Sevgili dostlar, bu aralar yine dopdolu olduğumu hissediyorum. Şurada bir soluklanma molası verelim.
Hayatımla başa çıkabilmeye, kendi yükümü taşıyabilmeye ne kadar önem verdiğimi biliyorsunuz. Fakat bu aralar kendimi o kadar güçsüz hissediyorum ki, elimden gelse bir köşeye saklanıp aylarca oradan çıkmayacak hatta nefes bile almayacağım.
Bugüne kadar birçok defa korkular hakkında yazdım fakat benim korkularımın ne olduğu konusunda hiçbir zaman yazmadım. Şu anda da yazmaya niyetim yok, bu, artık kabullendiğim üzere daha uzu yıllar benimle olacak bir oto sansür.
Fakat korkular, bizi gerçek dünyadan alıkoyup Murphy Efendi Kanunları’nın iyimser kalacağı bir olasılıklar evrenine hapseden o korkunç duygular... Ne zaman bi’ korkunun yanımızda barınmasına izin versek o evren daha bir çok korkuya ev sahipliği yapıp etrafımızı kuşatmaya başlıyor. Sonunda yerdeki milyonlarca hayali çizgiden birine basmadan yürümeye çalışıyor ve çizgilerin sayısı arttıkça atacak adım bulamadan öylece kalıyoruz.Kalıyorum.
Kaldım.
Kalmak, durmak. Tam bir yapamama ifadesi. Bir olamayışın eylem bulmuş hâli. Aslında gidecektim ama gidemedim. Konuşacaktım, konuşamadım. Kaç korku vardı cümlelerimde, hepsini kusacaktım. Kusamadım. Kaldım. Sonunda bir hayalet oldum. Hayatınızın içinden bir hafif rüzgâr gibi geçtim. Ne sıcakta serinlik oldum, ne titrettim. Burada, bu dört duvar arasında var oldum. Bana verdiğiniz görevleri sessizce yaptım. Sessizce ayrıldım.
Hem sonra... O kadar çok incidim ki, incitmekten korktum. Ölüm gibi korktum. Korkularımın belki de en beteri bu. Kırıldığın yerler, geçmeyen bir sızıyla hayatını sarmaya başladıkça ya nasır tutarsın ya da acılarını kabullenip acıtmadan yaşamanın ne kadar anlamlı olduğunu anlamaya başlarsın sanırım. Benim sorunum hissizleşmeyi başaramamış olmak belki de. Öyle derinden, romatizma sızısı gibi her gün gözlerimden geçen bir buğu, uykularımda titreten bir kâbusla yaşamayı öğrendim.
Belki de bununla başa çıkacak gücüm olmadığı için karşı koyamadım. Bilemiyorum.
Gerçi bu günlerde yaşadığım korku başka, çok başka. Ne anlatacaktım, bu yazı yine nerelere geldi. Konuşamadığım ne varsa yine şu klavyenin başında dolandı ellerime. Bu aslında, sanırım, bir tür vaz geçiş. Bir kalış.
Kendi adıma paylaşacağım ne varsa, hepsini buraya hapsedip geriye sadece şundan bundan bırakma biçimi. Hiç kimseye gerçekten dokunmadan günlerimi tüketme biçimim.
Bilemiyorum. Belki de benim dokunuşlarım, sizin nasırlarınızın altına kadar ulaşamıyordur. Belki ellerim çok zayıftır. Belki de aslında...
Duraklar, gidecek bir yeri olanların bekleme yeri. Hiç kimse durağa gitmiş olmak için gitmez durağa. Duraklar; sevdiğine kavuştuğun, ciddiye alındığın işine gittiğin, sıcacık sobanın üzerinde tüterek bekleyen çaydanlığına vardığın yerdir.
Bin bir çeşit duygunun üstünün sabırsızlıkla örtüldüğü sessiz kıpırtılarına uyum sağlıyorum ben de durağın. Otobüsler geliyor, insanlar inip aceleyle etrafa dağılıyor. Otobüsler geliyor, bekleşen kalabalıktan birileri doluşuyor çabucak içlerine. İnsanlar geliyor, otobüsler gidiyor. Otobüsler gidiyor, insanlar geliyor. Bense bekliyorum. Kolumu kaldırıp dakikaları hesaplarcasına bir zamanlar saatimi taktığım sol bileğime bakıyorum ve huysuzca kıpırdanıyorum.
