Naprawić to, co się złamało…
Wieczór był cichy, zbyt cichy…
Tylko dźwięk zegara odbijał się echem od ścian salonu, przypominając, że czas mija, a oni stoją w miejscu…
Siedzieli naprzeciwko siebie przy kuchennym stole – Ona z dłońmi zaciśniętymi na filiżance, On z oczami utkwionymi w blat, jakby szukał tam odpowiedzi…
Ich życie, kiedyś pełne rozmów, śmiechu i drobnych kłótni o nic, teraz przypominało pustą przestrzeń…
Były w niej niedopowiedziane słowa, niewysłuchane skargi i ciche pretensje…
Ale tej nocy coś było inaczej…
– Naprawmy to – powiedziała cicho, niemal szeptem, patrząc na niego z nadzieją…
Podniósł wzrok, zaskoczony…
Jej oczy, choć zmęczone, wciąż były te same…
Te, które kiedyś przyciągały go swoim ciepłem…
– Myślisz, że możemy? – zapytał, z nutą zwątpienia, ale i tęsknoty…
– Nie wiem – przyznała szczerze. – Ale wiem, że to nasze życie…
I choć się zepsuło, nie znajdziemy innego, które będzie równie nasze jak to…
Zamilkł, czując ciężar jej słów…
Przypomniał sobie ich pierwsze spotkanie – przypadkowe, zabawne, jak z filmu…
Pierwsze wspólne mieszkanie, które było tak małe, że musieli je urządzać na zmianę, by się nie potknąć o siebie nawzajem…
A potem pierwsze plany, marzenia i śmiech…
Kiedy to wszystko zaczęło się psuć?
Przez milczenie, które wkradło się niepostrzeżenie i zamknęło drzwi przed ich uczuciami?
– Wiesz, myślę, że zapomnieliśmy… – zaczął ostrożnie…
– Zapomnieliśmy, jak to jest chcieć się nawzajem? – dokończyła za niego, z gorzkim uśmiechem…
Nie odpowiedział, tylko sięgnął po jej dłoń…
Była chłodna, ale nie odsunęła jej…
Uścisk był niepewny, jakby oboje próbowali sobie przypomnieć, jak to się robi…
– Nie chcę już pamiętać tylko tego, co złe – powiedział. – Chcę pamiętać, jak budowaliśmy ten dom…
Jak się śmiałaś, kiedy farba spadła mi na głowę…
Jak gotowaliśmy coś, co miało być kolacją, a wyszedł jakiś dziwny eksperyment…
Uśmiechnęła się, pierwszy raz od dawna prawdziwie…
– To były dobre dni – przyznała…
Zapadła cisza, ale tym razem nie była ciężka…
Była spokojna, jakby pozwalała im odetchnąć…
– Naprawmy to – powtórzyła, tym razem pewniej…
– Ale jak? – zapytał, zerkając na nią z nadzieją…
– Zacznijmy od prostych rzeczy…
Nie o tym, co nas boli, ale o tym, co nas cieszyło. Może to nam przypomni, dlaczego kiedyś było dobrze…
Skinął głową. Wziął głęboki oddech i spojrzał na nią z uśmiechem…
– Może spróbujemy od nowa? Nie jak obcy, nie jak dawni my, ale jak dwoje ludzi, którzy wciąż chcą razem pić poranną kawę?
Nie cudowny, nie pełen fajerwerków, ale prawdziwy…
Próba, która mogła się udać, bo oboje chcieli się postarać…
Tej nocy, choć w ich świecie nie wydarzyło się nic wielkiego, coś się zmieniło…
Znaleźli wspólną iskierkę, która przypomniała im, że życie, które zbudowali, choć pełne rys i pęknięć, wciąż było ich domem…
Bo domy się naprawia gdy się zepsują …nie burzy..”
gummygunk
izzy806
areudirty
amandla
ellievsbear
germansingergirl
