tam i z powrotem

[lalitote]

Po zwiedzaniu należy się chwila odpoczynku, więc pozostałe dni spędzamy w okolicach hotelu, gdzie czekają na nas morze, baseny oraz długie spacery wśród pięknej przyrody. Całości dopełniają włóczące się po hotelu aguti, ostronosy, iguany oraz szopy. Natykamy się również na pelikany, motyle cesarze oraz kolibry! Jest jak w raju.

[lalitote]

Cały Jukatan jest zbudowany na wapiennych skałach, co przy tak silnych ulewach, powoduje przeciekanie tej wody w głąb skał i tworzenie się różnych jaskiń i naturalnych basenów wodnych. Są to cenoty. Jest to jedna z największych atrakcji tej części Meksyku, i my oczywiście nie przepuściliśmy okazji aby z nich skorzystać. Pierwszym uczucie po wejściu do wody jest fantastyczne orzeźwienie. Woda jest chłodna, ale nie zimna. W założonych kamizelkach, powoli unosimy się na powierzchni wody i oglądamy stalagmity zwisające ze stropu. Pomiędzy nimi latają sobie nietoperze. Po wyjściu odpoczywamy na hamakach między drzewami, schnąc kontemplujemy meksykańską przyrodę.

[lalitote]

Valladolid reklamowane jest jako perła wśród meksykańskich miast. Docieramy tam późnym popołudniem i zostawiamy auto niedaleko starówki. Kolorowe jednopiętrowe domki zachęcają do spacerów ulicami miasta. Główny plac to park z kunsztownie giętymi ławeczkami i dużą liczbą spacerowiczów. Nad parkiem góruje kościół. Wygląda na typową kolonialną zabudowę, biały kamień, dwie strzeliste wieże. Obok niego, kolejne kolonialne budynki z podcieniami. Niby wszystko się zgadza, dokładnie tak to sobie wyobrażaliśmy. Jednak spacerując, słyszymy muzykę dobywającą się z każdego ze sklepów, każdy sprzedawca chce puścić swoją jak najgłośniej. Kakofonia dźwięków zakłóca odbiór, psuje to doświadczenie. Kilkanaście minut i jesteśmy zmęczeni, upał, hałas i ogarniający nas zewsząd chaos. W Meksyku, lepiej skupić się na przyrodzie niż miastach.

[lalitote]

Szerokie meksykańskie drogi zawiodły nas w głąb półwyspu. Po przejściu przez bramę prowadzącą na teren miasta nie doświadczamy łagodnego wprowadzenia w Majańskie klimaty. Naszym oczom od razu ukazuje się główna świątynia, rozpostarta na 4 strony świata, z liczącymi 91 stopni schodami. Nie ma żadnego schronienia, stoimy w otwartym polu, słońce praży niemiłosiernie, wzrok syci się kunsztem starodawnych architektów. To, Chichen Itza. Największe i najlepiej zachowane ruiny miasta Majów na Jukatanie. To dla nich wybraliśmy się w tą podróż. Zdecydowanie było warto.

[lalitote]

Tulum reklamowane jest jako alternatywa dla gwarnego, tłocznego i rozświetlonego Cancun. Samo miasto faktycznie jest dość senne, spokojne, z masą knajpek i stoisk z pamiątkami. Centrum oddalone jest od plaży, więc dopiero wieczorem zaczyna się tu większy gwar i zgiełk. Jednak to nie centrum miasta przyciągnęło nas w to miejsce, lecz ruiny świątyń Majów. Ostatnie duże miasto Majów, będące jednocześnie portem  zachwyca swoim umiejscowieniem. Pozostałości świątyń położone na krawędzi skarpy, nad samą wodą. Jesteśmy w stanie objąć wzrokiem jednocześnie ruiny oraz lazurowe zatoki Morza Karaibskiego. Stoimy tak długo w palącym słońcu, napawając się tym widokiem. Mimo że opuszczone od kilkuset lat, cały ten obszar nadal robi niesamowite wrażenie.

