iets het prettigste is wat ik ooit in mijn mond heb gehad... Zo is er mijn lievelingseten tortellini's met carbonara saus, Quattro formaggi pizza, witte chocola, starbucks koffie, quiche met blauwe kaas en spinazie, heksenkaas en appeltaart. Maar dan ga ik toch voor kastanje champignons, gevuld met kruidenkaas en uitjes :).

5. Wat is het plezierigste gevoel dat je ooit hebt mogen voelen? Dat gevoel ervaar ik gelukkig dagelijks: liefde. Het beste gevoel van de wereld is wanneer degene van wie je houdt ook van jou houdt. En dit gevoel ervaar ik keer op keer wanneer ze 's nachts tegen me aankruipt, ik 's ochtends naast haar wakker wordt, ik haar weer zie na een lange werkdag of gewoon simpel wanneer ze naar me lacht <3. 

[justliss92]

De winterdepressie buiten de deur

De herfst is weer aangebroken. Dat betekent in het donker naar je werk en in het donker weer naar huis. Treurig bekijken hoe alles wat ooit mooi en groen was, hun weg naar de grond vind om vervolgens vertrapt te worden en dood te gaan. Achter de ramen naar buiten staren naar de onweer, regen en de windstoten. Ja, het is een trieste bedoeling die herfst en het bezorgt vele mensen een vette winterdespressie, waaronder mij. Elk jaar wanneer de klok weer een uurtje naar voren wordt gezet, begint de ellende. Ik wil alleen nog maar in bed liggen, ik krijg spontane huilbuien of ik word spontaan chagrijnig. Op zo'n moment kan je natuurlijk denken 'fuck it', in bed gaan liggen met een grote bak Ben & Jerry's en jezelf enorm zielig vinden, maar dat is niet de oplossing. Daarom heb ik een lijstje gemaakt van de dingen die mij blij maken en mij helpen met het overleven van mijn winterdepressie. 

1. Fotograferen Drie jaar geleden kreeg ik op school het vak fotografie en daar kwam ik erachter dat dat wel iets voor mij is. Dat jaar heb ik voor m'n verjaardag van mijn ouders een spiegelreflex gekregen en die camera helpt me tot nu toe ieder jaar door mijn winterdepressie. Hoe kan fotograferen je daarbij helpen? Nou heel simpel: Wanneer je last hebt van een winterdepressie zie je alles in zwart/wit. Binnen is het lekker warm en zacht en ben je veilig van de regen en buiten is alles kut, nat en koud. Maar wanneer je een camera in je handen pakt en op zoek gaat naar de schoonheden van de natuur, zie je ineens de mooie dingen van de herfst. Bijvoorbeeld: Al die bladeren die langzaam aan het afsterven zijn, zijn eigenlijk heel mooi om te zien! Al die verschillende kleurtjes.  En heb je ooit weleens aan het einde van de middag, vlak voordat het donker wordt, naar de lucht gekeken? De wolken in combinatie met een lage ondergaande zon is echt heel mooi. En wat dacht je van al die verschillende soorten paddenstoelen? 

2. Relaxen op de bank Het aller lekkerste is het wanneer je van buiten komt en je bent nat en koud om dan lekker een warme douche te nemen, jezelf in je comfy huispak te hijsen, een kopje warme chocomelk maken, de kaarsjes aan te steken en dan op de bank te ploffen en onder een dekentje te kruipen met je lief. En dan lekker samen naar een leuke, hartverwarmende film, een leuke serie of gewoon random televisie te kijken. 

3. Lekker eten Nu het toch weer tijd is voor de dikke wollen truien en die buik en dijen toch weer verstopt worden onder lagen kleding, kan er best een hapje meer gegeten worden. Denk eens aan al die lekkere dingen die het koude weer met zich mee brengen! Wat dacht je van chocoladeletters, pepernoten, oliebollen, appelflappen, kaasfonduen, gourmetten en natuurlijk niet te vergeten: die heerlijke oer-Hollandse stamppotten! 

4. GEEN MUGGEN! En het aller lekkerste van de winter is toch wel dat het te koud is voor die irritante kut muggen. Want wie stoort zich er niet aan dat je 's nachts lekker in je bedje ligt en dat je weer dat vervelende zzzzzzzzzzzzzz hoort. Ja hoor, weer muggen in je kamer. De winter is perfect om 's nachts niet wakker te liggen van dat irritante gezoem en niet wakker te worden onder de bulten. 

5. Onder het wol Zomers doe ik geen oog dicht 's nachts, omdat het zo godvergeten heet is. Het is zo lekker om in de winter 's avonds je uit te kleden, naar je bed te rennen en er in te jumpen alsof je achterna gezeten wordt. Dan kun je lekker je dekentjes tot op je kin optrekken en je koude voeten warmen aan je lief!