Etrafımdaki yüzlere bakıyorum sonra. Hayır, bunu yapmamalıyım. Duraklarda hiç kimse etrafındaki yüzlere bakmaz. Duraklarda hiç kimse, durakta bekliyor olmak için de beklemez ama. İlk gelen kalabalık otobüse bineceğim. Hiç kimse kalabalık otobüslere de... İşte geldi!
Uzun süredir beklediğim otobüs geldi. Herkesten önce koşa koşa kapıya varıp ilk önce ben biniyorum. Kalabalığın ortasında savrulmamak için insan ellerinin ve nefeslerinin ısıttığı sıcak metale tutunup gideceğim yere varmak için beklemeye başlıyorum. Herkes pencereden dışarı bakarak trafiğin durumunu kontrol edip sıcacık evine ne zaman varacağını hesaplamaya çalışıyor. Ben de sıcacık evime ne zaman varabileceğimi hesaplamak için pencereden dışarı bakıyorum.
Herkes söyleniyor. Söyleniyorum.
- Offf! İki damla yağmur yağdı diye şu hâle bak!
İki kadın arada bir bana bakıyor, gidecek bir yeri olanlara bakar tabii kadınlar.
Biri, kalabalığı yara yara kapıya doğru yöneliyor, gideceği yere varmış birinin haklı mutluluğunu ve elinde içinde üç tane ekmek olan poşeti taşıyarak. Bir sonraki durağa yanaşırken ben de kalabalığı yarmaya başlıyorum. Affedersiniz, pardon, bu benim durağım, ineceğim, geçebilir miyim lütfen diyorum; insanlar gidecek bir yeri olan bu adama da yol veriyor. Evime ulaşmam için çekiliyorlar yolumdan. Durağa vardığımda hangi yöne gideceğimden emin olarak hızlıca o tarafa doğru yürümeye başlıyorum.
Yirmi kadar adım attıktan sonra yine hiçbir yere varmayan bir yolculukta buluyorum kendimi. Öylece yürüyorum bir süre daha, kaç yıldır omuzlarımın üzerinde durduğunu artık benim bile hatırlamadığım ceketimin cebinden şişemi çıkarıyor, sıcak sobamın üzerinde kestane ve çaydanlığımın olduğu günleri hatırlamak için büyük bir yudum içiyorum.
Aniden aklıma müthiş bir fikir geliyor.
Etrafta bir poşet arıyorum. Güzel, hatasız bir poşet. Bir bakkal poşeti. Birkaç yudum şarap daha. İşte buldum. Bir bakkalın önündeki dolaptan gizlice üç ekmek alıp poşetime koyuyorum.
En yakın durağa doğru ciddiyetle ve aceleyle yürümeye başlıyorum. Artık evinde onu bekleyen, neşeli kahkahalar atan çocukları olan bir adamım. Durakta beklemeye başlıyorum.
Hiçbir yüze bakmadan, yalnızca otobüslerin gelişini gözleyerek beklemeye başlıyorum bu kez. Akşam yemeğine yetişmem gerekiyor.
Bu kez epey kalabalık bir duraktayım. Kıvır kıvır saçları olan, henüz ilkokula başlamamış bir kız çocuğu sorular soruyor bana. Yüzüne bile bakmıyorum, duraklarda ciddiyetle beklenir. Sorular soruyor; tertemiz yüzüne, kusursuz kıyafetine, saçındaki süslere bakıyorum. Babası sandı beni galiba, elinde üç ekmek olan poşetle eve gider babalar. Hayır kızım, hayır. Ben başka çocukları olan, gideceği yeri başka olan, başka bir babayım. Bir otobüs duruyor. Camının yansımasından yorgun yüzüme, darmadağınık saçlarıma bakıyorum.
Bir zamanlar saatimi taktığım bileğime bakıyorum sonra. Geciken otobüsüme söylenmeye başlıyorum...
Bir pazartesi sabahıydı aslında tüm olan biten.
Yorgun uyanmış yüzler, mutsuz bakışlarla zincirlerini takip ediyordu.
Kimse kaldırımlar mı yoksa ruhlar mı daha gri diye düşünmemiş gibiydi bu şehirde. Hiçbir kelebeğin yolunun düşmediği, sokak kedilerinin dahi kravat taktığı günler yaşıyorduk.