[lalitote]

No to meldujemy się w Meksyku. 12h lotu minęło nienajgorzej, latorośle całkiem nieźle zniosły podróż, LOT jak zawsze spisał się na medal a nasza miejscówka na kolejny tydzień oszałamia ilością zieleni i architekturą wkomponowaną w krajobraz. Jest rajsko. Sam Meksyk przywitał nas tropikalnym upałem i tropikalną ulewą. To nie do końca deszcz, to jakaś niemożliwa ilość wody lejąca się z nieba, no ale tak to już jest w tropikach. Patrząc na tę soczystą zieleń za oknem, rozumiemy, że tak tu po prostu musi być.

[lalitote]

Tłum ludzi przeciska się między autami, napiera, gęstnieje, wypełnia każdą przestrzeń. Kierowca zamyka nam okna, zatrzaskuje drzwi, w obawie że ktoś otworzy, wsadzi rękę, wyrwie telefon lub plecak. Ledwie dwie godziny temu wynajęliśmy taxi, żeby jeszcze na ostatnią chwilę zwiedzić choć z auta Mombasę, zobaczyć te kilka punktów obowiązkowych. Teraz jesteśmy świadkiem wyjścia pracowników z promu i przemarszu przez centrum do swoich miejsc pracy. Wieczorem sytuacja się powtórzy, trasa marszu ta sama, tylko kierunek przeciwny: na prom, do domu. Gdyby tylko podnieśli głowy wyżej, rozejrzeli się na boki, mogliby dostrzec ten rajski krajobraz którym są otoczeni. Bieluteńki piasek, gęsto rosnące palmy, ciepły, wzburzony ocean.

[lalitote]

Nairobi zwane jest również Nairoberry, z powodu gigantycznej przestępczości. To prawie 6.5 milionowe miasto, pełne wieżowców z szerokimi ulicami, ale również i z kilkuset tysięcznym slumsem. Jesteśmy tam tylko przejazdem aby zobaczyć farmę u stóp wzgórz Ngong. Farmę, na której mieszkała Karen Blixen i którą uwieczniła w „Pożegnaniu z Afryką”. Jednopiętrowa willa, przycięta trawa, bujna roślinność i widok na wzgórza. To najbardziej luksusowa wersja Afryki jaką można sobie wyobrazić. Teraz pozostał nam tylko lot do Mombasy, a już dzień później my również pożegnamy się z Afryką.

[lalitote]

Nasz czas w Tanzanii dobiegł końca, dziś żegnamy się z Jasonem, Johnem i Filemonem jako naszymi kierowcami i wsiadamy na granicy do kenijskich busików 4x4, które wiozą nas prosto do parku Masai Mara, przecinając najpierw słynny Mara Triangle. To tu trawa jest zieleńsza niż w Serengeti, jest jej dużo mimo mniejszej przestrzeni, to po tej stronie znajduje się większość zwierząt. Po prostu, gonimy wielką migrację. Masai Mara przywitała nas stadami po sam horyzont, wszystkimi możliwymi gatunkami zwierząt, które przybyły tu głównie z młodymi. Ale mimo tych niewiarygodnych ilości gatunków, to jednak lwy skradły nasze serca. Po prostu nie mogliśmy oderwać oczu, kiedy mogliśmy obserwować z kilku metrów zabawy młodych lwiątek przy strumyku.

[lalitote]

Po kilku dniach w buszu i na sawannie, w końcu meldujemy się nad jeziorem Wiktorii. Hotel okazał się po prostu ogrodem z dużymi bungalowami, pomiędzy którymi można było się przechadzać. Jedna ze ścieżek, prowadziła nad Jezioro Wiktorii, największy w Afryce, spektakularny akwen który spaja 3 kraje i daje możliwość życia wielu rybom. Choć jest to również najbardziej zanieczyszczone jezioro Afryki, i byliśmy wielokrotnie ostrzegani żeby nie zanurzać tam nawet palca. Dodatkowo w nocy na brzeg wychodzą hipopotamy i krokodyle, więc ilość zagrożeń jest tu po raz kolejny iście afrykańska.

