Jan Cornillie focust op de stem van jongeren in referenda en verkiezingen.
Deze vraag stelden we ons ook bij de Brexit en de Trump verkiezing...
Wat als alleen millennials hadden gestemd? Dat vroeg de Nederlandse openbare omroep zich af na de stembusslag van afgelopen woensdag. Wel, dan zouden progressieve partijen als D66 en GroenLinks nog meer hebben gewonnen; zouden VVD, PVV en CDA wat zetels hebben verloren; en zouden linkse partijen SP en PvdA nóg slechter hebben gescoord. Drie keer 'zouden', want uiteindelijk kwam een derde van de jongeren geboren na 1992 niet stemmen. In de VS en in het VK zagen we al dezelfde trend. Als enkel jongeren er hadden gestemd, was er nooit sprake geweest van een Brexit of Donald Trump. Maar ook daar bleven dus meer jongeren thuis dan hun oudere kiesgerechtigden.
Volgende paragraaf had een effect op mij:
Ik kan millennials maar één iets aanraden: wacht niet op verkiezingen, maar neem zelf de toekomst in handen. Formuleer ideeën en ga ermee in debat. Richt nieuwe maatschappelijke bewegingen op [...]. Werk over de partijgrenzen heen. Sla de handen in elkaar voor maatschappelijke en politieke vernieuwing. Welke wissels van de macht de komende twintig jaar zullen plaatsvinden, is moeilijk te voorspellen. Maar [weet] dat die wissels afhangen van gebeurtenissen die de gemoedstoestand van mensen (en jongeren) veranderen én van politici die die gemoedstoestand aanvoelen en ermee aan de slag gaan.
Ik schreef eerder al over cognitive collaboration en de skills die nodig zijn om op een hoger niveau samen te werken, zowel met mensen als met machines. Onderstaande artikelen verfijnen dit verder.
Refocusing skills education
The challenge now, says Deming, is for educators to complement their teaching of technical skills like mathematics and computer science, with a focus on making sure the workers of the future have the soft skills to compete in the new jobs market. [source]
This skill could save your job – and your company
Learnability – the desire and capability to develop in-demand skills to be employable for the long-term – is the hot ticket to success for employers and individuals alike. [source]
The Myers-Briggs Type Indicator (MBTI) personality test assigns people one of 16 personality types based on how they measure themselves against four criteria. [read more]
Ik ben ENTP. Tja.
Zal ik mij dan maar concentreren op de vijfde suggestie, want de bovenstaande stroken niet met mijn onstuitbare drang naar meerwaarde toevoegen op maatschappelijk vlak.
Hoogsensitiviteit is in de eerste plaats een karaktertrek en geen ziekte. Toch kan hoogsensitiviteit leiden tot problemen (leerstoornissen, ziekte …) als je er geen rekening mee houdt.
Je kan het ook testen (jezelf/je kind).
En we kunnen zelfs nog verder gaan en de hoogsensitiviteit koppelen aan wilskrachtige kinderen: highly sensitive & strong-willed.
Ik heb niets met politiek. Al jaren schrijf en praat ik over technologie, hoe ze ons leven en onze maatschappij verandert en hoe bedrijven daarmee moeten omgaan. Ik breng 99 procent van mijn tijd door bij bedrijven en bijna nooit bij politici.
Hear hear!
De jongste maanden ben ik echter gaan beseffen dat we met ons huidige politieke systeem grondig fout zitten om de maalstroom van verandering aan te kunnen die op ons afkomt. Dat het huidige kortzichtige denkpatroon van de politiek een bijzonder goed recept is voor de totale afgang.
We hebben durvers nodig als politici. Die niet zodanig bang zijn van de volgende verkiezingen dat ze niet durven na te denken over ‘the day after tomorrow’. Die ons durven mee te nemen in de scenario’s van de toekomst, en terugrekenen hoe we er morgen al mee aan de slag moeten.
Aanvulling uit groene.nl “De Nieuwe God”:
‘Technologie heeft nieuwe producten mogelijk gemaakt, die de efficiëntie en het vermaak in het dagelijkse leven hebben vergroot’, schreef Schwab in De Vierde Industriële Revolutie. ‘Een taxi bestellen, een vlucht boeken, producten kopen, betalen, muziek luisteren, films kijken, gamen, het kan allemaal op afstand.’ Nu pas komen we aan in een fase van meer fundamentele veranderingen in bestaande systemen, structuren en machtsverhoudingen. Een volledig veranderende arbeidsmarkt, waarin een groot deel van de banen is gerobotiseerd bijvoorbeeld.
