“Już jadłam” - udawało się przez kilka dni. Najgorzej jak przychodziły weekendy. Kiedy była zupa brałam zawsze kubek ciemny wysoki i gdy udawałam, że jadłam, wypluwałam wszystko do tego kubka. Później i tak liczyłam kcal czy przypadkiem tłuszcz z rosołu nie przedostał się do mojego organizmu. Mierzyłam się i ważyłam kilka razy dziennie. Samotne, wyczerpujące ćwiczenia w pokoju zamiast nauki to była codzienność. W końcu czas było wrócić do szkoły. Nadeszły walentynki, niby nic ale jednak. Wszyscy znajomi wysyłali sobie kartki i prezenty nawet po koleżeńsku. Ja nie dostałam nic. Było mi bardzo smutno i przykro, bo dochodziły do tego głupie uśmieszki. Przez gimnazjum tak naprawdę nie mogłam znaleźć żadnego przyjaciela. Każda moja rozpoczęta znajomość bardzo szybko się kończyła, nie umiałam nikomu zaufać, nie chciałam się z nikim bliżej wiązać, nie chciałam, żeby komuś na mnie zależało. Przecież jak ktoś mógł mnie lubić, kochać, jeśli sama się nienawidziłam? Wtedy rodzice zapisali mnie do psychologa, sama poprosiłam, już nie dawałam rady. Wybrali takiego z polecenia, podobno dobrego, zresztą drogiego. Pojechaliśmy na pierwszą wizytę. Weszłam z rodzicami i ona przedstawiła warunki: jeśli będzie miała informacje ode mnie o chęci popełnienia samobójstwa od razu mówi rodzicom. No to co zrobi nastolatka w takiej sytuacji? Powie jej? W żadnym wypadku. Pewnie, gdyby powiedziała im to na osobności byłoby zupełnie inaczej. Może wtedy otrzymałabym taką pomoc jakiej potrzebowałam. Wypad do psychologa nic nie wniósł i znów zamknęłam się w sobie. Prowadziłam pamiętnik. Na ostatniej stronie napisałam co chce zrobić przed śmiercią i odliczanie. Miało to się skończyć w moje 18 urodziny. Nauczyłam się zakładać maski. Pewnego dnia z zakompleksionej, smutnej i samotnej dziewczyny stanęła dziewczyna w miarę popularna z 2 „przyjaciółkami”. Zawsze mówili że to my jesteśmy te zwariowane i fajne. Zaczęli się wokół mnie kręcić chłopcy. Spotykałyśmy się ze starszymi kolegami. Fajnie. Dojrzale. Pierwsze piwka, imprezy. Nawet zdobyłam chłopaka. Niestety bardzo szybko się skończyło... „Jesteś za młoda, sorry”.. Bardzo tłumiłam w sobie emocje, koleżanki były wtedy owszem. Ale nie jak pojawiały się problemy. Problemy z chłopakiem, szkołą, rodzicami, wszystko się nawarstwiało. Założyłam słuchawki w uszy i poszłam „na spacer” do lasu. Tam znalazłam rozbitą butelkę i już samo poszło. Cieknące stróżki krwi… W miarę czasu się opamiętałam, nie było głębokich cięć, owinęłam rany kawałkiem koszuli, w domu zlałam alkoholem.
Wtedy zmieniłam szkołę i towarzystwo. Miałam koleżankę, dość często wychodziłyśmy zaczęły się papierosy, alkohol, ogniska po nocach, poznawanie nowych znajomych. Wszędzie jeździłyśmy rowerami lub na pieszo + dochodziło moje niejedzenie. Byłam chuda. Faceci się za mną oglądali. Miałam wtedy już 16 lat. Miała dużo starszych znajomych, 26 lat to taka norma. Wyjazdy samochodem, szpanowanie, jazda po narkotykach, alkoholu. Kilka takich wyjazdów i mogłoby mnie dziś nie być. Wtedy któregoś dnia nad jeziorem poznałam Go, był jej przyjacielem, starszy o 5 lat ode mnie. Planowaliśmy imprezę. Ja szłam przed nimi a oni coś rozmawiali, planowali. Kątem ucha usłyszałam jak Ona mówi: nie musisz z nią gadać, zabaw się .. Wtedy już mi było wszystko jedno. Pojechałam na tą imprezę, ale On był inny. Opiekuńczy. Starał się. Nie zrobił nic z tego co ona powiedziała. Zapomniałam wtedy o moim „ samobójczym notesiku”. Zresztą jestem z nim do dziś. Zerwaliśmy wszelkie kontakty z naszymi „znajomymi”. Dziś jestem szczęśliwa. W końcu. Choć myślę, że nieleczona wtedy moja depresja, ma swoje nawroty. Czasem jest mi ciężko wygrzebać się z dołów, które nachodzą nagle.
baratheonpilled
kianamaiart
annaxmalina
germansingergirl
dededos
romaincrisis
