O kadar mutsuzum ki kusmak üzereyim. O kadar canım sıkılıyo ki durmadab ağlamak istiyorum. Ve o kadar yalnızım ki mutlu olan herkesten nefret ediyorum. Artık insanların mutluluğunu kıskandığımı fark ettim. Olmasınlar istiyorun, bende sevinmek istiyorum, sevilmek istiyorum İnsanlardan aldığım tepkiler'Düşünme beklemediğin zamanda güzel şeyler olur' kafasında ama benim her saniye kafamda aslında hayattan ne kadar zevk almadığın, sonsuza kadar yalnız ve mutsuz olacağım yönünde. Eskiden sadece erkek arkadaş konusunda böyleydi sma şimdi genel olarak arkadaş konusundada çok geren şeyler var Artık cidden sevilmediğimi, sevilecek bir insan olmadığımı fark ettim. Kimle konuştuysam ya ben vazgeçtim alıştığım yalnızlığımdan dolayı, yada bir daha bana yazmadılar konuşmak istediklerim. Yani sonuç her zaman aynı. 21 yıldır ve o kadar eminin ki bu daha çok uzun sürücek. İnsanların hayatlarındaki olayları dinlerken sadece "dinleyen" biri olarak kalmak, içten içe kıskanmak, benim ne işim var bu boş hayatla burda diye düşünmek çok yordu artık. Kafamla her saniyr ne zamsn bir şeylerin değişeceği var. Her saniye neden bu kadar mutsuz olduğum var. Neden her allahın belası gün benim diğer insanlardan daha mutsuz olduğum var. Konuyu ve nedenş bildiğim için artık bunu arkadaşlarımla da konuşamıyorum. Hatta o kadar vahim duruma geldim ki buraya yazdım. Biliyorum kimsr görmez o kadar menem bir olay değil. En azından bellki bir ihtimal rahatlana hissi gelir ama...