6. Romantisch Verklaar me voor gek, maar ik vind de winter super romantisch. Het is misschien een beetje vergelijkbaar met punt 2, maar wat is er lekkerder dan tegen je lief aan te kruipen terwijl het buiten donker en koud is? 

En op deze manier houd ik de winterdepressie buiten de deur! :) 

[justliss92]

Zwarte piet, Negerzoenen en Luxezoekers

Normaal gesproken houd ik me niet bezig met al die onzinnige discussies onder mijn medebewoners op dit lage stukje land, maar ik ben het nu wel eventjes zat. En als ik het zat ben, dan kun je natuurlijk een blog verwachten. 

En wat ben ik dan precies zat? Nou dat zal ik jullie eens haarfijn uitleggen. Dat constante gezeik en discussie voeren over ALLES, komt me echt de strot uit. Eerst al twee of drie, weet ik veel hoe lang deze ellende al aan de gang is, over zwarte piet. Want laten we elk jaar vanaf juni al op Facebook gaan zeuren dat Zwarte Piet niet meer zwart mag zijn of juist wel want het is een traditie. En laten we dan allemaal hatelijke plaatjes gaan maken via Paint: 'Als je onze tradities niks vind, rot je maar op naar je eigen land!' Ik kan er werkelijk waar niet meer tegen. Ik kan me ergens wel voorstellen dat donkere mensen zich beledigd voelen en het zien als een slaaf van een witte man, maar kom op: Piet is een kerel met knal rode lippenstift en oorbellen. DE TRAVESTIETEN KUNNEN BETER GAAN PROTESTEREN!  Maar dat hele Zwarte Pietengedoe zal me verder een worst wezen. Want om heel eerlijk te zijn interesseert het mij echt geen bal, dat als mijn kind straks op school zit of er dan een zwarte, paarse, gele, groene of oranje Piet is die mijn kind snoep voert en cadeautjes geeft.  Dan heb je daarnaast ook nog dat hele gezeik over negerzoenen, jodenkoeken en weet ik wat nog meer. HET IS MAAR SNOEP JONGENS! Ik zou facking blij zijn als er een facking lekkere koek of chocoladeding naar mij is vernoemd! En nu we het daar toch over hebben.. Ik wil een lesbische koek! Of een lekker toetje: 'de pottenlikker' ofzo!

Maar waar mijn ergernis nu echt overgaat is dat egoïstische gedoe over de vluchtelingen momenteel. Want die vluchtelingen komen hier maar naartoe en ze krijgen alles gratis en krijgen een luxe leven en wij Nederlanders moeten maar betalen. En nu moet ik even op gaan letten dat ik niet volledig ga schelden, want hiervan ga ik KOKEN van binnen!  Ik zag toenet een filmpje op Facebook van een meisje uit Geleen over de vluchtelingen en ik wou dat er meer van die meiden waren. Want dat meisje heeft duidelijk wel hersenen. Ik voeg het filmpje even onderaan m'n blog toe.  Zij vertelt in het filmpje dat er bij haar in de wijk 250 vluchtelingen worden opgevangen en uit nieuwsgierigheid is ze gaan kijken. Er liggen daar dus 250 mensen op veldbedjes in een gymzaal. Ook vrouwen met pasgeboren babytjes, kinderen, ouderen, allemaal in één zaal geduwd. Godverdomme hé wat een luxe! WAAROM HEBBEN WIJ NEDERLANDERS DAT NIET! Ik wil ook met 249 wildvreemde in een gymzaal slapen, die allemaal weken niet hebben gedoucht en waar baby's de hele nacht liggen te krijsen lekker man! Ik kan niet wachten op de rugpijn van dat heerlijke zachte, comfortabele veldbedje. Kom op mensen. Ik snap jullie echt niet, sorry. Hoe kun je in godsnaam het lef hebben om te gaan klagen over de fantastische situatie van deze mensen vanaf je zachte Ikea hoekbank op je gloednieuwe iPhone 6, terwijl je op de achtergrond Shownieuws aan het kijken bent op je flatscreen! Die mensen hebben daar niet eens een koffiezetapparaat (nou geloof me, zonder koffie is je leven pas echt zuur!) En natuurlijk zitten er een hele hoop mensen tussen die geld hebben en een baan hadden. Maar ze gaan niet weg omdat ze liever een grote villa in Laren of Blaricum willen wonen. Nee, want wat is de reden dat ze weggaan: oorlog! En ik begrijp best dat de gemiddelde Nederlander maar gewoon wat roept, want er zijn namelijk geen mensen in Nederland die de term oorlog begrijpen (Behalve natuurlijk de kleine groep mensen die WOII nog hebben meegemaakt of mensen die in het leger zitten/hebben gezeten, zoals mijn vader). Die mensen vluchten omdat hun levens in gevaar zijn. Omdat ze bedreigt worden. Omdat ze hun gezin willen beschermen! En daarvoor nemen ze het risico om heel Europa over te reizen. 'Ja, maar als ze de grens over zijn zijn ze toch al veilig? Waarvoor moeten ze dan naar Nederland komen?' Omdat Griekenland moeilijk 20 miljoen vluchtelingen op kan vangen he! Want met Griekenland gaat het al zo kut. 

