Lovely nightmare world

Bo nawet po obudzeniu koszmary wciąż trwają

[lovely-nightmare-world]

Chyba nie do końca wyszło mi dodawanie wpisów na bieżąco. Jednak może tym razem się uda? Mam motywację by tutaj pisać. Dużo się dzieje i w sumie chyba będę tutaj wstawiać każdą głupotę, byleby coś się tutaj działo. Może jutro zmusze się do napisania tego co się wydarzyło ostatnimi czasy? Trochę tego było a ja... znów popełniłem ogromny błąd. A sądziłem że już więcej do tego nie dojdzie.

[lovely-nightmare-world]

A gdybym tak... cz.1

A gdybym tak… zniknął?

Pojawienie się w mojej głowie takiej myśli, było największym szokiem w moim życiu. W końcu ja.. Izaya Orihara który od lat naśmiewa się z ludzi chcących się zabić… nie mogę myśleć o samobójstwie.

Mimo wszystko ta myśl nie zniknęła. Uporczywie wwiercała się w mój umysł, zostawiając wyraźny ślad. Z każdą chwilą miałem coraz więcej pytań bez odpowiedzi. „Czemu o tym pomyślałem?” „Dlaczego mnie to nie przeraziło?” „Jak długo ta myśl czaiła się w mojej podświadomości?” „Dlaczego pojawiła się dopiero teraz?”

I to najważniejsze... „Czy ktoś zauważył by brak, jednego pionka na szachownicy?”

To pytanie chyba najbardziej mnie przerażało. Choć nie… nie samo pytanie a raczej… możliwa odpowiedź która brzmiała… „Nie… nikt tego nie zauważy”

O dziwo nie kłóciłbym się z nią. W końcu w Tokyo jest tylu ludzi. Kto zauważy zniknięcie jednego obywatela? Przecież jest tyle klonów, tylu naśladowców… Zaraz ktoś zajmie moje miejsce. I nikt… nikt… zwyczajnie nikt… tego nie zauważy.

Nagle przed oczami pojawiła mi się twarz. Bardzo znana i znienawidzona twarz którą tak bardzo chciałem wymazać z pamięci.

„Shizu-chan”

Nie… A może… jeśli… Czyżby naprawdę jedyną osobą zdolną dostrzec jakąkolwiek zmianę miał być… ON? Mój rywal… mój wróg… moja znienawidzona miłość. Zaśmiałem się cicho pod nosem bo… chyba ta prawda mnie zabolała. Przez długie lata starałem się zwrócić jego uwagę tylko na siebie, tym czasem dopiero moja śmierć mam mi na to pozwolić. Żałosne. Nigdy nie sądziłem że będę w stanie stoczyć się do tego stopnia. Gdzie popełniłem błąd? Czy nie szedłem według z góry ustalonego planu? Przecież wszystko było tak jak być powinno… Prawie… Była jedna rzecz, której się nie spodziewałem.

SHIZU-CHAN

Fakt… pragnąłem mieć odwiecznego rywala który przy każdym naszym spotkaniu będzie chciał mnie zgładzić, tak samo jak ja jego. Tylko w którym momencie ja przekroczyłem granicę między nienawiścią a miłością? Kiedy denerwowanie go było pretekstem do rozmowy?

Kolejne pytania bez odpowiedzi.

Cholera… to było irytujące. Ta myśl nie dawała mi spokoju a ja… zaczynałem jej ulegać. Nawet nie zauważyłem jak stałem w kuchni, gdzie jeszcze chwilę temu siedziałem przy biurku.

Kiedy ja się tutaj pojawiłem?

I znów cisza. Znów nie było nikogo kto mógłby mi odpowiedzieć na pytanie. Naprawdę to było frustrujące. Gdy nie panowałem nad ciałem, a myśli gnały gdzie chciały. W jednej ręce były leki w drugiej alkohol. Naprawdę chciałem to zrobić? Przecież nie tak planowałem umrzeć… Miałem się zestarzeć ze swoim wrednym uśmiechem i patrzeć jak świat pada u mych stóp. Dlaczego więc siedzę na kanapie i otwieram opakowanie oraz odkręcam butelkę? Znów przed oczami miałem Shizusia. Tym razem się uśmiechał. Że też miałem wspomnienie jego uśmiechu. Czy gdy dowie się o mojej śmierci, na jego twarzy zagości uśmiech?

