[konusanresimler]

Herkesin ona huzur veren bir huzmesi vardır. Bende o gün huzmemi tekrardan buldum. Mazimde saklanan, zihnimin çektiği o huzur kadrajını hissettim tekrardan. Sonra sorguladım bir anda ben neredeyim diye. Dejavu olduğumu sandım galiba. Çünkü o eski an, o eski ev, o his yeniden canlanıyordu ruhumda. Sonra buldum cevabını, huzur bulduğum yerdeyim. Çekinmediğim, rahatça konuşabildiğim, dans edebildiğim, detone şarkı söyleyebildiğim, uzandığımda bacak bacak üstüne atabildiğim, buzdolabını kafama göre açabildiğim, dışardan gelince serin bir oh çekebildiğim, en çokta içimdeki çocuğu yaşattığım yerdeyim...

Bu huzme bana, Allah'ın kullarını aynı anda iki defa mutlu edişini hatırlattı. Ânın resmedilmesiydi sanki bu. Hamd ettim, içimdeki miniğin başını okşadım.

[konusanresimler]

"Aldırmam hiç yağmurlara benim güzel hatalarım var"

Yağmurlu bir gün, bilerek almadım yanıma şemsiye, benim hiç şemsiyem olmadı zaten. Çünkü hislerim damla damla yağmur koksun istedim hep. Ya uzaktan izlerdim bir binanın çatısına sığınıp ya da ıslanmak varsa niyetimde yol boyu yürürdüm. Yağmur insana hatalarını hatırlatandı. Yeryüzünün temizliğine şahit olan insan gıpta eder açardı ellerini Rabbi'ne. Pişmanlıklarına damla damla bir estağfirullah çekerdi. Ve yeniden başlangıcı ona Hatırlatan'a hamd ile yaklaşır yeni hayatını besmele ile aralardı...