Dus even een conclusie. Bij deze wil ik graag een afspraak maken met de regering: Zodra er oorlog uitbreekt in Nederland en er worden bommen gedropt, mensen overhoop geknald en de hele boel wordt in de hens gezet, vind ik ook dat alleen de hele arme Nederlanders mogen vluchten. En de rijke mogen blijven zitten, want die hebben het toch goed genoeg!? 

Bekijk de videoboodschap van het meisje uit Geleen hier: https://www.facebook.com/imme.dk/videos/10200994350259180/?pnref=story

[justliss92]

Rust zacht lieve Marian

Anderhalf jaar heb ik gewerkt bij de Blokker, fulltime. Daar heb ik je leren kennen als een stralende vrouw. Je nam mij, als jonkie, altijd onder je hoede. Stiekem samen even roken op koopavond en als er echt niemand was tijdens zo'n heerlijke sneeuwbui, kwam je me altijd een kopje thee brengen. Uren hebben we samen in de kantine gespendeerd en hadden we diepe gesprekken. Waar jij mij wel allemaal geen advies over hebt gegeven. Je hebt me gesteund in de periode dat ik uit de kast kwam en dat ik door hele moeilijke fases heen ging. Ik beschouwde je toen ter tijd als mijn tweede moeder en zo gedroeg je je ook tegenover mij.  Ik weet nog dat ik mijn Luna net had gekocht en ik haar meenam en jij met haar aan de haal ging, want we waren allebei gek op onze kattenkinderen.  Nadat ik de Blokker met pijn in mn hart verliet om weer naar school te gaan, nam ik daarbij ook afscheid van mijn collega's. Ik kwam eens in de zoveel tijd nog wel eens langs, maar nu ik in Almere woon heb ik dat de laatste weken niet kunnen doen. En gisteren hoorde ik het bericht dat je bent overleden aan kanker en ik wou dat ik je de laatste weken vaker had gezien. Je was veel te jong om te sterven en veel te goed. Mijn hart gaat uit naar je familie en zeker naar je lieve dochters. Rust zacht lieve Marian en ik zie je in een volgend leven. 

[justliss92]

Lekker zuur

Hoi, ik ben boos. En wat is er dan beter dan bitchen op je blog en vervolgens op Facebook te plaatsen, zodat iedereen lekker kan soppen in jouw ellende. Laat ik beginnen bij het begin. Zoals jullie weten zit mijn vriendinnetje in Spanje en ik ben heel alleen en zielig enzo. Maar gelukkig heb ik van haar een kitten gekregen voor ons jubileum, lieve Juno. Ik ben echt heel erg gek op dat beestje, maar echt. Ze is momenteel zelfs mijn beste vriendin, we doen echt BFF dingen. We hangen samen op het bankje voor ons huis, kijken samen tv, slapen samen, echt awesome. Hoe triest het is dat je kat je BFF is, daar wil ik het graag niet over hebben.  Gisteravond was ik dus één van mijn favo series aan het kijken: Sense8, GAWD WAT IS DAT VET! Maar ahum, ik had de deuren van het Franse balkon open staan, zodat even lekker kon doorwaaien enzo. Dat doen we al twee maanden zo en het ging altijd hartstikke goed. Tot het op een gegeven moment wel heel stil is in de kamer. Dus ik Juno roepen, kraken met dingetjes, geen reactie. Dus ik loop naar het balkon en roep der. Hoor ik van beneden een heel zielig hoog miauwtje, kut.. Dus als een echte superheld schop ik mijn pantoffels uit (want die krengen zijn fucking glad!), gris mijn sleutels uit het bakje en storm naar buiten. Als een mongool ren ik over de galerij, vlieg ik van de trap en ren de straat op. En daar zat ze hoor, het arme hummeltje, helemaal ineen gekropen in het raamkozijn van de benedenbuurvrouw. Toen ze me aan zag komen begon ze hysterisch te miauwen. Ik heb haar opgepakt en ze kroop meteen in mn nek. Binnen heb ik haar helemaal onderzocht en het leek er niet op dat ze iets had gebroken. Ze had alleen wat bloed op der borst en pootje, maar dat bleek uit der neus te komen. Ik schoot meteen in de stress, want nu was ik bang dat ze een inwendige bloeding had. Dan had ik liever een gebroken pootje.. Ik heb eerst 20 min jankend met der gelegen kijken of het wel goed met der ging en daarna heb ik m'n vriendinnetje gebeld, helemaal overstuur. Ik zal jullie de rest van de emoties besparen: het komt er op neer, ze heeft geen inwendige bloeding, ze gaat niet dood, er was alleen een bloedvaatje geknapt en daarom had ze een bloedneusje. 