- Zapewne tak… - odpowiedziałem sobie na głos. To było dziwne. Pierwsze pytanie na które umiałem odpowiedzieć. Do tego… czy nie chciałbym się z nim pożegnać? W mojej ręce zmaterializował się telefon. Moje ciało działało instynktownie, wpisując z pamięci jego numer telefonu.

Tylko chwilę… usłyszę jego głos, powiem co mam powiedzieć i… zakończę to wszystko. Choć ta myśl… dalej mnie przerażała. 

[lovely-nightmare-world]

Indila - Love Story

La réédition de « Mini World » est disponible sur iTunes : http://po.st/MiniWorldDlx Découvrez la playlist Love Story faite spécialement par Indila sur : htt...

28 luty 2016 15.01

Siedzę właśnie w pociągu. W słuchawkach gra cicho Indila „Love story” a mnie czeka dwie i pół godziny drogi. Obiecałam sobie że jak zdążę na ten głupi pociąg, zacznę pisać. Nie jestem nikim wyjątkowym. Dziewczyna jakich wiele. Mimo to chcę się podzielić z kimś tym co się wokół mnie dzieje. Pociąg powoli rusza a ja jak gdyby nigdy nic stukam cichutko w klawiaturę laptopa mojej mamy. Piękna melodia gra a ja zastanawiam się jak zwykle co będzie ze mną. Może przydałoby się zacząć od początku? Jestem Franki, Seth, Thal, Rin… jak mnie nazwiesz… tym będę. Każdy ma mnie za kogoś innego. Niektórzy widzą we mnie wesołą dziewczynę z dziwacznymi pomysłami. Dla innych jestem po prostu mangowcem który nie widzi świata po za swoją pasją. Kolejni mają mnie za nic nie znaczącą osobę która zniszczyła im życie. Sama przestaję wiedzieć kim jestem. Staram się być sobą co wcale nie jest takie łatwe jakby się wydawało. A więc proste pytanie… kim jestem we własnym mniemaniu? Nic nie znaczącą dziewczyną która ma za dużo marzeń i leków. Chcąc być sławna, boi się wyjść z cienia. Chcąc podróżować, boi się zmian. Chcąc tworzyć, boi się krytyki. Jestem kimś kto gdy się za coś zabiera, daje całą siebie. Stąd tyle mam problemów i… zero osoby do której może się udać w razie problemów. Jednak nie piszę tego byście mi współczuli. Skądże. Piszę to po to by podzielić się magią jaka mnie otacza. Może i nie jestem nikim wyjątkowym, mijając mnie na ulicy, zapewne nawet byście na mnie nie spojrzeli. Choć w sumie patrząc na mój wzrost mogę przyciągać uwagę. Ale widząc mnie, zobaczylibyście wysoką dziewczynę o szarych oczach i niebieskich okularach, ze słuchawkami na uszach i torbą pełną naszywek i przypinek. Ot kolejna fanka „chińskich bajek” która chce się odciąć od świata. Jednak… wy nie wiecie jak ja go widzę. Wszędzie znajduje się magia której większość nie dostrzega. Na przykład teraz jadąc pociągiem, moja wyobraźnia pozwala mi widzieć wróżki latające z ptakami a po wagonie latają małe skrzaty które jak czasem wygrzewają się tuż koło nas na grzejnikach. Bo w sumie czemu nie prawda? Skrzaty to małe skubańce które kochając ciepło. Niestety jest luty i pomimo słońca, na dworze pizga złem. Inaczej się tego opisać nie da. Wyjeżdżam już powoli z miasta, z czego ogromnie się cieszę. Magia stara się nie być zbyt blisko ludzi. Nie dziwię się jej. Gdybym mogła też bym wyniosła się w diabły, jak najdalej od tej zgrai dwulicowych istot. Niestety… jestem jedną z nich. Staram się walczyć ze swą naturą. Staram się być inna niż wszyscy. Nienawidzę stadnych zachowań które niestety często mną kierują. Nie lubię tłumów a jednocześnie chcę w nich przebywać. Nie chcę rozmawiać z innymi, ale samotność mnie to tego zmusza. Cóż poradzić. Urodziłam się człowiekiem i niestety do śmierci nim zostanę. Chyba że spotkam wilkołaka lub wampira którzy chcieliby mnie wyrwać