[lalitote]

Jakoś udało się przeżyć tę noc, to była pierwsza myśl chyba każdego w naszej grupie, jako że nocleg mieliśmy w samym środku Serengeti, w jednym z campów. A skoro camp, to nocowaliśmy w namiotach. I kiedy już o 21 zostaliśmy zagonieni do namiotu przez Masajów, okazało się że koło namiotu czai się lampart. Zostaliśmy szczelnie zamknięci w środku, po czym jeszcze przed zaśnięciem zatrzęsła się podłoga i sufit i wzdłuż namiotu przeszedł słoń. W nocy słychać było pobliskiego lwa i hieny co dodatkowo wzmocniło efekt noclegu w środku buszu. A kiedy myśleliśmy że nie da się już wycisnąć więcej z tego wyjazdu i że nie zobaczymy ładniejszego obrazka niż żyrafa o zachodzie słońca, dziś zaraz po wyjeździe na safari, natrafiliśmy na lwy zjadające bawoła. Obrazek po raz kolejny prosto z National Geographic. Chwilę później natknęliśmy się na stado Lwa i 12 lwic przechodzących przez drogę i odpoczywających pod drzewem. Do tego momentu wierzyliśmy że to lew jest królem buszu, jednak godzinę czy dwie później, zobaczyliśmy jak grupa słoni idzie przed siebie przez rzekę a leżące na jej drodze lwy, podnoszą się i spiesznym krokiem oddalają. W buszu, królem jest ten kto jest w grupie. A już przy samym wyjeździe, niedaleko jeziora Wiktorii, płynie rzeka Zambezi. To przez nią muszą się przeprawić migrujące stada. My widzieliśmy w niej hipopotamy i krokodyle czekające na swoje ofiary. Na szczęście stada topi i mama guziec z młodymi gdy tylko podeszli do rzeki, wyczuły niebezpieczeństwo oraz płynącego do nich krokodyla i szybko uciekły. W takim miejscu, można po prostu siedzieć i obserwować naturę jak najlepszy serial.

[lalitote]

Serengeti w języku Suahili znaczy dupa boli od wertepów, a oczy szczypią od pyłu. Ale jak to mówią nasi kierowcy kiedy psuje się auto albo gubią drogę już po zmroku, hakuna matata. Tak więc dzielnie znosimy te warunki i toczymy się z zawrotną prędkością przez główną drogę Serengeti. Na początku nie zachwyca, wyschnięta trawa po horyzont nie przypomina sawanny z obrazków na kanale National Geographic. Jesteśmy w środku pory suchej, wielka migracja udała się do Masai Mara w poszukiwaniu wody i resztek zielonej trawy. Ale z każdym kilometrem krajobraz się zmieniał, pojawiało się trochę zieleni i coraz więcej zwierząt. Grupa pięciu lwów, sępy, hieny, masajskie antylopki czy stado hipopotamów siedzące po uszy w cuchnącym bajorze. Największe wrażenie zrobił jednak na nas szakal, rozszarpujący na części antylopę na środku drogi. I gdy myśleliśmy że nic więcej nas nie zaskoczy, w świetle zachodzącego słońca, zobaczyliśmy bardzo blisko nas żyrafę skubiącą akacje. Bez wątpienia, najpiękniejszy widok tego wyjazdu. Wszyscy gapiliśmy się jak urzeczeni, łącznie z lokalnym kierowcą. Jednak dzięki temu, do namiotu musieliśmy jechać już po zmroku, więc mieliśmy zapewnione dodatkowe emocje.