Ik ben voor de zekerheid vandaag de rest van de dag bij haar gebleven, om zeker te weten dat het allemaal wel goed met der ging enzo. Om een uur of half 5 ben ik naar mijn paardje Don gegaan. Toen ik naar de wei ging lopen om haar te halen om te gaan rijden, kwam er een stalgenootje op me af lopen die zei dat ze van iemand had gehoord dat Don een sneetje had in haar been en ze viezigheid had op der been. Ik zei dat ik er even naar zal kijken en bedankte haar voor de tip. Aangekomen bij de wei stond ze er heel rustig bij, dus ik dacht er is vast niks aan de hand. Maar het viel me op dat achterbeen helemaal donker was (ze heeft vier witte benen). Dus ik keek nog eens goed en zag toen dat het bloed was. Ik kijk aan de bovenkant van haar been en zag toen dat er echt een vrij groot gat in haar been zat en daaronder een enorme snee over haar been. En dat had zo hevig gebloed dat haar hele been onder het bloed zat. Ik schrok me kapot en begon hem te stressen. Hoe kan dit in godsnaam gebeuren! Ik wilde haar meenemen naar stal om haar schoon te maken en het te desinfecteren, maar ze verroerde geen stap. Nee, he he, ik zal ook niet zo'n zin hebben in een wandeling als ik zo'n gat in mn been had. Maar ik moest haar echt naar stal hebben, want ze kon zo niet blijven staan. Dus met pijn in mijn hart heb ik haar gedwongen te lopen. Maar na ongeveer 4 meter buiten de wei kreeg ik der niet meer vooruit en tot mijn opluchting zag ik m'n moeder aan komen lopen. Ik stond te zwaaien en te schreeuwen naar der, maar ze hoorde me niet. En ik stond daar maar te huilen met mn kreupele paardje. M'n moeder kreeg me na 5 min in de gaten en kwam naar me toe. Ook zij schrok zich rot toen ze het zag. Ik heb Don uiteindelijk samen met een stalgenootje naar de stal weten te krijgen, waar we haar hebben afgespoeld. Nu het bloed een beetje weg was zagen we pas echt hoe het eruit zag. Ik kreeg er regelrechte kippenvel van. Gelukkig heb ik hele lieve stalgenootjes en iedereen schoot ons direct te hulp. De een kwam met betadinezalf aanrennen, terwijl de ander haar staart invlocht zodat die niet in de wond kon komen. Mijn moeder belde ondertussen de veearts.  Na een tijdje wachten kwam de veearts aan en heeft haar verdoofd en gehecht. 

Je ziet het niet goed op de foto, maar aan de donker streep zie je denk ik wel wat voor jaap het was. Nadat de veearts weg was en Don suffig op stal stond zijn we de weide gaan verkennen, opzoek naar het scherpe voorwerp waar ze zich aan heeft verwond. Maar we hebben helemaal niks gevonden.. En dat baart me alleen maar meer zorgen, want ze kan het niet zelf hebben gedaan, haar weidegenootjes hebben het ook niet gedaan. Dus mijn moeder en ik zijn bang dat een persoon dit gedaan heeft. Je hebt natuurlijk die paardengek die rond hangt, maar die pakt paarden altijd bij het kruis en daar heeft ze niks.. Het is om gek van te worden.  Maar ik moest dus daarna naar huis, omdat ik rond 8 uur had afgesproken met de mensen die Juno der nieuwe broertje kwamen brengen, ook al wilde ik heel graag bij Don blijven.. Puntje bij paaltje, die mensen hadden visite en om kwart over 10 lieten ze weten dat ze niet meer zouden komen..  Dus ik zit een beetje te appen met m'n lieve vriendinnetje, ik moet heeeeel nodig plassen, maar besluit mijn telefoon even mee te nemen, ik laat hem uit mn handen kletteren EN MIJN TELEFOON IS KAPOT! Langleve fucking kut Samsung.  Ik heb een jaar geleden op Facebook gevraagd of mensen liever voor een iPhone of een Samsung zouden gaan en iedereen riep ja Samsung die gaan minder snel stuk bladiebla! Nou bullshit! Ik heb mijn iPhone twee jaar gehad en die heeft zoooveel meegemaakt. Trapstuiteringen, stoeptegels, houten vloeren en zelf een keer de muur en hij deed het nog steeds. Ik laat mijn Samsung twee keer stuiteren hij is kapot! Met een fucking leren hoesje eromheen nog wel! DUS zodra mijn abo afloopt REN ik naar de winkel en vraag om de eerste de beste iPhone die er beschikbaar is, fucking kut Samsung. 

