saklı muktesabat @kalemizi01 - Tumblr Blog

medar-ı ezvak olan gençlik gidiyor, menşe-i ahzan olan ihtiyarlık yerine geliyor. Ve gayet parlak ve nuranî hayat gidiyor; zahirî karanlıklı dehşetli ölüm, yerine gelmeye hazırlanıyor. Ve o çok sevimli ve daimî zannedilen ve gafillerin maşukası olan dünya, pek sür'atle zevale kavuşuyor gördüm. #Bediüzzaman Said Nursi

#Hayırlı cumalar.

Madem onun rububiyetine razıyız, o rububiyeti noktasında verdiği şeye rıza lâzım. Kaza ve kaderine itirazı işmam eder bir tarzda "Ah! Of!" edip şekva etmek; bir nevi kaderi tenkiddir, rahîmiyetini ittihamdır. Kaderi tenkid eden, başını örse vurur kırar. Rahmeti ittiham eden, rahmetten mahrum kalır. Kırılmış el ile intikam almak için o eli istimal etmek, nasıl kırılmasını tezyid ediyor. Öyle de: Musibete giriftar olan adam, itirazkârane şekva ve merakla onu karşılamak, musibeti ikileştiriyor.

Lemalar - 12

Sevdim seni hep vârım yağmadır alan alsın,

Gördüm seni efkârım yağmadır alan alsın.

Aldı çü beni benden geçtim bu cân u tenden,

Aklım dahi her vârım yağmadır alan alsın.

Ben varlığımı attım dost varlığına yettim,

Her usluya bazârım yağmadır alan alsın.

Geçtim ben âd u sandan çıktım ben o dükkândan,

Hep ırz ile vakârım yağmadır alan alsın.

Geldi dile dildârım buldum gül-i gülzârım,

Şimden gerû hep vârım yağmadır alan alsın.

Sen gâib u hâzırsın her hâlime nâzırsın,

Ahvâl ile etvârım yağmadır alan alsın.

Çün buldu gönül yârim terk eyledim ağyârım,

İmân ile zünnârım yağmadır alan alsın.

Bazen bunalıp dijital artıklarımı temizleyeyim diyorum. Ama neyi silecek olsak cihaz hemen “Emin misin?” diye soruyor. “Evet, çok eminim” deyip siliyorum. Bu sefer de “Sildiğin şey otuz gün arşivde bekleyecek. Pişman olursan buradayız” türünden uyarılar geliyor.

Hiçbir şeyi yaşayıp bitiremiyoruz. Kompulsif biriktirme hastalığı artık eşyalarla sınırlı değil. Çöp evlerin dramı ruhlara sirayet etmiş durumda.

Eskiden mektup yazıp gönderirdik. Bütün duygularımız o minicik zarfa sığar ve bizden ayrılırdı. Zarfı yalayıp kapatırken içimizde cümlelere veda etmenin hafifliği olurdu. Ama şimdi gönderdiğimiz bütün yazılar “gönderilmiş postalar” sekmesinde...

Yirmi yaşında sosyal medya penceresinden öfkeyle haykırdığımız cümleler, kırk yaşında gelip yüzümüze çarpabiliyor. Büyük veri denilen şey bu kadar büyümeden önce, tatile çıkar ve bütün yorgunluğumuzu ya sahildeki kumlara gömer ya da dağ zirvesinde bir ağacın dallarına asardık. Eve de hafiflemiş olarak dönerdik.

Şimdi geçmiş tatillerin fotoğrafları galerimizde, konum bilgisi haritalarda, kalan taksitler de ekstrelerde peşimizden gelmeye devam ediyor. Aldığımız uçak biletinden, verdiğimiz kiloya kadar her şey kayıt altında.

Kavgalarımızı hikâyelerde afişe ediyor, WhatsApp penceresine konan kırgınlıkları günlük sitemlerle besleyip büyütüyoruz. Hikâyede kalmasın dediğimiz birçok şey, hayat hikâyemize gereksiz ve yorucu satırlar ekliyor.

Hafızasında yer kalmayan dijital cihazlar gibi ağır aksak yaşıyoruz hayatı. Gereksiz şeylerle öyle bir dolmuşuz ki geçmişten bir şeyler silmeden yeni hayal bile kuramıyoruz.

Vedalaşamıyoruz. İnsanlarla, eşyalarla ve hatıralarla... İstifledikçe ağırlığımız artıyor ve hayat bizi daha dibe doğru çekiyor. Telefon rehberimizde minik mezarlıklar var artık. Kaç adım attığımızın hesabını tutan cihazlar, akşamları hedefe ulaşamayanların ifadesini alıyor.

Neye, ne kadar vakit harcayacağımıza tarifeler karar verirken, kotalar arası maratonda nefes nefese bir telaş yaşıyoruz. Yani geçmişimiz bir türlü geçmiyor ve yaşanmış her şey çeşitli formatlarda peşimizden koşturmaya devam ediyor.

Bu arada hafıza-ı beşer bir türlü nisyan ile malul olamadığı için, unutup rahatlayamıyoruz.

Ve kaydettikçe, kaybediyoruz...

#hafıza #tumblr #güzel yazılar #insan

wehuzunngeldi

bileydim layık olmadığını, yürür müydüm yollarında?

sen birazı tereddüt, birazı kan ve gurur, acılarla beslenen bir zakkum çiçeğisin.

oysa hep ışıl ışıl, hep rengarenk göründün bulutların ardında. anlayamadım. yeşil zehir dumanlı gözlerinde, özlem sadece tufan!

mortissa-deactivated20250110

her şeyden vazgeçip sana ev olmaya çalışırken sokakta kaldım. bir kalbin varsa buna ağlarsın.

kablez

birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı o gece. sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. insan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep.

kalemizi01

İnsan kimin uğruna savaşıyorsa bir tek ona yeniliyor.

Kimi kazanmaya çalışıyorsa en çok onu kaybediyor.... Yani gayri meşru muhabbetin cezası merhametsiz azap çeker sözü kendini haklı çıkarıyor herdaim

mutessir

yokmuşum ya da yükmüşüm gibi hissettiren hayatlardan sessizce çıktım. her zaman gemiler batmaz, bu sefer de sular çekildi.

Gel bütün bu ovaları, bu meydanları, bu menzilleri süslendiren şeyler üstüne dikkat et. Herbirisinde o gizli zâttan haber veren işler var. Âdeta herbiri birer turra, birer sikke gibi, o gaybî zâttan haber veriyorlar.

Sözler - 281

"Ey insan! Şu kâinattan maksad-ı a'lâ; tezahür-ü rububiyete karşı, ubudiyet-i külliye-i insaniyedir ve insanın gaye-i aksası, o ubudiyete ulûm ve kemalât ile yetişmektir."

Sözler - 264