Endişe dolu bir bekleyiş hâkimdi, hiç birimiz ise neyi beklediğimizi bilemiyorduk. Birden bir fırtına patlayacak, sonbahardan kalma yapraklar, ciklet kâğıtları ve izmaritlerle birlikte yağmur giderlerine doluşacaktık. Caddeler yarılıp toprak fışkıracak, çocukların hiç ödevi kalmayacak, tüm isimler aynı isimsizliği paylaşacaktı.
Yani en azından aklımdan geçen buydu. Bu aralar en çok isimler ve pazartesiler üzerine düşünüyorum. Şeylere isim vermeyi Adem’e öğreten tanrının suçu olmalıydı bütün bu olanlar. Başka türlüsü olanaksız! Yoksa nasıl bütün günlerin adı pazartesi olabilirdi ki? Kimin aklına gelirdi?
Önce güneşin altında tembel tembel uyumayı öğrendik, sonra kâbus sözcüğü fısıldandı kulaklarımıza bir sabah ezanıyla. Bir daha asla, yaşamı ve ölümü öyle güzel kucaklayamayacaktık.
İsimler...
Endişeyle bekliyorduk bir pazartesi sabahı tüm isimleri yeryüzünden silip, bize özgürlüğümüzü geri verecek o fırtınayı. Nice gün geçti üzerinden. Kar başladığında uyuyup, sabah heyecanla pencereye koşulan sabahlar gibi bekledik. Kâbus dolu gecelerin sabahı, uzun can sıkıntılarının sonu gibi.
Doğduğumuz gün tutuşturulurken elimize bir isim, sonsuza dek lanetlenmiştik isimsizliğin hürriyetinden; bundan bazen, bilinmez sokaklarda kaybolma arzusu dolar ayaklarımıza.
bazı günler, kafamın içinde dolaşan sözcükleri derleyip anlamlı bir cümle haline getirme işi öyle yorucu geliyor ki aman diyorum, dağınık kalsın bugün de sofra ne olacak.
belki bir kedi gelir yer, kahvaltıdan kalan peynirimi. burnunu öperim.
bir saat sonra gözüm takılır çay bardağına, yudumlarını hayal ederim, dudaklarına değen sıcak sıvının hissi değer dudaklarıma.
Güldük eğlendik, dertleştik, kafanızı şişirdim. Şimdi size bahsetmek istediğim bir şey var dostlar. Geçenlerde kavramlar hakkında konuşmuştuk. O zaman karar verdim bunu yazmaya.
“Yüzü gözlerimin önünden gitmiyor.”, “Kafamda harika bir ev canlandırdım.” gibi cümleler sizin için sadece birer deyimden ibaretse, ortasından dikey bir çizgiyle kesilmiş, yan köşelerinde birer kırmızı nokta olan üçgen görüntüsünü anlamak değil, görmek için onu çizmeye ihtiyaç duyuyorsanız dikkat: muhtemelen siz de aphantasiadan muzdaripsiniz.
Ve evet, diğer insanlar için bu deyimler aslında deyim değil, gerçekliğin bire bir sözcüklere yansıtılmış hali. Bunu net olarak öğrendiğim zaman kendimi ne kadar korkunç hissettiğimi hatırlıyorum. İnsanlar yanlarında değilken bile sevdiklerini görebiliyor, hayal ettikleri tasarımları akıllarında görerek yapabiliyorlarmış meğer!
Neyse ki bunu kabullenmek zor olmadı. Hemen sonra araştırmaya başladım, aphantasia/afantezi/afantazya/zihin körlüğü/zihin gözü körlüğü olarak isimlendirildiğini öğrendim.
Evet benim zihin gözü körlüğüm var. O zaman neden doğru bilinen yanlışları düzeltmiyorum ki!
Hemen şuraya dipnot: Farklı tür ve derecelerde yaşanabilen bir durum bu tabii, söylediklerim geneli değil, tek bir vaka özelini yansıtıyor.
Çoğu kişi, zihin körlüğüne sahip insanların hayal kuramadığını, rüya göremediğini, hayal güçlerinin çok zayıf olduğunu söylüyor. Ne münasebet! Kendimi bildim bileli rüya görüp hayal kuruyorum. :) Şöyle bir farktan bahsedebilirim: Muhtemelen zihin gözüyle görenler bir sahneyi canlandırırken onu görüyorsunuz, ben ise kavramsal olarak onun orada olduğunu düşünüp betimliyorum. Az önceki üçgen örneğinde olduğu gibi, onun neye benzediğini biliyorum, biraz daha detaya inersek açıları hakkında bir fikir yürütebilirim fakat görmüyorum.