z nudnej monotonni mojego życia. Na to jednak są marne szanse. Z tego co wiem nie ma sfor a wampiry nie lubią krwi pijaków. Nie mam niestety wpływu na opinię jaką Polacy mają na świecie. Choć jeśli się uda i przemogę się, to kiedyś na pewno jakiegoś spotkam. Jeśli chodzi o przemińców to jedynych jakich widziałam to kotołaki. Jest ich wyjątkowo dużo. Zwłaszcza na dachach domów. Ich futro tak pięknie się mieni w promieniach słońca. O! Nawet nie zauważyłam jak piosenka się zmieniła. Z resztą może lepiej. Bardzo lubię Indilę ale „Love Song” przypomina mi o tym jak beznadziejnie się zakochuje w osobie którą znam tak krótko. Wróć. Nie o tym przecież mowa. Teraz w słuchawkach gra przyjemny cover soundtracka z Piratów na skrzypcach, grany przez bardzo utalentowaną skrzypaczkę. Niestety przez moją pamięć do nazwisk pamiętam tylko jej imię… Taylor czy jakoś tak. Bardzo lubię słuchać jej przeróbek. Dzięki nim mój świat nabiera coraz to nowszych kolorów. Mogę sobie nawet wyobrazić jak Jack walczy z kanibalami na polu które właśnie mijam. Naprawdę ciekawy widok, zwłaszcza że mimo zagrożenia, pomachał mi. Niestety już zniknął a słońce na moment mnie oślepiło. Teraz jestem zupełnie gdzieś indziej, jakby mój świat się skończył a zastąpił go zupełnie nowy… lepszy. Wpatruję się w łąki i lasy mijane przez nas gdy pędzimy torami w stronę stolicy. Widzę tyle rzeczy że czasem ciężko dostrzec co to dokładnie było. Mogę przysiądź że chwilę temu mignęło mi stado centaurów. Polowali chyba na lisa lub sarnę. Niestety zwierzę zdążyło czmychnąć w krzaki i nie dostrzegłam czy było małe czy duże. Choć z tej odległości to niewiele bym widziała. Czasem nawet mignie mi mała biała plamka. Mogę się założyć że to mój ukochany towarzysz. Nie jest wielki, ale potrafi wiele zdziałać. Poznałam go parę lat temu w lesie który miałam tuż za blokiem. Choć może inaczej… Widywałam go wiele razy wcześniej, jednak to właśnie w tamtym lesie mogłam mu się uważnie przyjrzeć. Biały lis, wielkością dorównującą półrocznego kota, o wielkich chabrowych oczach podobnych do… Mniejsza… znów schodzę z tematu. Nawet nie zauważyłam jak minęło mi pół godziny jazdy. Naprawdę przy pisaniu czas leci znacznie szybciej. Jednak cóż na to poradzić, mamy przecież wybór. Równie dobrze możemy po prostu siedzieć i wpatrywać się w szybę, albo pójść spać. Zapewne gdybym jechała busem, zajęłabym się albo jednym albo drugim. Bardzo nie lubię podróży autokarem czy samochodem. Co jest smutne bo gdy byłam mała to była najlepsza część wyjazdu. Możliwość oglądania wszystkiego za oknem. Jednak z wiekiem przyszłą choroba lokomocyjna przez którą podróże stały się dla mnie męczarnią. Z wyjątkiem tych w pociągu. Je dalej bardzo lubię choć trwają dłużej. Jednak mi to nie przeszkadza. Dzięki temu mogę zobaczyć znacznie więcej. Jak satyry które tańczyły na graniczy lasu, szkoda tylko że nie mogłam usłyszeć ich hipnotyzującej muzyk. Podobno jest bardzo piękna. Mi zamiast tego w słuchawkach gra cover The Henging Tree. Kto czytał lub oglądał Igrzyska śmierci, dobrze wie o jaką piosenkę mi chodzi i jakie ma znaczenie. Dlatego ją uwielbiam. Brzmi pięknie a przekaz ma… dość dołujący. Ech… chyba koniec na razie pisania. Komputer ma już dość, choć przecież dopiero go odpaliłam. Chyba skrzatom nie podoba się to moje ciągłe klikanie. Nawet jak nie patrzę na klawiaturę, tylko na to co się dzieje za oknem, moje palce zręcznie śmigają po klawiszach, robiąc nawet mnie błędów niż gdy na nią zerkam. Z podróży Bezimiennej.

