kızılprenses` @kizilimsiiii - Tumblr Blog

Oluruz sandım,

Güzel olan tek şey senken olabiliriz sandım.

Başka şehirlerde

Başka insanlarla

Belki başka kollarda

Belki başka duygularla ve kurduğumuz hayallerin soğukluğuyla

Başarabiliriz sandım.

Umudumu kaybettiğimi sandığım her an yeni bir umut belirdi karşımda.

Gecenin karasında yolunu kaybetmiş bir insan o vakit güneşi arayabilir mi?

Ben aradım.

Seni aradım

Yolumu aydınlatmanı, içimi sıcaklığınla ısıtmanı aradım.

Sesinin verdiği güvenle yürüyebilmek için seni aradım.

Güzelliklerin var olduğuna inanabilmek için gülüşünü aradım.

Sonra ne oldu biliyor musun?

Olur sanmak, olmamasından daha acıymış onu anladım.

Aradığımla kaldım. Aradığımı bulamadım, olur sandığım her şeyin olmayışını seyrettim.

Buna rağmen hâlâ çabalıyor olmam benim gurursuzluğum olsun.

Sevgi gurur dinlemez. Nedeni-sonucu olmaz. Seversin gider.

Yoruldum Allah'ım

Kimseye derdini anlatamazsın kalabalıklarda yalnızsan

Kimse okumuyor diyerek yazmıyorum artık. Biri okusa neler neler yazacağım da..

Çok mutsuzum

tanrininformulu-deactivated2026

düşünmekten akıl sağlığımı sorguladığım anlardan nefret ediyorum

İçimde sana ait eski bir zaman hâlâ yaşıyor gibi. Gülüşün, konuşma şeklin, o tanıdık sıcaklık… Hepsi sanki bir yerde duruyor ama elim uzanmıyor artık. İnsan birini özlerken aslında en çok hissettirdiği hâlini özlüyormuş. Şimdi her şey aynı görünse bile içimde eksik bir şey dolaşıyor. Ve bu eksikliğin adı, eskiden “biz” olan bir şey.

İçimde sessiz bir kırılma var; kimsenin görmediği ama sürekli hissedilen bir çatlak gibi. Söylenmeyen sözler, yarım kalan cümleler zihnimde dönüp duruyor. En çok da içime atmak yoruyor; anlatmak istiyorum ama anlatınca da hafifleyecek mi emin olamıyorum. Kalbim biraz kabuğuna çekilmiş gibi, dokunulmasın diye değil, daha fazla incinmesin diye. Ve insan kırılınca en çok eski hâlini özlüyor.

Hiçbir yere ait değilim.

Bazen kendimi herkesin içinde ama kimseye tam ait değilmişim gibi hissediyorum. Sohbetlerin ortasında gülüyorum, konuşuyorum ama içimde küçük bir sessizlik hep yerini koruyor. Sanki herkes bir yere ait olmayı çoktan öğrenmiş de ben hâlâ kapının eşiğinde bekliyormuşum gibi. Kimse fark etmiyor belki ama insan en çok kalabalıkların içinde yalnızlığını hissediyor. Ve o an, içimde tarif edemediğim hafif bir eksiklik dolaşıyor.

Bazen içimde sürekli açık kalan bir yara gibi sızlıyor bu his. Ne tam yaklaşabiliyorum ne de tamamen uzaklaşabiliyorum; arada kalmışlık insanı sessizce tüketiyor. İçimde bir heyecan doğuyor, sonra sebepsizce sönüyor ve geriye sadece yorgunluk kalıyor. Kendimi sürekli ölçüp tartarken buluyorum; fazla mı geldim, eksik mi kaldım diye. Bu dalgalanma yüzünden kalbim hep tetikte, sanki birazdan yine kırılacakmış gibi. Ve insan en çok da bu bitmeyen bekleyişten yoruluyor.

En çok da o gelgit hâli yoruyor beni. Bir gün sıcacık, ertesi gün buz gibi davranılınca içimde tuhaf bir boşluk oluşuyor; sanki nerede durmam gerektiğini bilmiyorum. Söylenmeyen şeylerin ağırlığı konuşulanlardan daha fazla geliyor bazen. Kafamın içinde sürekli aynı sorular dönüyor, ama cevabı olan tek bir cümle bile yok. İnsan kendini ister istemez eksik, biraz da değersiz hissediyor; çünkü netlik olmayınca tutunacak bir yer bulamıyorsun. Ve en kötüsü, bir şeyleri yanlış yapmışım gibi suçlulukla karışık bir huzursuzluk kalıyor içimde.

Belirsizlik bazen içimde sessizce büyüyen bir boşluk gibi. Ne tarafa yürüdüğümü bilmeden adım atmak, sisli bir yolda ilerlemek gibi hissettiriyor. İnsan en çok da beklerken yoruluyormuş; olacak mı, olmayacak mı diye düşünmek, cevapsız sorularla aynı odada kalmak… Ama garip bir şekilde, tam da bu bilinmezliğin içinde küçük bir umut saklı. Çünkü hiçbir şey kesin değilse, güzel şeylerin gelme ihtimali de hâlâ var demektir. Belki de belirsizlik, hayatın bize bıraktığı en dürüst alan: korkutucu ama aynı zamanda ihtimallerle dolu.

Çok kırgınım ya

sahafbey

limonludondurma0

Yapmak isteyen yapar, yazmak isteyen yazar… bazen gerçekleri görmek gerekir.,

elegant-painn-deactivated202603

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

kızılprenses`