züm

öylesine

[kendimibulmamgerek2]

Bazen tek bir söz bazen ise onlarca cümle dokunur hayatımıza. Sanki ikisi de birbirine düşman gibi görünür değil mi? Hayır aslında birbirini tamamlarlar. Zaman algıları biraz farklı olsa da onlar buluşurlar. Belki de yanılıyorum kim bilir¿ Dedim ya kendimi bulmam gerek.

[kendimibulmamgerek2]

Saat 3:55 sanırım ihtiyacım olan bu boş yaşammış. Boş da denemez aslında. Sonuçta saatlerce telefona bakmakta bir eylem değil midir? Veya plansızlığın içindeki planlar da kafa yormaz mı? Gecenin sessizliğinin içinde çok mu kasıyorum acaba? Neyse sanırım bana bunları düşündüren duvarı yıkmaya başladım. Bu yazıyla da bir tuğla düşmüş oldu :)

[kendimibulmamgerek2]

Bu hayatın içinde aslında milyonlarca hayat var. Dümdüz gittiğiniz bir yolda karşınızdan,yanınızdan, arkanızdan geçen arabaların içinde;kim var,bu hayattaki rolü ne,kendi hayatındaki karşılaştığı zorluklar verdiği mücadeleler ne bilemeyiz. Verdiğim küçük bir örnekten bile onlarca hayat doğarken onlarca örneğin içinden kaç tane hayat doğar tahmin edemezsiniz. Kendi yaşadığımız olumsuzlukları da buna göre değerlendirmeliyiz. Sadece olumsuzlukları değil mutlu olduğumuz anları da kendi içimizde tüm bunları düşünerek tartmalıyız. Doğrudan bunları yapın diye öğüt veremem zaten versem de bunları gerçekleştiremezsiniz, gerçekleştiremem çünkü biz bir insanız. Dünyada yaşanmış veya yaşanan hayatların hepsini göremeyiz ki. İşte tam da bu yüzden yaşadığımız her şey bize ağır geliyor. Çünkü başka yükleri göremiyoruz. Sırtımızdaki taş belimizi büküp gözümüzü kararttığı için bizimkinden ağır yükleri olanları göremiyoruz.