Tam aradığım insanlarla asla karşılaşmadım. Aradığını bulan var mıdır? Yoksa bulduğuyla yetinenlerden miyiz?
Arkadaşlıklarım hep bulduklarımla mutlu olmayı öğrenmem sayesinde güçlendi. Sanki birer evlilik gibiydi. Uzun süren dostluklarım özellikle. Aile gibi. Doğal seleksiyonla başına gelmiş gibi. Yollarımızı ayırdıklarımız çok oldu ama şuan sahip olduklarımı bırakamayacak kadar azaldım.
Yeteri kadar arkadaş sahibiymişim gibi hissetmemeye başladım. Sanki onlar da internet arkadaşlığı gibiler. Kırk yılda bir görüşme ayarlayabildiğin, kötü anında mesajlarıyla yanında olan ama asla fiziksel olarak hissedemediğin. Uzun zamandır hepimizin farklı süreçlerden geçmesinden yana yakıla bahsediyoruz. Ben her zaman bir adım önde oldum(ne kadar önde denirse işte) farklı yolları seçtik denebilir. Ben dönemeci erken döndüm. Hepsinden önce üniversitedeydim. Hepsinden önce iş buldum. Hepsinden önce bütün bunların acısını çektim teker teker. Ve asla yakınamadım. Çünkü üniversitede acılı dönemlerden geçerken onlar kazanamadıkları için yeniden hazırlanıyorlardı. Onlar daha kötü durumdalardı değil mi? Ben işe girdiğimde bazısı mezun olmaya bazısı yüksek lisans kabulu alamayışına üzülüyordu. Onların daha zor durumları vardı iş yerinde ne kadar kötü bir gün geçirdiğimden bahsedemezdim. Şimdi hepimiz farklı fazlardan geçtik ve birbirimizin sorunlarına hakim olmayı, hepimizin hayatına dair bir çok fikirde bulunmayı tamamen öğrenmiş durumdayız. Ama o kadar çok farklı kararlar ve hayatlar yaşıyoruz ki birbirimizin hayatına yetişemiyoruz ve asla görüşemiyoruz.
Ve ben bu dört gün süren tatilde ailemle vakit geçirmek zorunda kaldığımı fark ettim. Çünkü gerçekten sosyal çevrem yoktu ve aslında antisosyal olduğumu düşünmeye başladım. Benden iki kat daha fazla yaşamış ellili yaşlardaki ebeveynim benimle iyi anlaşabilmek ya da dışarıda gerçekten aradığım vakti geçirebilirmiş gibi onların bu yetersizliğinden hayal kırıklığı ve üzüntü hissettiğimi farkettim. Hatta öfke. O kadar garip duygular yaşıyorum ki bugün saat üçü geçiyor ve ben kahvaltıyı yaptığım bir saat dışında yatak ve yorganımdan ayrılmadım.
Daha başka milyonlarca kendime dair arıza sayabilirim çünkü bu yaşında hala kendine sevgi beslemeyi öğrenememiş bir ruh hastasıyım ve bunu bugün çok pişman olacağımı bile bile anneme ödetiyorum. Çünkü sinirimi kusabileceğim tek zaman dilimi onun bana ulaşmaya çalıştığı anlardan ibaret.
Kendimle yoğun bir şekilde mücadele ettiğim bir dönemin başındayım. Yine, yeniden. İlk değil ama her seferinde daha az canımı yakıyor diyemeyeceğim. Her seferinde bir öncekinden daha çok acıtıyor. Çünkü bir öncekinde bir daha olmayacak sanıyorsunuz. Buna inanıyorsunuz. Bir daha gerçekleştiğinde kendinizi hayal kırıklığına uğratmıi oluyorsunuz.
Gülünç, acınası bir kısır döngü.
İçimden geldiği gibi döktüm buraya. Çünkü samimiyetime örtü olabilecek hiçbir şey bulamadığım şuanda. Bulabilseydim belki ağlamayı kesebilirdim.
titsay
izzy806
dailybridgerton
origamiaround
theartofmadeline
stormborns
ellievsbear
romaincrisis
discoholicmusic
