içimde yeşeren bütün çiçekleri solduran bu gidişi unutmayacağım,

oozey mess
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr

Jimmy Eat World
No title available
noise dept.
Interview Vampire Daily
Show & Tell

gracie abrams

ellievsbear
RMH
Sade Olutola

blake kathryn
Lint Roller? I Barely Know Her
No title available
Fieri Frames
𓃗
Today's Document
hello vonnie
Not today Justin
One Nice Bug Per Day
seen from Brazil

seen from Sweden
seen from United States

seen from Canada
seen from United States

seen from Poland
seen from United States
seen from United States

seen from India

seen from Germany

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Ireland

seen from South Korea

seen from Canada
seen from United States

seen from United States

seen from Hungary

seen from New Zealand

seen from United States
@kadifecicegigibi
içimde yeşeren bütün çiçekleri solduran bu gidişi unutmayacağım,
yaşamak güzel şey doğrusu, üstelik hava da güzelse..
her şeyi boşluğa bıraktım, artık özgürüm
Başına ne gelmiş olursa olsun dışarda hayatın akıp gitmesine bile insanın ağlayası geliyor bazen, hüzünlüyüm diye dünya durup bana yol verse keşke...
°•~○●♡
arka planda çalan şarkı;
Kendinizi hiç yetersiz hissettiğiniz bir an oldu mu? Ben hissettiğimde, bazen hislerim o kadar ağırlaşıyor ki altında eziliyor gibiyim. Hayat bana hiç acımıyor sanki; insanlar hiç anlamıyor, hiç anlaşılmıyorum, kendimi anlatamıyorum. O kadar yük oluyor ki bu duygu, bu dermansızlık… Oturup bir kayaya, bir taşa derdimi anlatasım var; beni sadece dinlesin, ses çıkarmasın, haklısın ya da haksızsın demesin. Tüm bu yaşadıklarımın bir gün geride kalacağına dair içimde küçük de olsa bir ferahlık bıraksın. Çünkü insan bazen haklı olup olmamayı bile önemsemiyor; sadece yanında, hiçbir şart koymadan duran birine ihtiyaç duyuyor. İçindeki ağırlığı çözmek değil belki derdi, sadece o ağırlığın fark edildiğini bilmek… Kırılgan hâliyle de kabul görmek, susarken bile anlaşılmak. Bazı duyguların tarifi yoktur; kelimeler yetmez, sesin tonu yetmez, hatta bazen gözyaşı bile anlatamaz. Ama yine de insan, tüm bu eksik anlatımlara rağmen “ben buradayım” diyen bir varlık ister. Ve belki de en çok bu yüzden yoruluyoruz; sürekli güçlü kalmaya çalışmaktan, kendimizi anlatamadan içimize gömmekten… Oysa insanın en büyük ihtiyacı, bir anlığına bile olsa yükünü bırakabileceği bir omuz, bir sessizlik, bir anlayıştır. Çünkü bazı yaralar iyileşmek için değil, sadece görülmek için var. Ve insan, en çok da o yaralarıyla birlikte kabul edildiğinde hafifler
ben anlasmasi kolay ama anlasilması zor biriyim
bir arka plan girişimi daha☆°~•♡◇☆°
bulut,bakış,hatıra...ben de bir şarkı yoktu sen okudun,bir ayna yoktu bende sen baktın,bereketli toprakların uykusunda bir köktüm,
Hoş geldin...♡
Ramazan her yıl geldiğinde, sanki kapımızı çalan kıymetli bir misafir gibi hissedilir. Takvimde bir ayın adı olsa da gönlümüzde daha derin bir yeri vardır. Gelişi yaklaşırken insan farkında olmadan içini toparlamak ister; kalbini temizler, kırgınlıklarını azaltmaya çalışır.
Onu bir insan gibi karşılamamız belki de bundandır. Çünkü Ramazan yalnızca zamanı değil, bizi de değiştirir. Sofralarımıza bereket, sözlerimize yumuşaklık, kalplerimize huzur getirir. Günler geçip de vedası yaklaştığında ise tatlı bir hüzün kalır içimizde. Tıpkı çok sevilen bir misafirin ardından duyulan özlem gibi.
Ramazan'ın her gelişinde onu misafir gibi ağırlamak hep buruk bir sevinç hissi verir bana, o hissi çok seviyorum..
defterlerimde bulduğum manidar şeyler,