‘Het invoeren van een ministerie van Digitale Zaken zou een goede en logische stap zijn.’
De huidige democratische crisis is volgens hem voor een groot deel te wijten aan de toenemende problemen voor de middenklasse, decennialang het cement van de westerse samenleving. Daar komt bij dat technologie de relatie tussen burger en overheid ernstig heeft aangetast. Terwijl burgers zich steeds meer bemoeien met het beleid krijgen overheden steeds meer middelen om de bevolking te beheersen en macht uit te oefenen. Waar vijftien jaar geleden de stellige overtuiging bestond dat internet zou leiden tot een nieuw hoogtepunt in de democratische geschiedenis zijn het juist de autoritaire leiders die de harten van het volk stelen.
Zoals Henk Ovink, voormalig topadviseur van president Obama op het gebied van watermanagement. Ovink schreef de ontwerpwedstrijd Rebuild by Design uit, waarin ingenieurs, architecten, wetenschappers, ontwerpers, ambtenaren, burgers en politici samenwerkten aan hetzelfde doel. Inclusief en direct. Precies zoals hij vindt dat een moderne democratie moet en kan functioneren.
It's like we live in a game of Monopoly but we're no longer collecting money for passing Go. A universal basic income would correct this, writes Scott Santens.
Best possible metaphor:
“To some, this may sound wasteful. Why give someone money they don’t need, and then tax their other income? Think of it this way: is it wasteful to put seat belts in every car instead of only in the cars of those who have gotten into accidents thus demonstrating their need for seat belts? Good drivers never get into accidents, right? So it might seem wasteful. But it’s not because we recognize the absurd costs of determining who would and wouldn’t need seat belts, and the immeasurable costs of being wrong. We also recognize that accidents don’t only happen to “bad” drivers. They can happen to anyone, at any time, purely due to random chance. As a result, seat belts for everyone. “
In het nieuwsartikel “Material boys & girls” (DS, 04/03/2017) staat dat materialisme sterk verbonden is met een negatief zelfbeeld. Dit vond ik eveneens terug in deze masterproef aan UGent: Determinanten van materialisme bij kinderen en jongadolescenten (2010-2011) en een Amerikaans onderzoek waarvan sprake: More than meets the eye: The influence of implicit and explicit self-esteem on materialism (2010).
‘Als je niet sterk in je schoenen staat of je niet goed voelt, gaat er een enorme aantrekkingskracht uit van materiële spullen. Omdat de reclame ze voorstelt als producten die je levensgeluk kunnen bezorgen of verhogen,’ zegt professor Bart Soenens.
Een beetje verder in het artikel staat dat een materialistische ingesteldheid een verslavend denkpatroon is waar je niet zo makkelijk uit raakt!
‘Spullen of status doen je geluk even pieken, maar het is van korte duur. Ze zorgen niet voor voldoening gevend levensgeluk. Al snel begint het te knagen dat het niet genoeg is, dat je nog meer kan hebben, het nog verder kan schoppen. Wie erg materialistisch is ingesteld, wil alsmaar meer,’ zegt Soenens. Het verband tussen materialisme en een koopverslaving, schulden of meer drugs- en alcoholgebruik is herhaaldelijk aangetoond.
En de maatschappelijke prijs die we ervoor moeten betalen:
‘Wie vooral wil “hebben”, blijkt vaker vreemdelingenhaat te koesteren en staat machiavellistischer in het leven. Als je erop gebrand bent macht, status en middelen te verwerven, heiligt het doel sneller alle middelen. Dan zie je andere mensen als te duchten concurrenten of als een springplank naar een positie. Dan gebruik je mensen bijna als object voor je eigen doel.’ [...] En immigratie wordt een bedreiging voor de eigen maatschappelijke positie, schrijven Soenens en Maarten Vansteenkiste in hun boek Vitamines voor groei.
Het Standaard-artikel “Material boys & girls” vind je hieronder.
Niet astronaut. Niet dokter of verpleegster. Niet pandaverzorger in de zoo of dierenarts. Niet de nieuwe Taylor Swift of Harry Styles. Toen Britse kinderen tussen de vijf en tien in 2014 werd gevraagd wat ze later wilden worden, antwoordde één op de vijf – meteen het meest gegeven antwoord: ‘Gewoon rijk’. En, vroegen ouders hen nog, denk je dat geld gelukkig maakt? Ja, antwoordde 75 procent.
