İnsan ne kadar başarmış görünürse görünsün, kaybedilmiş savaşların izlerini taşıyordu. Para, ünvan, aile, çocuklar ya da şöhret bunu değiştirmiyordu. Herkesin şefkate ve anlayışa ihtiyacı vardı. Hatta belki de ihtiyacı yokmuş gibi görünenler diğerlerinden daha çok susamıştı sevilmeye. Bir bankanın genel müdür yardımcısı olmayı becermiş, zengin bir ailenin yakışıklı oğlu Narin'e kendi yaralarını gösteriyordu. “Bak, bende de bunlar var” diyordu. Deniz'i düşündü. Babasının aldığı arabayla kaza yapıp hem annesinin hem de babasının ölümüne sebep olan Deniz'i… Kurtarılmayı beklediği yarım saat boyunca sıkışıp kaldıkları arabanın içinde annesinin inlemelerini dinlemiş ve son soluğunu duymuştu. Kimsenin hayatı kolay değildi. Şanslı doğmak diye birşey yoktu. Doğan her insan şanssızdı ve sabırla bunu öğreneceği günü bekliyordu. Artık bütün zenginlerin mutlu olduğunu sandığı çocukluk günleri geride kalmıştı. Bir zaman lar hayalini bile kuramayacağı güzellikteki kanepeye otururken, şimdi kendi evinde daha iyisinin durduğunu düşündü. Fıratların on iki kişilik yemek masasından daha büyüklerinde defalarca yemek yemişti. Artık büfede dizili duran kristal bardakların ve gümüş semaverin Mucizeler Dükkânı'nda satılmadığını biliyordu. İsterse, İstanbul'a dönerken yerdeki Yağcıbedir halılarından iki tane satın alıp arabanın bagajına koyabilirdi. Büyük bir ev satın alabilecek ya da lüks arabalara binebilecek kadar çok parası yoktu henüz ama günün birinde olacağını biliyordu ve bu onu artık hiç heyecanlandırmıyordu. Etrafına baktı; tıpkı akmış rimel gibi, zenginlik de mutsuzluğu daha acıklı hale getiriyordu.
dailybridgerton
amandla
vaporwave
turnnoffyourmind
areudirty
gracieabrams