[theakinoyoko]

Rebloguj proszę. Nie tylko dla mnie ale dla reszty 

[lovely-nightmare-world]

To nawet nie jest taka głupia myśl... Może nawet sama sobie zrobię... Choć wątpię by ktoś to zauważył 

[lovely-nightmare-world]

I love lolipop <3

[lovely-nightmare-world]

Chodźmy się pobawić. Jak na kostuchy przystało.

[lovely-nightmare-world]

[lovely-nightmare-world]

[lovely-nightmare-world]

[mikrometr-mori]

Na skraju miasta, znajdował się dom. Mieszkał w nim niebiesko włosy chłopak, o szkarłatnych oczach. Podczas zachodów słońca, opuszczał swą posiadłość, przysiadając na ławce, obok sosny. Wpatrywał się w odchodzące szczęście, które miało do niego powrócić następnego dnia. Gdy było już ciemno, a las ukazywał swe mroczne oblicze. Zaszywał się w czterech ścianach, przerażony samotnością. Nie posiadał kogoś z kim mógłby dzielić szczęście,kogoś kto obroniłby go przed złem. Musząc radzić sobie sam, stał się obojętny na wszystko. Po kilku latach, zachód słońca przestał być czymś niezwykłym, zwiastował jedynie koniec dnia. Pewnego wieczoru, do jego drzwi zapukał pewien nieznajomy. Roznosił on gazety, i nikt nie przypuszczał,że nowy zaszyje się w tak odległe okolice. Ujrzawszy naszego bohatera, uśmiechnął się radośnie, nie widząc cierpienia w jego oczach. Trwał tak chwile, po czym wręczył mu szarą gazetę, i wsiadł z powrotem na rower. Ten gest nic nie znaczył dla zielonookiego, upuścił to co miał w ręku, po czym zamknął drzwi. Następnego wieczoru, sytuacja się powtórzyła, blondyn przyniósł mu mało interesującą lekturę, z iskierkami w oczach. Po kilku miesiącach, ten drobny gest, zaczął znaczyć coś więcej. Ten radosny uśmiech,udzielił się nawet samotnej sośnie, która utraciła ukochanego – Obejrzyjmy razem zachód słońca  – zaproponował jeden z chłopców, ciągnąc drugiego za rękę. Przysiedli na ławeczce, a drzewo nachyliło się ku nim, płacząc ze szczęścia. Złapali się za ręce, żegnając ten cudowny dzień, dzień w którym serce na nowo zaczęło bić. Nie trwało to jednak długo, iż blondyn ciężko zachorował. Przyjaciel trwał przy nim, dzień i noc, roniąc wiele bolesnych łez. Trzymał jego rękę, prosząc by poszedł z nim na ławeczkę, by obejrzeli koniec dnia. Jednak niebieskooki nie miał siły, nigdy nie udało mu się spełnić prośby chłopaka. Zmarł przedwcześnie, w objęciach tego który na nowo stał się pusty. A stało się to podczas zachodu, bo śmierć jest wtedy najpiękniejsza.  

[mikrometr-mori]

“Jakim cudem żyjesz?..-Czyli powrót do przeszłości”