Kendim içinde olduğum sahneleri hayal ederken de benzer şekilde, ne gördüğümü -gerçekte görmesem de- biliyorum, ona göre hareket ediyorum şeklinde tanımlayabilirim. Örnek olarak kafamda canlandırdığım bir çatışma sahnesinde, karşımda nasıl bir düşman olduğunu, nasıl hareket ettiğimi biliyorum; o an bir duyguyu yaşıyor ve aynı adrenalinle karşılık veriyorum.
Rüyalarım da çoğunlukla çok çok az detaylı, flash sahneler şeklinde görüntülerle yüklü, genel olarak ne yaşadığımı yine kavramsal olarak bildiğim akışkan senaryolar şeklinde gelişiyor.
Böyle anlattığım zaman detaydan yoksun, kısıtlı bir kümede gelişiyor gibi göründüğünün farkındayım fakat son birkaç yıldır kurduğum hayallerden derlediğim bir fantastik evren yaratıp onun üzerine kurgular geliştiriyorum. Üstelik kurduğum hayallerde onlarca sayfalık betimlemeye yer verdiğim için yazıya dökmesi oldukça kolay! Haha!
Aynı şekilde yaşayanlar varsa deneyimleriniz için gelen kutuma bekliyorum. :)
Uykum kaçtı. Bir sigara içimlik eşlik eder misiniz bana sevgili dostlar?
Bakın ne anlatacağım; geçen gün şu ekrana bakarak, bu klavyede yaklaşık 4 saat kaydı parmaklarım. Yazdım, yazdım, yazdım. Aklıma gelen her cümleyi, birkaç dizeyi... Sonra? Sonra kapat butonuna basıp çıktım.
Oysa gönderebilsem taşıdığım yükü sizinle paylaşmış, hafiflemiş olacaktım. Yapamadım. Çoğu zaman böyle oluyor, sadece klavye başında değil. Ne zaman bir anlat sözcüğü duysam, kafamın içinde cümleler gezinmeye başlıyor. Dur bak, dinle şimdi diyorum. Anlatıyorum, ağlıyorum; anlatıyorum, gülüyorum; heyecanlanıyorum. Dışarıdakilerse sadece havadan sudan duyuyor.
Yıllarca mücadele ettim bununla; biliyorsunuz yaktığım defterler, verdiğim kararlar, zorlamalar... Olmadı. Yine kuyruğu arabeske kaptıracağım için affedin ama yeryüzünde hangi insan evladına acıyan yerlerinizi göterirseniz oradan vurmaz? Hangisi vurmadı? Hangisi sana acıyan gözlerle bakıp küçümsemedi ki, diye sorasım geliyor.
Neyse, söylemeye çalıştığım şu. Artık vaz geçtim.
Hep daha çok paylaşırsam daha huzurlu olacağım inancını taşımıştım, bundan da vaz geçtim. Söylemekte zorlandığım sözcükleri telaffuz etmeye çalışırken yaşadığım kâbusa değmeyecek bütün bu çaba.
Hep birilerini değiştirmeye çalışmaktansa, onları olduğu gibi kabullenmemiz gerektiği üzerinde duruyoruz. Oya mevzu-bahis kendim olduğunda bunu tam terine çevirip karakterimi değiştirmeye çalıştım durdum yıllar boyu. Bütün bu konuyu beslenme alışkanlığını değiştirmek gibi basit bir düzeye indirgedim.
Ta en başında bu çabaya girmemin sebebi neydi ki? Defterlerimle, klavyemle yeterince mutlu değil miydim? Şiirler, öykülerle dolduruyordum her yeri. Şimdi şiirleri, hikayeleri bile kafamdan yazıp tüm bu alanı dertleşmeye adadım. Onu bile becerememek ne acayip!
