-A

[littleliaruniverse]

Ik word terug geduwd naar de plek, waar ik heb gevochten om er weg te geraken.

[asylumss]

[bulletproofspace]

[littleliaruniverse]

Seems legit

[littleliaruniverse]

Begeleider

Hoe doe je dat iemand aanspreken?  Iemand die zoveel voor je betekent, die je zo lang gesteund heeft. Die persoon die nu vraagt "cava?" en bij een simpele ja toegeeft. Terwijl je wilt dat ze zien dat het niet cava gaat, dat je wilt gillen en wenen tegelijk maar je toch helemaal niks meer doet. Je bent het gevoel gewoon geworden, je doet helemaal niks meer. Ik sta op en ga slapen wat er tussenin gebeurt maakt me helemaal niks meer uit.  

[exister-sans-vivre]

she’s okay? on We Heart It http://weheartit.com/entry/87375218/via/cleliia_vengud

[littleliaruniverse]

the sentence I used the whole day. I didn't know what to do first cut or kill myself

[my-depression-confessions]

[littleliaruniverse]

Trying to mix urbex and model

[littleliaruniverse]

[littleliaruniverse]

“I lay on my floor crying again… shaking. Searching for inner strength and coming up empty. My eyes burned and my mouth was dry as I sucked on air that seemed to keep getting thicker and harder to breathe. I tried to leave again, but ended up leaning my forehead against the door, feeling defeated and wishing the Grim Reaper would come for me in all his silky, black glory.”

― Nathan Daniels

[littleliaruniverse]

Kras

„Ik wil eens beschrijven hoe het voelt, dus hier gaat ie dan: er was een raar moment wanneer ik me voor het eerst kraste, m'n hart begon sneller te kloppen toen ik het bloed zag, want ik wist dat ik iets had gedaan wat ik beter niet doe, maar ik kom er mee weg. Daarna kwam ik in een soort trance, want het is schitterend om te zien, die mooie rode lijn, het lijkt wel op een snelweg op een kaart die ik wil blijven volgen omdat ik wil weten waar ik uitkom. 

Weet je het valt eigenlijk gewoon te vergelijken met een ballon die vast zit aan de hand van een klein meisje. Opeens gaat het draadje over en de ballon vliegt boven iedereen en alles uit recht de lucht in. Ik weet wat de ballon denkt: „Eindelijk vrij en heb je enig idee hoe mooi het uitzicht hier is?” Maar  plots herinnert de ballon zich opeens dat hij hoogtevrees heeft.

Dat is het moment waarop ik terug in de realiteit val. Ik neem snel wat zakdoekjes en druk het hard tegen mijn wonde. Het gevoel van schaamte komt naar boven. De krassen die me net zo goed lieten voelen zijn nu de reden van een hevige pijn in mijn borst. Het maakt me ziek, want ik heb mezelf de vorige keer beloofd dat het de laatste keer was, maar toch stel ik mezelf opnieuw teleur.

Dus ik sta op en verberg de krassen onder mijn kleding. Gooi het vuil papier in de wc, kijk nog even hoe het water die mooie rode kleur krijgt en spoel door. Alles is weg en ik hoopte dat het in de realiteit ook zo gemakkelijk was.

Maar toch doe ik dit elke keer weer opnieuw. Waarom? Omdat het moment dat de ballon boven de mensen hangt en het prachtige uitzicht ziet, het allemaal de moeite waart maakt. Die paar momenten rust. Die paar momenten dat ik me nergens zorgen over maak.