[karapapatyaa]

İstemiyordum… ama oldu.Bundan sonra ben, eski ben değilim artık.Hoş gelmedin karanlık…Keşke hiç uğramasaydın içime.Kapımın kilidi vardı aslında,sen nasıl bu kadar sessiz girdin bilmiyorum.Neyse…Seni kovamıyorum da,artık seninle yaşamayı öğreneceğim.Ama bil:Ben eskisi gibi gülerek yürümeyeceğim bu yollarda.

[lalin-w]

Özel bir şey göremiyorum..."

Bazen insan kendine yanlış aynadan bakar.

Kendi değerini, onu küçümseyen insanların gözünden ölçer.

Kendi güzelliğini, onu fark etmeyen birinin ilgisizliğiyle tartar.

Kendi sevgisini, onu sevmeyi bilmeyen birinin soğukluğuna göre değerlendirir.

Ve sonra içinden şu cümle geçer:

"Ben de gerçekten özel bir şey yok galiba..."

Oysa sorun sende olmayabilir.

Sorun, kendine baktığın açıdadır.

Narsistik ilişkilerde en büyük hasarlardan biri budur:

Kişi kendi değerini kaybeder gibi olmaz; değerini yanlış yerden görmeye başlar.

Seni sürekli eleştiren biri varsa, bir süre sonra kendini kusurlu sanırsın.

Seni görmezden gelen biri varsa, bir süre sonra görünmez olduğuna inanırsın.

Seni kıyaslayan biri varsa, bir süre sonra kendini yetersiz hissedersin.

Seni sevgiyle değil de kontrolle tutan biri varsa, bir süre sonra sevilmenin böyle bir şey olduğunu zannedersin.

Ama gerçek şu:

Seni yanlış açıdan gören birinin bakışı, senin gerçekliğin değildir.

Bir balığa yandan bakınca bütün güzelliği görünür.

Ama aynaya yanlış açıdan baktığında yalnızca ince bir çizgi gibi görünür.

İnsan da bazen böyledir.

Yanlış ilişkinin, yanlış ailenin, yanlış kişinin aynasında kendini eksik görür..

Belki de sen değersiz değilsin.

Belki de seni gerçekten görebilecek bir yerde değilsin.

Belki de seni seven değil, seni küçülten gözlerin karşısında çok uzun kaldın.

Unutma...

Yanlış aynada kendini ararsan, bütün güzelliğini kaybedersin.

Ama doğru açıdan baktığında, aslında ne kadar güçlü, derin ve özel olduğunu yeniden hatırlarsın.📝📌

💬Sen hiç birinin bakışı yüzünden kendini değersiz hissettin mi..?

••✓

[karapapatyaa]

Nakaratı..

[karapapatyaa]

Bu gece son kez ellerimi semaya açacağım.Hacet namazımı kılacağım, kalbimde kalan bütün kırıklarla birlikte Rabbime sığınacağım. Eğer yine de yollarımız birleşmiyorsa, dualarım sana varmıyorsa, kapılar bir türlü açılmıyorsa; o zaman anlayacağım…Demek ki kaderimde sen yokmuşsun.Seni sevmekten değil, beklemekten yoruldum. Bu yüzden sonucu artık Rabbime bırakıyorum. Eğer hayırlıysan seni bana yaklaştırsın, değilsen seni kalbimden usulca söküp alsın.Bu gece duam da sensin, vedam da.

[ppandam-deactivated20251223]

Kim biliyor çayına kaç şeker attığını? Ne rengi sevdiğini, dinlediğin müziği? Gülünce yüzünde beliren utangaç halleri?Şaşkınlığını, mesela aniden durgunlaşarak uzaklara daldığını? Denize her baktığında, gözlerinde huzurla hüzün arası gelgit yankısını? Martıların çığlığından daha fazla kopar haykırabilsen içindeki çırpınışlarını, Kim biliyor? Dilsiz sanrılarını, gece nöbetlerini, hüsrana uğrayan hayallerini, Arabada cam kenarına oturma sebebini, Kim biliyor? Hiç kimse değil mi?

[karapapatyaa]

Kavuşursan değil, kavuşamazsan aşk olur..

[mavitizim]

Uykusuzsun, kırgınsın. Gözlerinde yorgunluk damlıyor. İnandığın her şey çok incitmiş seni.

Nefesimi asacağım, uçurumun dibinde güzel bir dar ağacında. Bir son istiyorum, Bir daha uyanmak istemeyeceğim bir son, huzur bulacağım bir son!

