Օրդինատուրայի ճանապարհին
Ամեն հերթապահությունիցս առաջ ու հետո, միտեսակ, սրտխառնոց եմ ունենում։ Վախենում եմ սխալվելուց։ Կյանքում չեմ ուզենա, ինչ որ մեին ցավ պատճառել։ Կարևոր չի ես կլինեմ մեղավոր թե կյանքը, դրանից ցավը չի բթանա։ Էս ծանր միտքը պտտվում ա գլխումս արդեն մի քանի տարի ու քանի գնում ա ավելի խեղտող ա դառնում։ Զգում եմ, ոնց ա ամեն օր ավելի ճնշում ինձ ու հավասարեցնում գետնին։
Էս ծանր միտքը սկզբից ասելով, ուզում եմ…
View On WordPress
