Dat de bron van het onderzoek in The Telegraph een verkoopsite voor kortingsbonnen is, geeft te denken. Erger is dat de resultaten niet eens onaannemelijk klinken.
‘We leven in een maatschappij waarin veel belang wordt gehecht aan bezit en succes vaak wordt afgemeten aan de hoogte van je salaris’, zegt professor ontwikkelingspsychologie Maarten Vansteenkiste van de UGent. Op economische groei wordt overdreven gefocust, zelfs als het welzijn van de bevolking daaronder lijdt, zoals in Griekenland. Om de staat van een land te meten, ligt de nadruk op verkoopcijfers en consumentenvertrouwen. Het rentabiliteitsdenken begint ook zorgsectoren te domineren. En sommige politici lijken dezer dagen meer geïnteresseerd in een vet salaris dan in het algemeen belang.
Britse kinderen werd gevraagd wat ze later wilden worden. Eén op de vijf antwoordde: ‘Gewoon rijk’. En, vroegen ouders hen nog, denk je dat geld gelukkig maakt? Ja, zei 75 procent
De maatschappij wordt materialistischer en dus ook onze kinderen? ‘Er bestaan geen data die dat bewijzen’, zegt Vansteenkiste. ‘Van universiteitsstudenten is aangetoond dat het belang dat ze hechten aan financieel en materieel succes, in drie generaties is toegenomen. Algemeen wordt aangenomen dat mensen materialistischer zijn ingesteld dan vroeger. Er is dus weinig reden om te denken dat het bij kinderen niet zo zou zijn.’
Vansteenkiste bestudeert samen met zijn collega Bart Soenens welke waarden mensen drijven bij keuzes en levensbeslissingen. Daarbij maakt hij een onderscheid tussen twee soorten levensdoelen. ‘Streef je intrinsieke levensdoelen na, dan hecht je vooral belang aan zelfontwikkeling, de opbouw van warme relaties, of wil je bijdragen aan de samenleving. Vandaag worden steeds meer mensen – volwassenen, maar ook jongeren en kinderen – verleid om extrinsieke doelen na te streven: financieel succes, status en populariteit, het schoonheidsideaal. Onderzoek heeft aangetoond dat beide levensdoelen zich verhouden als de einden van een wip: hoe materialistischer je wordt, hoe minder waarde je hecht aan hechte relaties of een betere wereld.’
Krijgen, hebben
Meer betekenis, minder spullen, dat wil Sarah Maréchal uit Sint-Amandsberg voor haar kinderen. Toen een kennis een kinderfeestje gaf zonder cadeaus, besefte de moeder van Felix en Gloria: zo wil ik het ook. ‘Soms kregen mijn kinderen op hun verjaardag zulke grote geschenken van klasgenootjes dat ik mij er ongemakkelijk bij voelde. Naar het negende pakje keken ze nog amper of ze wisten niet meer van wie ze het gekregen hadden. Met het feest voor de familie groeide die berg spullen nog.’
Het was niet alleen buiten proportie, vond Sarah, vooral werden de verkeerde prioriteiten gesteld. ‘Een verjaardag gaat toch niet over zoveel mogelijk spullen krijgen? Het gaat erom dat je samen met je vrienden feest kan vieren.’
Voortaan vermelden Sarah en haar man Bram op de uitnodiging voor vriendjes van hun kinderen expliciet: kom met lege handen, a.u.b. ‘Ik heb even getwijfeld of onze kinderen het niet te erg zouden vinden. Toen we hen hebben uitgelegd dat het feestje het geschenk is, hebben ze misschien even geslikt, maar daarna was het voorbij. Ze kijken nog steeds even hard naar hun verjaardag uit. En van ons krijgen ze nog wel een cadeau.’
Ouders van klasgenootjes reageerden vertwijfeld. ‘Veel mama’s hebben mij toch even gecontacteerd. Of ze echt niets hoefden mee te brengen? Ze wilden hier niet met het schaamrood op de wangen staan.’
‘Veel ouders durven amper met hun kinderen te praten over geld. Alsof het iets vies is dat je zeker niet mag stimuleren. Je kan hen er beter correct leren mee omgaan’
Sarah en Bram willen niet te materialistisch in het leven staan en dus ook hun kinderen niet zo opvoeden. Sarah geeft haar vrienden liever ‘tijd’ cadeau dan een materieel geschenk. Bram deelt spullen met zijn buren via leendiensten als peerby. Delen is de boodschap, niet hebben.