Dom dziecka

12:32 ~

Właśnie kończył się ruszać, wykonał ostatnie pchnięcie bioder, po czym doszedł w ciele małego chłopczyka. Dyszał głośno, zaraz się śmiejąc, niczym opętany stwór. Zszedł z łóżka, wycierając usta, z których skapywała ślina. Gdy tylko zaczął swą zabawę, przestał wyczuwać puls, chłopca. To jeszcze bardziej nakręcało go, do działania. Jedynym problemem, było pozbycie się tego bezużytecznego ciała. Wziął dziecko na ręce, idąc przez korytarze, jak gdyby nigdy nic. Udał się do łazienek, układając go w wannie, niczym najdroższy skarb. Puścił wodę, siadając na drewnianym krześle, i obserwując zabarwiającą się ciecz. Jego ulubiony kolor, nie licząc fioletu..krwista czerwień. - Kruk zapukał w szybę, swym ostrym dziobem. Wpuść mnie, powiedział. Wpuść mnie - Mył ciało ukochanego, miękką gąbką, zroszoną niebieskim płynem - Chłopiec otworzył okno, patrząc na magiczne zwierzę. Wleciało one do domu, zaczynając swe harce. Czarnowłosy stracił oczy, krzycząc wniebogłosy. Więcej! więcej - Jego słowa, przeradzały się w chorą piosenkę - Błagam więcej! - krzyczał, a do oczu napłynęły mu łzy - A cóż to? Kruk skończył, je białą skórę. Pożera zachłannie, dziecię ostatni wdech wydaje. Jak ci na imię?..Pyta cicho, prawie szeptem, mów szeptem, szeptem nie kłamiesz. Przerwał konsumpcje, wielce uradowany. Swe imię wyjawić, to nie lada gratka - Skończył, słysząc że ciało w wannie, zaczęło oddychać. Skrzywił się, zaraz wypuszczając wodę. Kuba, bo tak dziecko miało na imię, uchylił swe powieki. - Jak nazywał się kruk?- zapytał spokojnie, jakby ojciec czytał mu właśnie bajkę na dobranoc - Swe imię wyjawić, to nie lada gratka - powtórzył, unosząc się, i podchodząc do okna, otworzył je, przymykając oczy - Natan me imię, chłopcze złoty, od dzisiaj, jedyne jakie będziesz znał - Zaczął się śmiać, a jego oczy zaszły czernią. Popłynęła z nich lepka ciecz, przypominająca smołę. Nie była to nowość, ale jakże bolesny proces, w którym jego ciało przepełniała czysta, wręcz nieskazitelna radość - Aniele, jakim cudem przeżyłeś?- zapytał mężczyzna, wracając do swej ludzkiej formy - Ma miłość do ciebie, jest zbyt silna, by rozłączyła nas byle śmierć - zakpiło dziecię, stawiając swe małe nóżki, na zimnych kafelkach - Nie łżyj, mimo iż kłamiesz tak pięknie. Mimo iż te słowa, są ukojeniem dla mego serca, i starganej duszy. Błagam, zamilcz, bo nawet twój szept, nie jest czysty - Uniósł wzrok, podchodząc do niego. Złapał go za podbródek, przełykając głośno ślinę. Patrzył na jego usta, spragniony, głodny, głodny bliskości - Skoro łże, czemu twe serce bije dla mnie?- zapytał, kładąc mu dłoń na torsie - Uwierz mi ukochany, iż ma miłość czystą jest, a uczucie nieskalane. Będę trwać przy twym boku, niczym posłuszne zwierze. Będę z tobą na zawsz…- urwał, gdyż mężczyzna uderzył go w policzek, otwartą dłonią - Nic nie jest na zawsze - zaraz pogładził to miejsce, w gest przeprosin - Mówiłem żebyś nie kłamał - spuścił głowę, czując łzy na policzkach. Jakub odsunął się, nie wiedząc co począć. Jak przekonać człowieka, który nie ufa samemu sobie? Jego wzrok, przykuło okno, otwarte na oścież. Czyżby dawał mu znak? czyżby po to, to zrobił? Spojrzał w jego czarne oczy, ten ostatni raz, po czym ruszył przed siebie, odbijając się od parapetu, i skacząc w czarną przepaść - Teraz ci wierze - Zaśmiał się, ziewając szeroko, i wychodząc z pomieszczenia - Natan! - Usłyszał głos za sobą, drgnął lekko, a jego usta wykrzywiły się w uśmiech - Mówiłem ci..- Poczuł jak malutka jednostka, wtula się w jego plecy - Ma miłość jest zbyt mocna, by rozłączyła nas byle śmierć - Zaśmiał się słodko, przecierając zmęczone oczka - Czas do łóżka aniołku - Wziął go na ręce, prowadząc do jednego z pokoi. Ułożył go na łóżku, całując w czółko, i zakrywając kołdrą - Czy teraz będziesz mnie kochał?- zapytał cicho, patrząc na niego, z pod czarnej grzywki - A zasłużyłeś? - wybuchł śmiechem, siadając na parapecie, i zaciągając się dymem. 

[lovely-nightmare-world]

Cthulhu na prezydenta <3 Przecież jest słodziutki

[nymerias-wrath-deactivated20240]

[lovely-nightmare-world]

Zamknęła się w sobie. Rok temu otwarcie mówiła, że jest problemem. Teraz... Prawie w ogóle o sobie nie mówi.

hello not perfect love

[lovely-nightmare-world]

[lovely-nightmare-world]

[lovely-nightmare-world]