... . ..

[karapapatyaa]

O gece kaburgalarım ayrıldı,

kalbim yerinden fırladı sanki.

Ben o yerde kalbimi bulamadım…

ve artık aramayı da bıraktım.

[karapapatyaa]

Ben geçmişimi kapattım.

Üzüntülerimi göğe fırlattım.

Ey hayat, sözüm sanadır;

beni artık papatya da olsan kulak arkasına iliştirme.

Ne hatıra olayım ne yarım kalmış bir cümle…

Beni bende bırak.

[karapapatyaa]

Kalbim sana sustu ,gözlerim hala seni anlatıyor..

[karapapatyaa]

Instagram donduruldu.Kafamın şu an kaldırmadığı ortamlardan uzaklaşıldı Rehberde uzun zamandır konuşulmayan kişiler silindi.Hayatı sadeleştirme süreci başladı.

[karapapatyaa]

Ağzının içi yara olana kadar sevmedin mi?

Vücudunda çıkan kızarıklıklar gibi taşımadın mı onun yükünü?

Bağıra bağıra ağladın, geceleri sabahladın, günlerdir uyuyamadın… Sevmedin mi?

Anıları silmeye çalışırken dört kere dönüp tekrar baktın, her seferinde biraz daha kırılarak ağladın… Sevmedin mi?

Ayaklarına kapandın, gururunu bir kenara bıraktın, “gitme” dedin… Sevmedin mi?

Ona ait küçücük bir şeyi bile zarar görmesin diye sakındın, korudun… Sevmedin mi?

Sesini duyduğunda kalbin yerinden çıkacak gibi olmadı mı titremedi mi için?

Gözlerin kan çanağına döndü, nefesin daraldı, duygularını taşıyamadığın için sana “gurursuz” dediler… Sevmedin mi?

Elinden gelen her şeyi yaptın. Kalması için, dönmesi için, yeniden başlaması için savaştın… Sevmedin mi?

Peki değdi mi?

Şimdi kalk.

Son kez toparlan.

Geç aynanın karşısına ve kendine bak.

Kim olduğunu, neler atlattığını, kaç kez yıkılıp yeniden ayağa kalktığını hatırla.

Önce kendini iyileştir.

Sonra zihnini.

Sonra kalbini.

Sus biraz.

Açıklama yapma.

Tepki verme.

Çünkü bazı acılar konuşarak değil, yaşayarak geçer.

Ve inan bana…

Geçecek.

İçinden geçe geçe, yara yara, canını yakarak ama geçecek.

Şimdi sıra sende.

Kendini seçme sırası.

[karapapatyaa]

Yağmur geçti, güneş açtı. Belki de hayat bana usulca şunu söyledi:

“Beklemeyi bırak, güzel günler seni bekliyor.”

[karapapatyaa]

Çık gel şu kasvetli şehre…

Yolları aş, kapımızı çal ya da hiç çalma; anahtarın nerede olduğunu zaten biliyorsun.Gir yeniden evimize,yarım kalan kahkahalarımıza,duvarlarda asılı kalan sesine,senden sonra bir türlü yuva olamayan odalara…Gel yanıma.Özlemedin mi sakallarınla oynamamı?Avuçlarımın yüzünü tutup gözlerinin içine bakarak,“İşte benim dünyam…” dememi?Özlemedin mi gecenin bir vakti uyanıp hâlâ yanındayım diye rahatlamayı,aynı yastıkta aynı düşe dalmayı?Ben özledim.Öyle böyle değil…Bir şehri değil, bir evi değil;seni özledim.

[karapapatyaa]

[karapapatyaa]

“Keşke gelseydin…Uyurken ya da uyanıkken ne fark ederdi ki?Anahtar zaten sendeydi, açsaydın şu kapıyı.Ben artık savaşamıyorum.Gözlerim kan çanağı, yorgunluğum geceleri aştı.Geçmiyor, dinmiyor, bitmiyor içimdeki bu bekleyiş.Senden tek bir şey istedim;gelmeni…Ama bazı insanlar, en çok ihtiyaç duyulduğu anda gelmeyi seçmez. Neyse…Sen hayatına devam et. Ben, gelmeyecek birinin ayak seslerini duymaya alışırım.”

[karapapatyaa]

Sarılmak bazen hiçbir şey söylemeden,

“Buradayım, geçecek.” demenin en güzel hâlidir.