Op dit punt vraag ik me af hoeveel mensen mijn tekst hebben gelezen en de mensen die eraan zijn begonnen door hebben gelezen tot het eind. Voor die mensen respect en fijn dat ik mijn ellende even met jullie kon delen. 

Nu ga ik slapen, later!

[justliss92]

Spanje.. </3

Potverdrie, besluit mijn vriendinnetje eventjes 9 weken naar Spanje te gaan voor stage, Facking stoer, dat zeker, want ik had het niet gedurfd. Maar zij wel en ik ben zo super trots op der. Ik weet nog toen we net een weekje een relatie hadden, dat ze me vertelde dat ze in augustus 9 weken voor stage naar Spanje zou gaan. Toen leek alles nog zo ver weg. Maar opeens is het 12 augustus en stond ik vanmorgen om 4:00 uur haar uit te zwaaien op Schiphol. Nu zit ik hier in de stille woonkamer met de baby poes op mn schoot en ik realiseer me nu pas dat ik haar net voor de laatste keer in 9 weken heb geknuffeld. Echt een gek gevoel als je nog nooit langer dan 52 uur zonder elkaar bent geweest. Maar ik moet het van de zonnige kant bekijken: ik ben straks lekker druk en dan vliegt de tijd hopelijk snel voorbij, ik heb een leuk appartement met twee hele lieve katten, ik heb twee schatten van schoonouders die om de hoek wonen, lieve vrienden. Bovendien ben ik nog nooit echt volledig op mezelf aangewezen geweest en is dit een mooie test. Ik ga haar echt onwijs veel missen en ik weet zeker zij mij ook, maar als deze 9 weken voorbij zijn en we zien elkaar weer, maakt dat onze relatie alleen maar sterker. Dus ik ga straks het huis boenen (bezigheidstherapie) en naar de paardjes en de dagen aftellen tot 11 oktober.

[justliss92]

Spanje.. </3

Potverdrie, besluit mijn vriendinnetje eventjes 9 weken naar Spanje te gaan voor stage, Facking stoer, dat zeker, want ik had het niet gedurfd. Maar zij wel en ik ben zo super trots op der. Ik weet nog toen we net een weekje een relatie hadden, dat ze me vertelde dat ze in augustus 9 weken voor stage naar Spanje zou gaan. Toen leek alles nog zo ver weg. Maar opeens is het 12 augustus en stond ik vanmorgen om 4:00 uur haar uit te zwaaien op Schiphol. Nu zit ik hier in de stille woonkamer met de baby poes op mn schoot en ik realiseer me nu pas dat ik haar net voor de laatste keer in 9 weken heb geknuffeld. Echt een gek gevoel als je nog nooit langer dan 52 uur zonder elkaar bent geweest. Maar ik moet het van de zonnige kant bekijken: ik ben straks lekker druk en dan vliegt de tijd hopelijk snel voorbij, ik heb een leuk appartement met twee hele lieve katten, ik heb twee schatten van schoonouders die om de hoek wonen, lieve vrienden. Bovendien ben ik nog nooit echt volledig op mezelf aangewezen geweest en is dit een mooie test. Ik ga haar echt onwijs veel missen en ik weet zeker zij mij ook, maar als deze 9 weken voorbij zijn en we zien elkaar weer, maakt dat onze relatie alleen maar sterker. Dus ik ga straks het huis boenen (bezigheidstherapie) en naar de paardjes en de dagen aftellen tot 11 oktober.

