#21-11-2018

[imperfectie]

Soms krijg ik zo’n overweldigend gevoel van dankbaarheid voor hoe mijn leven is veranderd. Iets meer dan twee jaar geleden stond ik met een kapot, uitgehongerd en dronken lichaam op het spoor. Niet de eerste keer dat ik me zo enorm slecht voelde - hopelijk wel de laatste. Een paar maanden later begon ik met therapie en nu twee jaar later ben ik hier. Nog steeds soms wankel en af en toe donkere stormen in mijn hoofd, maar ook met zoveel meer kracht om te blijven staan. Het voelt soms alsof ik de laatste tien jaar van mijn leven niet geleefd heb, afgepakt door die donkere stormen. Dat ik me al die jaren heb laten mee slepen, geleefd door het donker en niet zélf heb geleefd. En nu wel. Eindelijk. Ik leef. Ik voel. Ik lach. Ik ben verliefd. Ik ben blij met mijn vrienden, trots op mijn afgeronde studies, voel me sterk in mijn lichaam. Ik hou van mijn lichaam en ik hou van mezelf. Ik kan mezelf troosten, ik mag kwetsbaar zijn, ik mag groot zijn en ruimte innemen. Ik mag bestaan. En het mag eindelijk goed met me gaan. 

[universoestrela-do]

por ele

Depois de tantas dores e decepções, eu não só pensei que nunca mais seria capaz de abrir meu coração para alguém, como também parei de escrever. E não só parei de escrever, como também me tornou impossível voltar a escrever. Eu tinha um romance bem ali, ao alcance do meu coração e das minhas palavras, mas eu não conseguia colocá-lo em um papel. Até que eu percebi o quanto aquilo era ridículo: gastei todas as minhas palavras de amor com pessoas que não me amavam. E agora, a pessoa que realmente merecia todas aquelas cartas, não recebia mais do que três palavras que resumem tudo. Sentia-me frustrada e incapaz de demonstrar com maior precisão o que eu precisava. O que eu queria. Porque ele merecia muito mais que aquelas três palavras. Merecia a minha melhor parte, porque ele sempre fez de tudo para aflorar o melhor de mim. Merecia todo o meu esforço, porque sempre me incentivou a me esforçar. Merecia minhas conquistas, porque sempre me empurrou para chegar lá. E mais do que ninguém, merecia todas as minhas palavras de amor, porque sempre me amou mais que qualquer outro. É por ele que eu tento ser melhor a cada dia, por ele que me esforço a continuar, por ele que traço objetivos a serem alcançados. E é exclusivamente por ele que me esforço a escrever. Porque ele é o único digno de todo o amor que eu tenho guardado. Digno de toda a esperança que ainda restou.

[lievemama]

Lieve mama,

Dit jaar is al verloren en er is nog weinig hoop voor het volgende.

Laat me slapen door de laatste weken en de meeste van de nieuwe maanden. Dek geen plek voor me aan de kersttafel en koop geen sterretjes voor oud en nieuw. Ik ontwaak niet voor de eerste sneeuw en zelfs niet voor de vroegste krokus. Ik hoef geen feest met Pasen en ik hoef ook de pasgeboren lammetjes niet te zien. Laat me als de bomen weer groen worden en als de zon weer warmer schijnt. Wek me niet met bloeiende pioenen in een broeierig juni, mis me niet tijdens jouw verjaardag en bak geen taart voor de mijne. Vergeet me als de bladeren weer vallen en zwijg als de dagen weer donkerder worden, brand geen kaarsen naast mijn bed en leg geen dekens over mijn schouders. Brei geen sjaal voor me voor een koude winter. Dek geen plek voor me aan de kersttafel en koop geen sterretjes voor oud en nieuw.