27 yaşındayım. Yıllar önce bu yaşa geldiğimde ne yapıyor olacağımı sormuş olsaydınız çoktan kendimle, dünyayla olan mücadelemi bitirmiş; hayatın tadını çıkarıyor olacağımı düşündüğümü söylerdim. Ha-ha, üzgünüm bebeğim, henüz kendi varlığımı bile kabullenemedim. :)
Kendini değiştirmeye çalışmak, cam bir sürahiyi elinde bir çekiç ve keskiyle düzeltmeye çalışmak gibi bir şey. Sonuçta her seferinde paramparça oluyor. (Biraz düzenlesem aforizma çıkar buradan ha, selam olsun bir kere daha kendi yazısını trolleyenlere.)
Sonuçta varmaya çalıştığım şey, -hayatımın halihazırda iyileşmeye adadığım şu son yılında içinde gerçekten sıkı sıkıya tutunduğum ve bana iyi gelen çokça kararım oldu- kararlarıma bir yenisini daha ekleyip bu konuda yıllardır giriştiğim şu umutsuz ve faydasız çabayı bir kenara bırakacağımı söylemek isterim.
Hayatımda daha normal olmaya çalışmak yerine, daha mutlu olmaya çalışacağım. Bu cümleyi kurduğuma göre de bence gerçekten iyileşiyorum. :)
sakar: 2. sıfat Sık sık küçük, önemsiz kazalar yapan (kimse) (TDK)
Çocukluğum boyunca hep sakar olarak bilindim. Ben de aşırı sakar olduğuma inanıyordum.
Nasıl inanmam ki; ayakta dururken aniden istemsizce yürümeye başlayıp bir direğe kafa atmak, koşarken birden bire istemsizce yön değiştirip duvara çarpmak, geri geri istemsizce birkaç adım atıp kızgın davul fırının üstüne düşmek(âh!) gibi yüzlerce kaza ile dolu çocukluğum.
Eh, sakarlık da tam olarak bu olsa gerekti. Ağlaya ağlaya anneme duvarın önümde olmadığını, nasıl döndüğümü anlayamadığımı anlatmaya çalışan hallerim hâlâ gözümün önünde.
Aradan geçen yıllar içinde sonraları baş dönmesi denilen kavramı öğrendiğimde çocukluk anılarımdaki birçok sakarlık anısının aslında âni baş dönmeleri olduğunun farkına vardım.
Aslında sakar değilmişim!
Tuhaf, o yıllarda da ne hissettiğimi biliyordum oysa. Fakat bunu tanımlayacak ve ifade edecek kavramsal bilgiden yoksun olduğum için nedenleri göz ardı ederek salt sonucu, farklı bir biçimde ifade eden sakar etiketini taşıyordum ve bu bana hiç yardımcı olmuyor, aksine kendimi suçlu hissetmeme sebep oluyor, diğer çocuklar arasında da alay edilmemle sonuçlanıyordu. Baş dönmesi kavramını öğrendikten sonra ise kendimce bununla başa çıkacak, hasarı minimize edecek yollar aramaya başlamıştım. Çünkü bunun benim karşı koyamayacağım sakarlığım değil, baş dönmesi olduğunu biliyordum.
Bu gerçeği fark etmem için birkaç yıl geçmesi, bir kavramın bilgisinin yokluğunun kendime yönelik algım dahil olmak üzere hayatımı nasıl şekillendirdiğini fark etmem için ise birçok yıl geçmesi gerekti.
Şimdi düşünüyorum, bizzat kendi vücudumda olan ve sık sık deneyimlediğim bir gerçeği dâhi kavramak konusunda bir kavram eksikliği ile bu seviyede bir güçlük yaşıyorsam, dünyaya dair yetersiz kavramsallaştırmalarımla ne denli yanlış fikirlerle doluyumdur acaba.
Yine kendimi alabildiğine cahil hissediyorum. Öğrenecek bunca şeye rağmen, ömrün bu kadar kısa ve yapılacak bu denli çok işle dolu olması ne acı bir gerçek.
Hayatı anlamak, ona bir anlam vermek istiyoruz ama o anlayışa sahip olabilecek donanıma sahip olmak için dahi gereken zaman hayatın kendisinden uzun çoğu zaman. Bu düşünce karşısında başım dönüyor!
Sevgili dostlar, burayı bu aralar gereğinden biraz fazla kullanıyorum gibi geliyor ama ne çok cümleyle doldum.
Bugün kadınlar günü, haha! Dünya Emekçi Kadınlar Günü! Tarihini anlatıp, emekçi sözcüğüne dokundurma yapıp klasik vurguları kullanmak istemiyorum. Yıllarca bol bol yaptım onu.
