I tak pewnego dnia wszystko się kończy.
Poranek następnego dnia przypomina kaca. Nie spałaś całą noc, a mimo to ledwo jesteś w stanie otworzyć oczy. Nie potrafisz już płakać. Jesteś pusta. Nie wiesz, czy to naprawdę się wydarzyło, czy może nadal tkwisz w jakimś koszmarze.
Ale nie. Słyszałam to. Byłam przy tym.
Wyraźnie powiedział, że jego serce należy do innej.
Wiem to, bo tym razem byłam wystarczająco mądra, żeby to nagrać. Dzięki temu nie mogłam już wmówić sobie, że coś źle zrozumiałam albo że sobie coś wyobraziłam. Nagrania odsłuchałam tylko raz. Nie musiałam więcej. Te słowa i tak wypaliły się w mojej pamięci na zawsze.
Przez lata ignorowałam podobne słowa. W końcu najczęściej był pod wpływem. Alkohol był dla niego najważniejszy i to jest prawda. A ponieważ już wcześniej przeżywałam podobne sytuacje, zaczęłam wierzyć, że potrafię sobie z tym radzić. Wmawiałam sobie, że to nie on mówi. Że mówi alkohol. Że tak naprawdę tego nie myśli.
Ale wiesz co?
To był on.
Może alkohol odbierał mu hamulce, ale słowa nadal wychodziły z jego ust.
I tak wszystko się kończy. Nie dlatego, że przestałam walczyć. Tylko dlatego, że w końcu jestem gotowa odejść.
Sprzątałam, gotowałam, pracowałam, zarabiałam pieniądze i dbałam o wszystko. Miałam trzy prace jednocześnie, podczas gdy sama ledwo byłam w stanie coś zjeść. Wyniszczałam się, żeby nas utrzymać i wspierać. A on? Spał, grał, pił i żył we własnym świecie.
Kryłam go przed rodziną. Znajdowałam wymówki, kiedy znowu coś zawalił. Płakałam sama w łóżku, bez żadnego wsparcia. A mimo to każdego dnia wstawałam, zakładałam uśmiech i udawałam, że wszystko jest w porządku.
Kiedy w końcu zabrakło mi siły, żeby dalej to ukrywać, nie dostałam zrozumienia. Usłyszałam tylko, że jestem depresyjna. Że ciągle mam zły humor. Że problem leży we mnie.
Tymczasem widziałam już wiadomości do tamtej dziewczyny. Widziałam historię przeglądarki. Znalazłam rzeczy, które nie tylko mnie zraniły, ale sprawiły, że zaczęłam czuć do niego obrzydzenie. Słyszałam go. Miałam dowody. A mimo to próbowano mi wmówić, że problemem jest mój nastrój.
Jak miałam dalej walczyć?
O co właściwie?
O człowieka, któremu nie zależało? Który sam nie chciał walczyć? Który patrzył, jak powoli się rozsypuję, a później obwiniał mnie za to, że już nie mam siły?
Nie.
Przychodzi taki moment, kiedy sama miłość przestaje wystarczać. Kiedy rozumiesz, że nie uratujesz kogoś, kto nie chce być uratowany. I że nie możesz przez całe życie brać odpowiedzialności za człowieka, który nigdy nie bierze odpowiedzialności za siebie.
Najbardziej boli nie to, że wybrał kogoś innego.
Najbardziej boli świadomość, jak długo wierzyłam, że coś jeszcze się zmieni. Że jeśli dam z siebie jeszcze trochę więcej, będę jeszcze bardziej cierpliwa, jeszcze bardziej wyrozumiała, to w końcu wystarczy.
Ale nigdy nie wystarczyło.
I dlatego to koniec.
Nie dlatego, że się poddałam.
Tylko dlatego, że w końcu zrozumiałam, że przez cały ten czas walczyłam sama.