[justliss92]

Jij bent wat ik wil

Geef me je hand en strijk ff door m'n haar Leg je hoofd op m'n borst, terwijl ik naar je staar Ik kijk in je ogen en je mooie gezicht Ik houd al mn aandacht op jou gericht Is het de liefde die me blind heeft gemaakt? Of is het Cupidos pijl die mijn hart heeft geraakt? Het maakt niet uit hoe het zo is gekomen Ik hou nog meer van je sinds ik bij je ben komen wonen 'S ochtends maak ik thee en 's avonds geef ik je ijs En elke dag maak ik een treinreis en 's avonds plof ik weer bij je op de bank En daarvoor heb ik zoveel dank Omdat ik nu zo gelukkig ben En ik hoop dat ik hier nooit helemaal aan wen Want nog steeds elke keer als ik je zie Ook al speel je gewoon Mario Kart op de Wii Staat mijn hart heel even stil En denk ik 'jij bent wat ik wil'

[justliss92]

Meisjes in witte jurkjes

Gisteren heb ik met mijn vriendinnetje een horror-avondje gehad. Tenminste, het had een horror-avondje moeten zijn.  Besluiteloos scrolden we over de horrorpagina van Netflix, op zoek naar de film die ons de stuipen op het lijf zou jagen. We besloten The Exorcism of Emily Rose te gaan kijken. Interessante film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een priester die de gevangenis in gaat nadat een van zijn uitdrijvingen verkeerd gaat. Interessant, maar eng? Nee niet echt.

Na deze film hadden we wel zin in echt iets engs. Ik haalde mijn vriendin over om The Exorcist te gaan kijken. Deze had ik ooit gezien toen ik 14 was en ik vond de film zo eng dat ik hem halverwege uit had moeten zetten. In diezelfde periode keek ik ooit The Ring, waar ik maanden van wakker had gelegen. Want hé, wie is er nu niet bang voor een meisje die door haar ouders in een waterput wordt geflikkerd en je zeven dagen nadat je een videoband, met daarop verschrikkelijke beelden van afbrekende nagels en maden, komt halen. Eerst hoor je door de telefoon ‘Seven days...’ en zeven dagen later, ja hoor: je televisie springt aan en is met geen mogelijkheid meer uit te krijgen. Dan popt het beeld van dé waterput op je televisie. Langzaam kruipt er een meisje met een witte jurk en lange zwarte haren uit de put tot ze uiteindelijk helemaal ingezoomd is. Maar daar stopt het niet, ze komt door het beeld je slaap- of woonkamer inkruipen, om je te vermoorden. Waarschijnlijk als ik The Ring nu zou zien, zou ik hem niet eng meer vinden, maar toen der tijd was ik er niet zo blij mee dat ik hem had gezien. Mijn televisie in mijn slaapkamer stond namelijk aan het voeteneinde van mijn bed. Dus mocht ze toch ooit beslissen door mijn tv te kruipen, dan flikkerde ze wel mooi meteen op m’n bed. Dan had ik geen enkele kans gehad om weg te rennen! Anyway, The Exorcist was vreselijk saai. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar ooit zo bang voor ben geweest. Het is nep, het verhaal is warrig en onduidelijk en naja, ik viel zowat in slaap.  Mijn vriendin is wel bezig me over te halen om Paranormal Activity te gaan kijken, maar die lijkt me wel serieus eng..

[justliss92]