Kendimi özeleştiriye, iç-bakışa adadığım bugünlerde bu yıl 8 Mart vurgusunu bu anlamda yapmak istiyorum.
Öyle sanıyorum ki hepimiz aşağı yukarı aynı sokaklarda kadın olduğumuzun utancını yaşadık. Köşede bekleyen üç beş adam ilk kez süzüp bizi orospu deyiverdi, bir karanlık yada kalabalık köşede elleyiverdiler memelerimizi.
Anne-babamız, kardeşimiz, sevgilimiz susturdu, hangi saatte nerede olacağımıza, hangi boyda etek giyeceğimize karar verdiler. Bunlar en popüler utançlarımız sanırım.
Daha sayamayacağım, nicesi. Fakat söylemek istediğim bugün, size bunlar değil.
Kendi utancımı yargılayacağım bugün ve mümkün olduğunca dürüst olacağım.
Öncelikle yeterince dürüst olamayıp, bu otosansür içinde olduğum için utanıyorum. Onlarca cümle yazıp sildim bu yazıya başladığımdan beri. Hâlâ böyle bir korku içinde olmamı anlamlandıramıyorum. Fazla takılmayacağım bu konuya, kapsamı genişletmek derdindeyim.
Sizin de olmuştur mutlaka, yapmak isteyip de sadece kadın olduğunuz için yapamadığınız ve yapmak istemeyip sadece kadın olduğunuz için yaptığınız onca şey. O kadar çok kalıpla, yargıyla çevriliyiz ki. Ne kadar isyandan bahsedersek, o kadar daha fazla içimize doluyor bu hanım hanımcık kalıplar. Ve ben hâlâ içimden geçen cümleleri kurmaktan kaçınmak için konuyu çarpıtıp söylemek istediklerimden kaçıyorum. Öyle ki, kafamın içinde bile sansürlüyorum kendimi.
Ne oldu, ne zaman oldu bu kadar köşeye sıkışmam? İlişkilerimi düşünüyorum. Sevdiğim, seviştiğim adamları. Arkadaşlıklarımı. Selam verdiğim esnafı, bana bakan komşumu, iş arkadaşlarımı. Ne zaman insan gibi davranmayı bırakıp, bana dayatılan kadın gibi davranmaya başladığımı.
Başlangıçtan beri böyle miydi? Yoksa her tacizde, her şiddette biraz daha fazla mı o kadın oldum?
Çocukluğumda yazdığım bir şiir var, günlerdir aklımda dolanan, bu eleştirilerin içime dolmasını bu aralar sağlayan. Yıl 2004, 14 yıl önce. Şöyle başlıyor:
“doğruları yanlışları söylemeyin bana
hepsine tek tek bakacağım
kendi yanlışlarımı yapıp,
kendi doğrularımı bulacağım....”
O zamanlar daha fazla insan, daha az kadınmışım diyorum. O çocuk bugün çıksa karşıma, görse beni neler neler söylerdi. Vaz geçtiğim her şeyi, nasıl bağıra çağıra çarpardı yüzüme bugün yapamadığım. Bugünlerde o çocuğun sesi olmaya çalışıyorum işte.
Ve biraz daha fazla onun gibi olmaya. Çünkü ne yazık ki çok az doğru bulmama karşın, çok fazla yanlış yapıyorum.
İşte başlıyoruz...
Bu ne zaman başladı bilmiyorum, kalemimi elime aldığımda ne kadar coşku dolu cümleler yazıyorsam cümleleri bırakıp eylemlere başladığımda o kadar nötr bir tavrın içinde yaşıyorum. Adeta fazlaca gülmeyi ve fazlaca üzülmeyi, sevinci, duygularımın taşmasını yasaklamışım kendime. En son ne zaman ağladığımı ve gülmekten patladığımı hatırlamıyorum bile. Hani romantiktik! Kadınlığın zaafı olarak ifade edilen duygularımdan utanıyorum. Ve bunu öyle bilinçsiz, öyle içselleştirmiş bir şekilde yapıyorum ki çoğunlukla kendimi bile inandırıyorum.
O küçük kız şöyle diyordu şiirinin devamında:
“...bilmiyorum ki hangi dağın ardına baksam
enginlere mi yelken açsam
ufuk çizgisini aşsam
yolumu çizmedim, biraz zaman...”