Schuld van de reclame
Heb je materialistische kinderen of krijg je ze? Menig ouder zal het beamen: zelfs al laat je ze nooit een K3-liedje horen, vroeg of laat komen kinderen er toch mee in aanraking en blijven ze om die K3-beker zeuren. En is het niet K3, dan vallen ze wel voor Rox of Mega Mindy. De boosdoener: de reclame.
‘Veel ouders maken zich zorgen’, zegt professor Sanne Opree van het Departement Media en Communicatie aan de Erasmus Universiteit van Rotterdam. ‘Ze vinden het oneerlijk dat kinderen als consument worden benaderd, omdat ze nog te jong zijn om de mechanismen achter reclame te begrijpen.’
Opree onderzocht het effect van commercials op kinderen. Ze stelde 466 kinderen tussen de 8 en 11 jaar op twee verschillende momenten twee vragen. Hoe belangrijk vinden ze het om veel dure spullen te hebben en te kopen? En denken ze dat die hen gelukkiger maken of populairder?
‘We ontdekten dat commercials kinderen inderdaad materialistischer maken, alleen zijn niet alle kinderen even gevoelig. Vooral kinderen die ongelukkig zijn of slecht in hun vel zitten, hechten meer waarde aan geld en spullen. Zeker als ze vaak naar commercials kijken.’
Beloning en straf
Minder aandacht was er tot nu voor de effecten van ‘een materiële opvoedingsstijl’, zegt de Amerikaanse Lan Nguyen Chaplin, professor marketing aan de Universiteit van Illinois in Chicago en experte in materialisme bij kinderen. ‘Ouders zien hun kinderen graag en kopen hen trendy kleren, iPads, videogames, ook zonder dat ze erom vragen’, vertelt Chaplin via Skype vanuit de VS. ‘Net omdat materiële spullen zo aantrekkelijk zijn, gebruiken veel ouders ze ook als beloning of straf. Voor die eerste keer op het potje krijgt de peuter een speeltje, bij een goed rapport krijgt het oudere kind een smartphone. Misdraagt het zich, dan nemen ze die telefoon weer af of mag er drie dagen niet meer met de Wii worden gespeeld.’
‘Cadeaus om je liefde te uiten, je tijdsgebrek of afwezigheid te compenseren of om het gedrag van je kind bij te sturen: wie heeft er zich nog nooit aan bezondigd? Alleen staan weinigen stil bij de effecten op langere termijn.’
Chaplin deed dat wel. Ze stelde 701 volwassenen vragen over hun huidige leven, hun waarden, de leefomstandigheden tijdens hun jeugd, de relatie met hun ouders en welke beloningen en straffen ze kregen op de leeftijd van drie, zeven en tien.
‘Wie als kind meer materieel beloond of gestraft werd, was als volwassene materialistischer. Ze waren meer geneigd te geloven dat materiële bezittingen uitdrukten wie ze waren. Ze gingen er vaker van uit dat bezit van gegeerde producten hen aantrekkelijker maakte. Ze hadden meer bewondering voor mensen met een dure smaak en maten succes af aan iemands rijkdom. De manier waarop je je kinderen beloont, heeft een invloed op hun consumptiegedrag als volwassene.’
Is dat geen luxeprobleem voor welgestelde middenklassegezinnen? Nee, zegt Chaplin. Ze vergeleek materialisme bij kinderen tussen de elf en dertien jaar uit welgestelde en arme gezinnen. ‘Op die leeftijd daalt de zelfwaarde bij zowat elk kind. Omdat je dan in je puberteit belandt, zelfbewuster wordt en daardoor vaak kritischer naar jezelf kijkt. Bij kinderen die ook nog eens zien wat zij allemaal niet hebben in tegenstelling tot hun rijkere leeftijdsgenoten, daalt die zelfwaarde nog meer. En aangezien materialisme sterk verbonden is met een negatief zelfbeeld, riskeren ze daardoor materialistischer te worden.’
Leegte vullen
Materiële compensatie zoeken om een innerlijke leegte te vullen, frustraties of psychische kwetsuren te verhelpen, werkt subtiel en is daardoor hardnekkiger, zegt professor Bart Soenens. ‘Als je niet sterk in je schoenen staat of je niet goed voelt, gaat er een enorme aantrekkingskracht uit van materiële spullen. Omdat de reclame ze voorstelt als producten die je levensgeluk kunnen bezorgen of verhogen.’