Wandeling van m’n leven

Potverdorie, wat een dag! Meestal is vrijdag een lekker rustig dagje op m’n stage. Ik heb geen verplichtingen en dus pak ik de vrijdag altijd als dag om dingen voor andere dagen voor te bereiden. Maar vrijdag had vandaag hele andere plannen met me, want er was een mega stroomstoring door heel Noord-Holland. Dat betekent dus ook dat alle trams en treinen ermee kapte. En ik strand natuurlijk weer op het meest kutte station waar je op kan stranden: Weesp. Er is daar echt hélemaal NIKS.  Eerst zei de conducteur dat er een stroomstorinkje was en de deuren daarom niet meer dicht wilde. Ik dacht ‘dan blijf ik wel even zitten.’ Dus ik was lekker aan het lezen in mijn heerlijke en nu al verslavende boek ‘De labyrint renner’, toen ik rond een uur of half 11 dacht ‘laat ik maar eens kijken of ik ergens koffie of peuken kan fiksen’. Maar zoals ik net al zei, op Weesp is er helemaal niks. En de dingen die ik kon vinden, zaten wederom zonder stroom en dus zonder kassa en zonder koffieapparaat. Ik werd een beetje chagrijnig want ik had én geen koffie meer, én geen sigaretten en als kers op de taart regende het ook nog pijpenstelen. Bovendien kon ik niemand bellen, want ik had ook geen bereik.  Bij Weesp was er wonder boven wonder wel een bushalte. Ik had op 9292 opgezocht hoe ik in Hilversum zou komen. Ik moest dan maar liefst 4x overstappen en anderhalf uur reizen met de bus, maar altijd beter dan in de zeikregen op Weesp blijven staan. Gelukkig kwam de bus die ik moest hebben niet opdagen en zou de aankomende uren ook niet komen. Hè wat fijn, daar sta je dan met een loodzware tas, als een verzopen katje, hunkerend naar koffie en een sigaret. Op het moment dat ik het op wilde geven en terug in de trein wilde gaan zitten, wachten tot we weer gingen rijden, kwam mijn reddende engel de hoek om rijden; Connexxion. De bus ging richting Nederhorst den Berg. ik was nog niet zo vaak in Nederhorst geweest, maar ik wist dat mijn oma daar niet heel ver vandaan woonde. Dus ik dacht ik ga daar wel naartoe en dan zie ik vanaf daar wel weer. Dus ik ben de bus in gesprongen en ben in de stoeltjes geploft.  De bus zou bij drie haltes stoppen in Nederhorst en centrum leek mij het handigste. Eenmaal bij centrum uitgestapt, keek ik om me heen op zoek naar dat zogenoemde centrum. Er was werkelijk niks. Ik keek op het plattegrondje om te kijken welke bus ik vanaf hier kon nemen. Nog beter nieuws: de bus van Nederhorst richting Hilversum, ging maar twee keer per dag, om half 8 en half 9 ‘s ochtends. En de enige andere bus die er nog reed, was de bus waar ik net uitstapte en weer terug ging naar Weesp.. Dan zat er nog maar één ding op: lopen. Maar eerst even naar dat miniscule Albert Heijntje om wat te eten te halen en natuurlijk een pakje sigaretten! Want als ik dan toch moest lopen, dan maar met rook in m’n longen.  Na mijn uitstapje in de AH en hun overweldigend uitgebreide assortiment keek ik op google maps, de route van waar ik nu was naar mijn oma alsjeblieft, want vanuit daar rijd er tenminste een bus en anders kan mijn zusje me wel daar vandaan plukken. En nadat ik die routebeschrijving zag, zakte echt alle moed me in de schoenen. Het was maar liefst 2 uur lopen naar oma. Hoe kan dat? Blijkbaar was Nederhorst toch iets groter dan ik gedacht had. Dus ik alle moed bijeen geraapt en aan de wandel gegaan.  Na een uur wandelen tussen de koeien en schapen over een weg waar geen einde aan leek te komen, was ik er klaar mee. Ik was kapot, nat, koud en mijn schouder was verandert in baksteen door het gewicht van mijn tas. Ik belde mijn zusje of ze me alsjeblieft op wilde komen halen. ‘Ja, ik sta op de middenweg in Nederhorst den Berg’. ‘Oh die eindeloos lange weg?’ ‘Ja, precies, die ja...’ Uiteindelijk heb ik die hele godvergeten middenweg nog uitgelopen voor mijn zusje er was (voor de nieuwsgierige mensen, tik middenweg Nederhorst den Berg voor de lol even op google maps in, dan kun je zien hoe godvergeten lang die weg is). En aan het einde van de weg was daar eindelijk mijn zusje! Ben nog nooit zo blij geweest om dat kind te zien. Ik zwaaide mijn vermoeide benen over de scooter en genoot van de terugreis naar huis. En bij elke 100 meter dacht ik, mijn God, dit had ik anders allemaal nog moeten lopen. Uiteindelijk was ik om half 2 thuis, dus ben ik in totaal 5,5 uur onderweg geweest.

En nu lig ik thuis in mijn bedje met mijn laptop voor m’n neus. Dan maar thuis de dingen afmaken die ik nog voor mijn werk wilde doen. Maar ik wilde deze fijn ochtend graag even delen. 

[justliss92]

Wanneer jij

Wanneer jij naast me zit gaat mijn hart sneller kloppen. Hij gaat steeds sneller, ik kan niet stoppen Wanneer jij me aan kijkt vladderen de vlinders door mn buik. Ik neem nog één ademteug, voordat ik in het diepe duik. Wanneer jij me in je armen neemt voel ik niks anders dan geluk Want wanneer mijn dag met jou is kan hij niet meer stuk. Wanneer jij me op mn lippen kust, zie ik alleen jou Maar toch kan ik nog steeds niet beschrijven hoeveel ik echt van je hou

[offtheocean-deactivated20191127]

Date someone who meets you half way. Date someone who brings you a glass a water when they get themselves one. Date someone who makes sure you don’t spend money on ridiculous things. Date someone your ex hates and your mom loves. Date someone who’d rather spend a Friday night watching movies, than out with 50 people they barely even talk to. Date someone who sleeps on your chest and leaves a little puddle of drool. Don’t date someone who makes you leave oceans of tears.