Oysa şimdi söylemeden bırakıyorum cümlelerimi, isteklerimin küçücük parçalarıyla yetiniyorum. Bunca yılın ardından birçok konuda hâlâ aynı belirsizliği taşısam da O’nun deyimiyle ne zaman bir denizi aşmak istesem, kıyısında oyalanmakla yetiniyorum. Sarındığım kat kat utanç ve korkulardan ibaret bir pelerin sanki artık adım atmamı engelleyen. En son ne zaman bir isteğimi, arzumu doğrudan söyleyip, hiç sansürsüz eyleme geçtiğimi artık anımsayamıyorum. Ne ara böyle oldu?
Yapması gerekenleri yapan, yapmaması gerekenleri yapmayı düşünmekten dahi imtina eden bir kadın. Birçok kadın.
Boşuna anlatmıyorum bunları, ne zaman bir şeyi cümlelerle ifade edersem o zaman daha kolay kırıyorum yargıları. İnan sevgili dostum, öyle zor ki benim için bu cümleleri kurmak. Eğer bunları okuyorsan, bu yolculuğumda bana eşlik ettiğin için teşekkür ederim.
Yine aynı çocuğa, aynı şiire dönelim. Diyor ki -o yıllarda biraz da yeni tanıştığı arabeskin etkisinde tabii(ehehe)-;
“yıkımlarım var yaşayacağım
alıştım elleri tutmadan kalkacağım”
Yalnızlık o günlerde korkusuzluktu, dirençti. Diğer insanlar ve ben’di. İnsanlar kendilerine ayrılmış yerlerde durur, ben sınırsızlığının bilincinde kendi evrenini kuşatırdı. Sonra yavaş yavaş, her utançta biraz daha içeri girmelerine izin verdi ben. Daha az ben, daha fazla kadın olmaya başladı.
(Bu yazı boyu kadın olmaktan kötü bir şey gibi bahsediyor gibi durduğumu fark etmişken hemen bir not düşeyim, o, dayatılan kadın olmak elbette bahsettiğim.)
Soyut kalmasın hiçbir şey. O değişmekten korkmazdı, bir gün mutsuzken diğer gün dans etmekten. Gerektiğinde yardım istemekten, mücadelenin kendine ait olduğuna inandığında da “Çekilin be!” diyivermekten.
Bugünkü kadın ise ne istediğinde “Çekilin be!” diyebiliyor, ne de “Lütfen gel.”
Ne seçilmiş bir yalnızlık ne de seçilmiş bir kalabalık. Akışı kontrol altına almayı bırakıp akışın kontrolüne girmişim bir zaman. Öyle ya.
Bir şiirden daha bahsetmem gerekiyor galiba bu arada, 2007. Başlığa isyan yazmışım fakat demiştim ya, ne kadar isyan edersem o kadar doluyor o kadın içime diye.
“nereye gidecek benim haykırışlarım ya
sevdalarım sığar mı hiç boşluğa
kurulmamış cümlelerim varken daha
sus! konuşma diyorsunuz bana!”
Sevdalarımı boşluğa, sesimi sessizliğe sığdırma çabalarım daha o zamandan başlamış demek. Sonra da giderek arttı. Dönem dönem patlayan psikotik krizlerimde bu bastırılmışlığın etkisi olmadığını iddia edebilir miyim? Mümkün mü?
Buraya kadar okuduysan, belli ki aynı dertlerden yakınıyoruz sevgili dostum.
Ben bugün, kendime bir iyilik yapıp kendi utancımı affedip yerine gururu koymak istiyorum. Bana dayatılan değil, olduğum kadın olmak. Arzularımı ve benliğimi aynı kefeye koymak.
Gel eşlik et.
5 saattir klavyenin başındayım ve son zamanlarda yazması en zor metin oldu bu benim için. Yoruldum.
Sevgiyle kalın güzel kadınlar! Emeğinize, bedeninize, yüreğinize sağlık!
Hâlâ silmekle yüklemek arasında kararsızlık yaşıyorum. Yükleyeceğim, 14 yıl önce o mısraları yazmış çocuk olsa yüklerdi. Dur bakayım, nerede gönder butonu! :))
tangentwithtanner
annaxmalina
ellievsbear
romaincrisis
kianamaiart
vaporwave
prguitarman
dailybridgerton
discoholicmusic
theartofmadeline