Defne

Uçtuğumuzu düşünürdüm , düştüğümüzü fark edene dek. İnsanların insanlardan, hayatların avuçlardan düşmesi gibi kaçınılmaz ve üzerinde duruldukça ağırlaşan bir yük bu, bilirim.  Yontulan heykellerimize inen çekiç darbelerine küfretmek anlamsızlaşırdı o vakit. Lakin acısızlığın bağımlısıyız. Ve yüksekten de delicesine korkuyoruz. İfadeniz kafidir elbet: Yükseldikçe, aşağıdakiler gözünde küçülüyoruz. Hal böyle olunca nazarımızda acının bir kıymeti kalmıyor. Zihinsel hareketsizliğin ve aleladeliğin gölgesinde mutluluk dileniyoruz.Sahi, mutlu olmak zorunda mıyız? İçine sevgi serptiğimiz değerli bir hayatı yaşamak neyimize yetmiyor? Yalnızlık neden kötü, sevilmek neden yüce? Oysaki bir sürü tabuya ihtiyaç duyuyoruz. İhtiyaç duymak muhtaç, muhtaç olmak aciz, acizlik ise mutsuz kılıyor bizi. Ve mutsuzluk bizim ödümüzü patlatıyor. Halbuki mecbur değiliz. Mutsuzluk bir anormallik midir? Yoksa farkındalığın bir yan etkisi olabilir mi? Belki de bu yüzden toplumu geleceğe sürükleyen insanların yüzleri pek gülmez. Mecburiyetleri yoktur. Mutsuzluğu kabullenişleri, hayatı ve insanı tanımalarından değil midir

[love]

[umudumkalmadi]

ben vardım, sen yok saydın

[thee1934]

“bu satırları okuyorsan, bu gece güzel şeylerden bahset bana. yorgunum, kötü şeylerden yoruldum. iyi şeyler anlat bana, anlat ki dinleneyim”

[kaanbubelli-deactivated20221218]

belli etmeden nasıl belli edebilirim

[ypoos]

[worldgiveway]

[enisteyjia-deactivated20250106]

[love-me-pls-baby]

film seyret

[cikolatakeksinbualemdeteksin]

Ne olcaksa olsun artık benden bu kadar 

[iapheth]

[amdd1410]

[iapheth]

[dropovers]

[n1rvana]

[nedeninsanlaranlamiyorr]

Her şeyin farkında olmak baya ağır bir yük

[killsunkill-deactivated20251112]

[worldgiveway]