Ook ouders kunnen daartoe bijdragen, aldus Soenens. ‘Onderzoek heeft aangetoond dat een erg controlerende, autoritaire opvoedingsstijl bij kinderen van vijf jaar het risico vergroot dat ze materialistische volwassenen worden. Een voorbeeld. Een autoritaire ouder zet regelmatig en snel druk opdat een kind zich op een bepaalde manier zou gedragen. Als het zijn kamer niet meteen opruimt, ontzegt hij het bepaalde privileges, zoals tv kijken. Hij dreigt meteen met straffen of – subtieler – speelt vaak in op het schaamtegevoel van het kind.’
‘Als je meteen autoritair optreedt en zelden rekening houdt met de reden waarom je kind niet luistert of zich misdraagt, erken je zijn eigenheid niet. Je geeft dat kind het gevoel dat het zichzelf niet mag zijn en dat het niets te zeggen heeft. Dat kan zijn basisbehoeftes diep kwetsen en een kind onzeker maken. Ook kinderen hebben behoefte aan autonomie en erkenning van wie ze zijn. Het gevolg is dat ze onbewust op zoek gaan naar compensatie om die psychische frustratie te lenigen.’
Dat verklaart ook waarom vooral ongelukkige kinderen zo aangetrokken worden door reclame of waarom gepeste kinderen sterker geneigd zijn om materialistische waarden na te streven, zegt Soenens. ‘Bovendien weten ze dat bepaalde spullen cool bevonden worden en dat materieel succesvol zijn je aanzien verhoogt. Die Star Wars-figuren of die hippe broek hebben, lijkt een shortcut om erbij te horen én om gelukkiger te zijn.’
Wereld als strijdtoneel
Maar is dat echt zo erg, een materialistische ingesteldheid? ‘Het is een verslavend denkpatroon waar je niet zo makkelijk uit raakt’, zegt Soenens. ‘Spullen of status doen je geluk even pieken, maar het is van korte duur. Ze zorgen niet voor voldoening gevend levensgeluk. Al snel begint het te knagen dat het niet genoeg is, dat je nog meer kan hebben, het nog verder kan schoppen. Wie erg materialistisch is ingesteld, wil alsmaar meer.’ Het verband tussen materialisme en een koopverslaving, schulden of meer drugs- en alcoholgebruik is herhaaldelijk aangetoond.
Bovendien, zegt Soenen, heeft materialisme ‘een maatschappelijke prijs’. ‘Wie vooral wil “hebben”, blijkt vaker vreemdelingenhaat te koesteren en staat machiavellistischer in het leven. Als je erop gebrand bent macht, status en middelen te verwerven, heiligt het doel sneller alle middelen. Dan zie je andere mensen als te duchten concurrenten of als een springplank naar een positie. Dan gebruik je mensen bijna als object voor je eigen doel.’
De samenleving wordt dan een strijdtoneel, waarbij maatschappelijke groepen elk voor hun positie moeten vechten. En immigratie wordt een bedreiging voor de eigen maatschappelijke positie, schrijven Soenens en Maarten Vansteenkiste in hun boek Vitamines voor groei.
‘De kans is groter dat je sterk gericht bent op sociale dominantie’, zegt Vansteenkiste. ‘Je vindt bepaalde groepen in de maatschappij beter en wilt daar deel van uitmaken om je positie op de maatschappelijke ladder te verstevigen en zo het grootste deel van de koek te bemachtigen. Die houding opent de deur voor discriminatie en vooroordelen. Anderen worden snel als te wantrouwen concurrenten gezien, wat leidt tot spanningen tussen verschillende groepen in de samenleving.’
Wie vooral geld en status wil vergaren, heeft vaak ook minder aandacht voor het milieu en is sneller geneigd tot onethisch gedrag, blijkt uit studies.
‘We hebben dat vastgesteld bij voetballers’, zegt Soenens. ‘Spelers met een erg materialistische ingesteldheid kregen meer rode kaarten. Zij zagen de andere partij vaker als tegenstanders die uit de weg gemaaid mochten worden. Andere onderzoeken vermelden hoe zulke verkopers klanten zonder problemen te veel durfden aan te rekenen of hoe leerlingen met die waarden geen moeite hadden met spieken.’
zelfgemaakte bonnen
Hoe voorkom je als ouder dat je kinderen uitgroeien tot materialisten? Het houdt ook Ilse Vanwezer uit Heverlee bezig. Ze is moeder van Joppe, Wibe en Seppe en probeert de aandacht te vestigen op wat echt telt. ‘Je hoeft je kinderen niet materieel te belonen voor goed gedrag. Ik doe dat met zelfgemaakte bonnen die ze kunnen verdienen. Mijn kinderen hebben nagedacht over wat ze daarmee kunnen krijgen: een uur extra aandacht, een lang gezelschapsspel spelen, het menu mogen kiezen.’