At the end of the day it’s the little things. (via offtheocean)

[justliss92]

50 tinten geluk

Is het weer tijd voor een blog? Ik heb een heerlijk druk leven op het moment. Ik vind mijn leven echt heerlijk. Ja, ik ben super druk en heb geen tijd om een keer lekker te niksen, maar dat vind ik niet erg. Op maandag- en woensdagsavond zit ik op toneel. We zijn momenteel bezig met het stuk Plaze Suite van Neil Simon. Zijn stukken zijn echt heel erg leuk om te spelen, maar ook best moeilijk. Er zitten enorm veel emotionele schommelingen in. Een jaar geleden heb ik samen met Nils en Leny zo’n stuk gespeeld van Neil Simon. Mijn karakter Corie was enorm energiek en ontzettend kinderachtig. Halverwege het stuk word ik dronken en breekt de hel los. Ik krijg ruzie met mijn man (Nils) en scheld hem volledig uit, smijt met deuren en gooi met schoenen. Heerlijk was het om dat te doen. De mensen die mij goed kende en kwamen kijken, schoven hun stoel een paar centimeter naar achter toen ik volledig flipte op toneel, zo heftig. Nils en ik zaten zo in onze rol tijdens dat stuk, dat we ook daadwerkelijk kwaad op elkaar werden tijdens het spelen. We zaten er nog zo in dat we elkaar na het stuk zeker een uur niet meer aan hebben gekeken of gesproken. Nu gaan we dus weer een stuk doen van Neil Simon en omdat het de vorige keer zo goed ging (Nils en ik kende onze tekst na 4 repetities al) besloot de regisseur Nils en mij een dubbele hoofdrol te geven. Helaas gaat dit toch wat stroever dan gehoopt, want nu na anderhalve maand kennen we de tekst pas en we moeten nog een tweede stuk instuderen voor april, maar dat moet ons toch wel gaan lukken hoop ik zo. Op dinsdagavond heb ik volleybaltraining, even lekker m’n hele week en eventuele frustraties eruit rossen. Ik speel sinds dit jaar voor het eerst met m’n zusje in een team en ik moet zeggen dat dat heel gezellig is. We spelen altijd samen in en trainen zoveel mogelijk samen. Omdat we de connectie van een eeneiige tweeling hebben, hebben we de grootste lol samen. En mijn andere teamgenootjes zijn ook gezellig. En in het weekend hebben we altijd een wedstrijd. En dan is de donderdag, vrijdag, zaterdag en/of zondag voor mijn paardje. Ik heb haar ondertussen al vierenhalf jaar, de tijd vliegt. Ik heb het ontzettend naar mijn zin op mijn stage. Lekker de hele dag met mijn favoriete muziek op mijn hoofd photoshoppen, de website bijhouden, teksten schrijven voor in de gids, ik vind het echt heel leuk. En altijd als ik thuis kom staat mijn lieve Luna al op me te wachten. Ik ben momenteel echt super gelukkig, gelukkiger dan ik in jaren ben geweest. Maar dat komt niet allemaal door bovenstaande. Ik heb in december een super lief meisje leren kennen (wat jullie allemaal ondertussen wel weten, aangezien ik als een verliefde puber van 14 constant overal laat weten hoe gek ik op haar ben). Maar we zijn nu 2 maanden verder en dat is natuurlijk qua tijd nog helemaal niks. Maar het voelt allemaal veel langer. Zij laat me weer echt voelen wat geluk is. Ik kan met haar over alles praten, alles delen, overal om lachen. Ze laat me in mijn waarde en steunt me in de dingen die ik doe. Ze is er voor me wanneer ik dat nodig heb, maar weet ook wanneer ik juist mijn ruimte nodig heb, zonder dat ik daar om hoef te vragen. Een half jaar geleden stond mijn zelfvertrouwenmeter op 0%, maar zij heeft me in laten zien dat ik wel wat waard ben. We hebben allebei een zware tijd achter de rug en blijkbaar gaat het dus heel goed als je twee gekkies bij elkaar zet. Ik ben er voor haar, zij voor mij. Ik laat haar lachen wanneer ze in een dip zit en andersom. Ze heeft hele lieve ouders waarbij ik me thuis voel en me nu al beschouwen als een ‘part of the family’ en zij is bij mij ook altijd welkom. Ik geloof dat ik het ware geluk eindelijk heb gevonden.  

[rohie-deactivated20191102]

[hedonist--poet-deactivated20240]

I either eat too much or starve myself. Sleep for 14 hours or have insomniac nights. Fall in love very hard or hate passionately. I don’t know what grey is. I never did.

(via suspend)

[justliss92]

Love my girlfriend