De stad zonder duidelijk gezicht
Als ik aan Rotterdam denk gaan er geen warme gevoelens door me heen. Wel denk ik dan aan de grote haven, de Erasmusbrug, de kubuswoningen en misschien zelfs een beetje aan Feyenoord. Maar ook dan gaan er geen warme gevoelens door mij heen. Voor mij is Rotterdam een stad die zich niet gemakkelijk laat zien maar ook een stad die moeilijk te begrijpen valt. Toch heb ik Rotterdam wel geprobeerd toen ik door de straten van deze stad liep.
 Met de trein naar Rotterdam. Het eerste wat me op viel toen ik het station uit liep waren de grijze gebouwen. Overal is het grijs. Nergens zijn kleuren te bekennen die eruit springen. En het is groots. De gebouwen zijn niet anoniem gebleven, die laten zich duidelijk zien. Mijn eerste indruk maakte mij dus nog niet warm van binnen. Grijs en groots is een combinatie die mij niet erg aanspreekt, maar toch liep ik verder de grijze stad in.
Rotterdam wordt steeds verder uitgebreid. Ik zie namelijk in mijn tocht door de stad dat overal waar je kijkt, in de verte of dichtbij een bouwput is. Er wordt nog steeds druk aan deze stad gebouwd. Die bouwputten maken voor nu de stad er niet gezelliger van, maar ergens ben ik wel benieuwd naar wat het Rotterdam nog zal brengen. Hoe moderner het nog zal gaan worden. Misschien zelfs een stad die eruit gaat zien zoals de toekomst?
Gaandeweg ik langer in de stad ben die dag, raak ik gewend aan de constant grijze achtergrond en vallen me andere leukere dingen op. De hippe plekjes, mensen die aan het ‘chillen’ zijn met elkaar, koffiebarretjes, de vele kunsthalletjes maar wat me vooral op valt is de enorme variëteit aan culturen. Al die verschillende winkeltjes naast elkaar. Multiculturaliteit van Rotterdam in al haar facetten laat zich plots zien. En dat maakt mij wel warm van binnen.
 Rotterdam zal voor mij een stad blijven zonder duidelijk gezicht, maar er wonen wel ontzettend veel verschillende gezichten die, ondanks de grauwigheid van de gebouwen, kleur geven aan deze havenstad.Â