‘Deze kerst hebben we geld dat vroeger naar cadeaus ging, samengelegd voor een goed doel. We hebben bewust gekozen voor iets dat ze kenden. We hebben bijgedragen voor een elektrische rolstoel voor twee mindervalide kinderen uit de buurt. Dat vonden ze prima.’
Een slimme aanpak, vindt Bart Soenens. ‘Zo benadruk je het belang van intrinsieke waarden, zoals hechte banden en bijdragen aan de maatschappij. Het is ook bewezen dat een belevenis of ervaring schenken meer voldoening geeft dan een materieel cadeau. Hecht je veel belang aan intrinsieke waarden, dan word je niet alleen gelukkiger, maar ook meer immuun voor materialisme.’
Professor Lan Chaplin, die kinderen van zeven en elf heeft, probeert de inzichten uit haar onderzoek thuis zoveel mogelijk toe te passen. Toch benadrukt ze dat je alles in perspectief moet blijven zien. ‘Veel ouders durven amper met hun kinderen te praten over geld. Alsof het iets vies is dat je zeker niet mag stimuleren. Je kan hen er beter correct leren mee omgaan.’
‘Mijn kinderen krijgen een beetje zakgeld’, vervolgt ze. ‘Als ze iets willen dat ze niet nodig hebben, antwoord ik dat ze ervoor kunnen sparen. Dan zie je ze nadenken. Heel vaak willen ze het dan niet, omdat het toch wel veel blijkt te kosten. Ik verzeker je: dat heeft veel meer effect dan weigeren.’
To a true old-fashioned crime fighter it is imponderable to put the citizen first when conducting a serious investigation, dealing with some very bad offenders, or arriving at the scene of a crime.
Let's not force anybody into a new philosophy, but remove these officers from the customer network. Put them in the 25% pure crime of control. Just make sure there are colleagues around watching out for the citizens' experience!
I found the same philosophy here:
General Chuck Yeager is a living legend—a flying ace in World War II, the first man to break the sound barrier and a pioneer of the Space Program. Yet, to achieve what he did, he needed not just skill and courage, but also to evolve and adapt to a new era.
When Yeager started out pilots were macho flyboys, who operated by instinct. Many couldn’t adapt to the new age of flying-by-wire, in which pilots no longer operate the aircraft, but interface with a computer that flies the plane. He did and that made all the difference.
There's a big upside to not being able to answer the question, What do you want to be when you grow up?
Multipotentialites [from a a much viewed and inspiring TEDxBend talk, career coach and writer Emilie Wapnick] excel at combining two or more fields and creating something new at the intersection. Innovation happens at the intersections.
Correspondent Michiel Vos heeft de persconferentie van Donald Trump aandachtig gevolgd. Zijn woorden doen Vos denken aan Russell Crowe in "Gladiator".
Michiel Vos vat de Amerikaanse realitiet mooi samen:
Het Amerika dat je ziet bij Trump-rally's heeft allereerst een bloedhekel aan politici – lieden die iedere 4 jaar allerlei dingen komen beloven en vervolgens niet kunnen waarmaken. Maar ze hebben zo mogelijk nog een grotere hekel aan het journaille – linkse leugenaars die allemaal met elkaar op keurige scholen hebben gezeten, elkaar de baantjes toespelen en bepalen wat wel en niet politiek correct is in hedendaags Amerika.
Of zoals iemand mij zei tijdens een Trump-rally in New Hampshire: "Wij werken ouderwets voor de kost, jullie verschijnen ergens met een Apple laptop en worden dan betaald. Wij begrijpen dat niet."
Maar ik krijg kippenvel van zijn vergelijking met Maximus in Gladiator. Ook al staat Maximus in de Romeinse arena’s en roept hij: “Are you not entertained?” dan nog is hij het COMPLEET OMGEKEERDE van Trump. De hele film is het verhaal van Maximus die vecht tegen een Romeinse Trump.
Gladiator is mijn lievelingsfilm. Dit kon ik niet zomaar laten passeren.