[lalitote]

Ale zanim jeszcze dotrzemy do Serengeti, czeka nas Ngorongoro, kaldera po nieczynnym wulkanie, pełna zieleni i z jednym alkaicznym jeziorem, Największa na świecie nieprzerwana kaldera, idealny okrągły kształt, zamknięty górami. Nie wszystkie zwierzęta żyją w Ngorongoro, ale jest tam ich naprawdę sporo ilościowo jak i pod względem różnorodności gatunkowej. 4/5 zwierząt z wielkiej afrykańskiej piątki, udało nam się zobaczyć w pierwsze 50 minut, brakowało tylko Lamparta. I choć to Lew jest królem tego terenu, to ten leniuch absolutnie nie zasługuje na atencję którą wszyscy go obdarzają. Dużo więcej frajdy sprawiło zobaczenie dostojnych żyraf, rozbieganych guźców, zabawnych pelikanów czy przede wszystkim wychodzącego z wody hipopotama. Zebry pasące się razem z gnu przy samej drodze, też umilały nam jazdę. Dodatkową rzeczą wartą wspomnienia jest to że cała wycieczka opóźniła się o 4h, bo auto znowu nam się zepsuło i czekaliśmy na kolejne. Ale to już afrykańska rzeczywistość, do której powoli przywykamy.

[lalitote]

Park Lake Manyara jest jednym z większych i bardziej znanych parków Tanzańskich. Lokalsi mówią że jest przystawką przed Serengeti, będącym tu głównym daniem. Manyara ma dużo bardziej bujną roślinność, ciężko wypatrzyć zwierzęta, jako że doskonale kamuflują się tu w zaroślach. Jest to nie lada wyzwanie (oprócz wszędobylskich małp), ale udaje nam się spotkać słonie z młodymi, żyrafy, bawoła, impale czy wiele innych gatunków ptactwa. Jeśli to jest przystawka, to nie możemy się doczekać głównego dania.

[lalitote]

Safari w języku Suahili znaczy podróż, dlatego też nie mamy zbyt wiele czasu na odpoczynek i już o 3:30 wyruszamy lokalnym busikiem z Kenijskimi kierowcami w stronę granicy z Tanzanią. Szybkie śniadanie z pakietów zjedzone na stacji benzynowej jest okazją do obserwacji wikłaczy latających wkoło nas. Kontrola graniczna przebiega ekspresowo i przesiadamy się do Jeepów, które zabiorą nas do parku nad jeziorem Manyara. Gładki asfalt, busz, góry na horyzoncie i czerwona ziemia. Tak można podróżować.

[lalitote]

Powitały nas małpki. Tyle wymyśliliśmy bo jesteśmy obrzydliwie zmęczeni podróżą. Lot o 4 rano, ogromna kolejka do check-in, medical emergency w Hurgadzie, i jakoś tak wyszło że cała podróż zajęła nam kilkanaście godzin. Ale zgodnie z zapowiedziami, dookoła terminala w Mombasie biega pełno małpek. Tymczasem torby wrzucone na dach busika, jedziemy przez gorsze dzielnice tego portowego miasta, aby choć kilka godzin przespać się w hotelu. Pobudka o 3:30 i jedziemy do Tanzanii. Przygoda dopiero się zaczyna.

[lalitote]

Oprócz atmosfery, pięknej pogody i wspaniałych widoków, jedzenie jest 4 elementem składającym się na wspaniały grecki wypoczynek. Tu każdy znajdzie coś dla siebie. Wielbiciele mięs mogą raczyć się kebabem, souvlaki, czy klasycznym gyrosem. Dla fanów morza, są nieprzebrane ilości ryb, ośmiornice, kalmary i wiele innych rzeczy, wpadających w sieci greckich rybaków. Nieskończona ilość serów, miody oraz desery takie jak baklava dopełniają tylko obrazu kulinarnego raju. Niezależnie od preferencji, tu każdy znajdzie coś na swoje podniebienie.