Herkesin ona huzur veren bir huzmesi vardır. Bende o gün huzmemi tekrardan buldum. Mazimde saklanan, zihnimin çektiği o huzur kadrajını hissettim tekrardan. Sonra sorguladım bir anda ben neredeyim diye. Dejavu olduğumu sandım galiba. Çünkü o eski an, o eski ev, o his yeniden canlanıyordu ruhumda. Sonra buldum cevabını, huzur bulduğum yerdeyim. Çekinmediğim, rahatça konuşabildiğim, dans edebildiğim, detone şarkı söyleyebildiğim, uzandığımda bacak bacak üstüne atabildiğim, buzdolabını kafama göre açabildiğim, dışardan gelince serin bir oh çekebildiğim, en çokta içimdeki çocuğu yaşattığım yerdeyim...
Bu huzme bana, Allah'ın kullarını aynı anda iki defa mutlu edişini hatırlattı. Ânın resmedilmesiydi sanki bu. Hamd ettim, içimdeki miniğin başını okşadım.









